Irreplaceable You (2018)

Tja, wat zal ik zeggen... Ik vond het een beetje kabbelen allemaal. Na al die stoere rollen van Michiel was het even wennen om hem te zien als sullige professor. Er zat te weinig vuur in de film. 'Komt een vrouw bij de dokter' vond ik een stuk beter!

Matige film over een koppel die elkaar al kennen vanaf hun jeugd waarbij een terminale ziekte een breuk veroorzaakt. Typisch een gevalletje: allemaal al eens eerder gezien en ook beter. Het verhaal concentreert zich vooral op wat het effect op hun relatie is. Slecht is het niet te noemen, maar de personages zijn nogal simpel uitgewerkt en alhoewel Gugu Mbatha-Raw en Michiel Huisman prima gecast zijn samen, weten ze de film niet te redden.

Matig kankerdrama.

10 jaar geleden kwam er ineens een Japanse stormloop van (romantische) dramas van fatale afloop. Toen een beetje geoverdosed op dat soort films. Om dan nu nog een Amerikaanse variant voorgeschoteld te krijgen, ik zat er eerlijk gezegd niet zo op te wachten.

Vreemd vooral de wat gekke combinatie met de humor, vooral dan het type humor. Het is niet zozeer luchtigheid of een wat grappige insteek, maar daadwerkelijk komische personages en expliciete grappen alsof het een échte comedy betreft. Het zijn veelal korte momenten, waarna snel weer overgeschakeld wordt op het drama. Enerzijds past het niet zo, anderzijds was het wel een welgekomen afleiding, maar dan eerder omdat de hoofdmoot van de film niet echt wist te overtuigen.

Acteerwerk is niet slecht, maar de twee dragen de film ook niet echt. Verloop is verder ook erg voorspelbaar, maar daar heeft de film zelf niet zoveel problemen mee. Groter probleem is dat het op dramatisch vlak weinig geloofwaardig overkomt, terwijl het als comedy véél te beperkt is. De mix werkt de film dan ook meer tegen dan dat het wat bijdraagt.

2.0*

“Don't focus on what if. Focus on what is.”

Het gevoel dat ik overhoud na het kijken van Irreplaceable You is dat Mbatha-Raw en toekomstig superster is, en dat Christopher Walken zelfs op zijn leeftijd en in een bijrol nog steeds iedere film kan overnemen. Het grootste probleem van de film is dat Raw en Walken een betere chemie hebben dan Raw en Huisman, en gezien het verhaal zou dat toch omgekeerd moeten zijn. Huisman acteert als een zoutzak, alhoewel dat ook wel aan zijn sullige en suffe rol ligt. De film zelf is sentimenteel en niet al te origineel, maar Raw en Walken weten er nog wat van te maken. Met Weaver, McKinnon en Coogan in prima bijrollen.

Ik kan Huisman met dit ietwat sullige kapsel al een stuk beter pruimen dan met zijn ongeschoren mooiboykop. Maar het blijft verder wel een dooie zonder uitstraling en juist in romantische films heb je wel zoiets nodig. De relatie gaat dan ook nooit leven, ondanks de frisse, sprankelende en overtuigende Mbatha-Rawl zij kan het echter niet alleen. Uiteindelijk is deze film wel aardig als romcom omdat de insteek net iets anders is, maar echt warm werd ik er dus niet van. Ook mis ik soms die lieve kleine momentjes, die zaten er vooral samen met goede Walken die wel de nodige warmte bracht. Wel nog een fijne fotografie met wat mooie dromerige beelden en vooral schitterende skylineshots waar het brede beeld fantastisch wordt gebruikt. 2,5*.