The Dark (2018)

Tijdens het kijken, stelde de film mij een beetje voor een dilemma want als ik de film zal beoordelen op het genre horror dan kan ik niet echt positief zijn! Maar de film is niet slecht! Echter dat goede zit hem veel meer in het drama. Alhoewel daardoor het hele ondode weer een beetje raar over kwam. Iets waar blijkbaar ook de regisseur en tevens schrijver van het verhaal mee kampte, getuigen één van de laatste scene in de film.

In de film staan de persoonlijke ontwikkelingen van Mina centraal. Was die naam nu gekozen als (rare) verwijzing naar Dracula? Dit meisje Mina is door een eerder opgelopen trauma veranderd. Zij vind verwantschap in de eveneens getraumatiseerde Alex. Door deze opzet is er een vergelijking te maken met “Let the Right One In” maar de pijn, frustratie en angst van dit monster-meisje komen een stuk minder goed tot zijn recht. Regisseur Justin Lange probeert een monster te laten zien wat gevormd is door trauma en woede dit lukt hem enigszins en je wordt ook best geraakt door de benarde situatie van twee jonge mensen die allebei te kampen hebben met wrede mishandelingen. Maar waarom dit dan horror was? Hierdoor stond ik dus voor een dilemma want ondanks dat het een prima film is, leek het soms ook een poging te zijn om er een "donkere" horror-element is te stoppen. Hierdoor worden zowel het psychologisch trauma en als ook de horror beide enigszins gebagatelliseerd.

Tot slot nog een saillant detail: het liedje wat je regelmatig langs hoort komen is: Blonde Redhead - For the Damaged Coda

The Dark is een film met veel gevoel en emoties. Horror is er zeker maar het is geen over de top slash met bloed en overdreven lugubere beelden. Zeer nette film die geen seconde zal vervelen. Een aanrader.

Viel me serieus tegen. Eerder saai verhaal dat meer dramatische elementen bezit dan horror.

Nochtans een leuke opzet, maar qua uitvoering zwak. Het dramatische plot wist me op geen enkel moment te boeien en daar moest deze film het nu net van hebben. 4/10

In deze film worden twee jonge outsiders samengebracht, die beide afschuwelijke dingen hebben meegemaakt. Ze kennen elkaar niet, maar er is direct herkenning en een bepaalde vertrouwdheid. Toch zijn ze erg verschillend. Ongewone vriendschappen vind je wel vaker terug in (horror)films. Vaak is er in eerste instantie een soort evenwicht, omdat een gelijksoortig doel wordt nagestreefd. Uiteindelijk ontstaan er dan toch wrijvingen en leidt de gezamenlijke zoektocht naar het doel tot teleurstelling en volgt nog meer ellende en chaos.

De zoektocht van de hoofdpersonages in deze film is niet heel bijzonder. Is soms zelfs een beetje saai. Want hoewel er met de sfeer niets mis is, laat deze duistere coming of age-horror zijn personages nogal zwalken. Er is weinig aandacht voor karakterisering. De personages worden op een bepaalde manier toon gezet en aan die toonzetting wordt (behalve door wat terugblikkende snippertjes jeugdtrauma) inhoudelijk verder niets toegevoegd. De kijker leert hen niet beter kennen en er is dan ook weinig affiniteit met beiden.

De film geeft hier en daar wel een voorzichtige aanzet om de zielenroerselen van beide emotioneel geblokkeerde personages te doorgronden, maar die aanzet verdwijnt steeds in de duistere sfeer van de film. Op het moment dat de personages grondiger ontleed lijken te gaan worden, is er altijd wel een stukje geweld, een sinister shotje of wat verontrustend beeldmateriaal, dat afleidt en je weer terugtrekt naar de onheilspellende sfeer rondom de gebeurtenissen. De poging tot diepere karakteranalyse wordt er meteen door teniet gedaan. Het lijkt me opzet. Aan het tempo dat de film hanteert kan het haast niet liggen. Dat ligt nogal laag. In die zin is er ruimte zat voor wat meer investering in de personages, zou je zeggen. Het blijft echter aan de oppervlakkige kant.

Toch boeit het allemaal wel. Beide personages dragen een zware donkere last met zich mee, die zich op uiteenlopende manieren in hun gedrag manifesteert. De één ontsteekt in razernij. De ander trekt zich in zichzelf terug. We ervaren twee ongelijksoortige manieren om een trauma te verwerken. Toch is er verbintenis, ontstaat er hoop en zijn er tekenen van heling zichtbaar. Die kun je althans zien. Of niet. Dat hangt een beetje van je eigen levenshouding af, denk ik.

De setting is een bos. Heel dicht. Heel claustrofobisch. Het gebrek aan muzikale ondersteuning voedt dit gevoel. Erg blij word je er niet van. De personages zwerven en zwalken er rond. Op zoek naar de uitgang. Op zoek naar de verlossing, vermoed ik. Het bos lijkt dienst te doen als praktische en metaforische buffer tussen de hel waarin de personages zich bevinden en de buitenwereld waar de bevrijding en de heling mogelijk op hen wacht. Hoe dan ook. Sfeervol is het absoluut.

De film bevat enkele heftige en bloederige scènes, die zeer bevallen en mij een poging lijken om wat meer drive in het verhaal te krijgen. Dat is op momenten ook wel nodig. Zonder die scènes zou de film ten onder zijn gegaan in zijn eigen sfeer en toch wel erg taai en gezapig zijn geworden. Dat wordt nu voorkomen.

De film is een fantastisch drama met horrorelementen. De film vertelt een wreed en donker verhaal dat bijzonder sfeervol is geënsceneerd en af en toe op brute wijze shockeert. Niet verkeerd. Het is ook een film die meer had mogen investeren in de personages.

Een ruime voldoende.

Matige slow burner die met heftige thema's de nodige 'punch' zou moeten hebben, maar het druilerige kindse drama neemt de overhand en daar ligt nou net het grote mankement van de film; kindacteur Toby Nichols (Alex) kan zijn gedeelte niet dragen. Bovendien blijft het drama allemaal erg vlak. Het achterliggende verhaal is daarbij interessanter dan het actuele verhaal, dat zich voorspelbaar ontvouwt en zich niet kan onderscheiden van soortgelijke films. Het type film dat nog altijd graag gewaardeerd wordt, maar het is wmb weer tijd voor het genre om wat meer de tanden te laten zien. Dit is zo gezapig.

Al in het eerste kwartier werd duidelijk dat ik een goede titel had uitgekozen voor Art / Slowburn / Elevated Horror bij de horrorchallenge. Geen spannende opening, geen opzwepende score, maar vooral stilte en wat geluiden die het karakter on screen maakt. Voetstappen, knisperende bladeren... Not a bad thing, want je merkt eveneens meteen dat The Dark niet zonder aandacht in elkaar geflanst is. Laat dat maar aan de Oostenrijkers over. Alhoewel, deze Oostenrijks-Canadese productie is in Ontario opgenomen en Engels gesproken, dus het ademt niet heel erg Almdudler, jodelen en Wiener Schnitzel.

Het is een beetje alsof The Road en Let the Right One in een wat introvert kindje hebben gekregen, al komt de films soms alsnog behoorlijk naar en hard uit de hoek. Geen absolute topper, maar wel een bijzonder toevoeging aan het genre.

3,3*