Sofia (2018)

Ik kan hier van alles over neerpennen, maar het belangrijkste is dat ik het gewoon een fijne film vond om te zien die ook lekker wegkeek en geen moment verveelde. De speelduur vloog echt om. Vlak voor de film begon kreeg ik nog een bloedneus, maar de film liet me dat al snel redelijk makkelijk vergeten. Dan ga ik nooit een laag cijfer geven.

Niet dat de film perfect is. De film heeft even nodig erin te komen, vooral omdat we eigenlijk midden in het verhaal vallen zonder enige binding. Daarnaast vind ik tegen het eind dat er verkeerde keuzes werden gemaakt, vooral doordat de zwangerschap toch net wat anders lag. Dat was niet alleen onnodig, het maakt ook dat de film aanvoelt als 2 films die beide niet helemaal goed zijn uitgewerkt. De film zat in een afronding, maar miste nog wat. Dan komt die twist en moet men opnieuw beginnen zonder dat dat gedeelte een echt fatsoenlijke uitwerking krijgt.

Wat ik wel fijn vond was de nuance. Geen grote ruzies, emoties of uitstotingen uit de familie, maar eerder een gevoel van: 'vervelend en ronduit klote zelfs, maar we moeten doorgaan'. Dat is ook weleens fijn om te zien. 3,5*.

De film lijkt over een ‘moetje’ te gaan (welk fenomeen wij kennen van vroeger maar in Marokko nog actueel is) maar heeft een twist c.q. diepere laag waardoor de film uiteindelijk meer over verstandshuwelijken blijkt te gaan. Het verhaal is simpel maar wordt goed verteld. Zeker de eerste helft van de film – de dreiging van strafvervolging als je als ongehuwd meisje een baby krijgt – vond ik best spannend; de tweede helft daagt meer het verstand uit wanneer blijkt dat Sofia voor iedereen de beste keuze heeft gemaakt.

Heb ik iets gemist? Aangezien er in de eerste 20 minuten nauwelijks sprake was van een verhaal, raakte ik zo nu en dan wel even afgeleid. In ieder geval gaat het hier om de Marokkaanse Sofia [Maha Alemi] die haar zwangerschap (bewust of onbewust?) heeft onderdrukt en daardoor feitelijk uit het niets bevalt van een kind. Het is in Marokko bij wet verboden om seks buiten het huwelijk te hebben, maar wanneer Sofia oud-collega Omar [Hamza Khafif] aanwijst als de biologische vader is er nog redding mogelijk. Daarvoor moet Omar echter wel in het huwelijk treden en dat ziet hij niet zo zitten. Voor zover ik weet ging de film alleen over de voorbereidingen op dat huwelijk, maar blijft het onduidelijk wie nu werkelijk de biologische vader en of de zwangerschap het gevolg is van verkrachting of niet. Van karakterontwikkeling is in ieder geval geen enkele sprake, dus mag je dit sowieso een verspilling van (gelukkig redelijk beperkte) tijd noemen.

Ik begon de film net interessant te gaan vinden, en toen hield hij al op.....

We krijgen eigenlijk alleen het vrouwelijke perspectief te zien. En maar weinig van de mannelijke inbreng... van wie was het zaad? En daarom is het lastig om mee te leven met de film... We weten niet precies wat er gebeurd is, alleen wat Sofia erover zegt, en die liegt...... Begrijpelijk want ze zit in een lastig parket, maar of ze uiteindelijk wel de waarheid spreekt, of dat het een nieuwe leugen is daar komen we niet achter.
Misschien is dat ook wel de bedoeling. Iedereen gaat pragmatisch om met de zwangerschap, op een manier die het beste is voor alle betrokkenen...

Vrij schokkend dat zoiets als het scheppen van leven, zo'n beetje het natuurlijkste en mooiste wat mensen kunnen doen, strafbaar kan zijn.....

Goede film. Het interesseerde mij de gehele lengte en de tijd ging snel voorbij. Het verhaal sprak mij aan. Ik was niet erg verrast door de twist op het eind, maar ik vind de film ook niet voorspelbaar. Wat erg dat je in Marokko in de gevangenis kunt belanden als je ongetrouwd een kind krijgt. Verkrachters verdienen straf, maar als dat geen rol speelt vind ik het bizar. Goed gespeeld en mooi beeld. 3,5*

De film is in feite een aanklacht tegen de (naar onze normen) ouderwetse wetgeving in Marokko over seks buiten het huwelijk. Wanneer een dochter van een gegoede familie bevalt van een buitenechtelijk kind, wijst zij om een gevangenisstraf te ontlopen een vroegere collega bij een call centrum aan als de vader. Wat er werkelijk gebeurd is, laat de film in het midden want het verleden van de kersverse moeder wordt niet belicht. Uiteindelijk leidt dat tot een in mijn ogen onbevredigende conclusie.

De film valt mede daardoor bepaald niet mee, met uitzondering van het optreden van Sarah Perles als de moderne nicht van het titelpersonage.

De film start met een opschrift uit het Marokkaanse burgerlijk wetboek waarbij wordt gesteld dat seksuele handelingen buiten het huwelijk strafbaar zijn. Het plot suggereert dan wel dat een 'verstandshuwelijk' de zaken regulariseert, in werkelijkheid moet het vaak complexer zijn.

Dat miste ik eerlijk gezegd in deze film. De diepgang en de wil om bepaalde gebeurtenissen verder uit te werken. Het voelde allemaal vrij makkelijk en braafjes aan. Weinig tot geen familiale spanningen, beperkte problemen met de overheid, weinig of geen gevolgen vanuit de omgeving ... Voor alles was er een pasklare oplossing of werd het gewoonweg genegeerd.

Ik begreep ook niet waar de film heen wou met de twist. En er werd ook niet verder op ingegaan. Ik moest al even denken wie die Ahmed was. De Belgische Lubna Azabal was opnieuw op dreef, al werd ze niet geholpen door het plot. Ze kan nog véél beter en dat bewees ze al. Ze houdt op haar eentje de boel een beetje recht.