Las Herederas (2018)

Dit is weer zo’n filmhuisfilmpje dat waarschijnlijk heel weinig publiek trekt – ik ben hier in ieder geval de eerste met een bericht – maar dat heel mooi is en terecht hoog is gewaardeerd door de critici.

De film toont ons het stel Chela en Chiquita van welgestelde komaf dat in armoede is vervallen en hun dure spullen moet verkopen waarbij Chiquita naar de gevangenis moet wegens fraude. Je zou het een saaie film kunnen vinden, maar ik vond de film aangenaam kalmpjes voortkabbelen waarbij de film niet alleen treffend het gegoede milieu schetst in contrast met het leven in de gevangenis maar waarin Chiquita in de gevangenis maar vooral Chela als snorder een nieuw leven vindt in de nieuwe situatie. Het sterke van de film is dat het sluipend maar effectief naar een hartverscheurende climax toewerkt.

Gisteren in het filmhuis gezien. Ik kon wel wat afleiding gebruiken, maar die kon ik in deze film niet helemaal vinden. Ik kwam er niet in en kon het niet goed volgen. Het keek niet fijn weg. Het acteerwerk vind ik heel goed, heel realistisch, en het camerawerk vind ik ook goed, maar dit was 'm niet voor mij. 2,5*

Twee zussen van in de zestig zijn zelden van elkaar gescheiden en teerden al die tijd op de nalatenschap van hun rijke familie. Nu dienen zich financiële problemen aan en Chiquita [Margarita Irun] komt zelfs vast te zitten wanneer ze veroordeeld wordt wegens fraude. Dat betekent dat Chela [Ana Brun] voor het eerst van haar leven moet proberen in haar eigen levensonderhoud te voorzien en dat dus zonder de (directe) steun van haar zus.

Hoofdrolspeelster Ana Brun won verschillende prijzen voor haar debuutrol (!), waaronder de Zilveren Beer op het Berlijns Filmfestival, en zij is de belangrijkste reden om deze film te zien. Op papier is Ana een vrouw van weinig woorden die in de meeste situaties de juiste dingen zegt. Niet zo vreemd dat welgestelde dames haar graag gebruiken als taxichauffeur. Regisseur Marcelo Martinessi laat in close-ups echter iets van Chela's kwetsbaarheid en onzekerheid zien. Een beeld dat versterkt wordt door het uiterst beheerste spel van Brun. Hoewel Chela zeker een persoonlijke ontwikkeling doormaakt, is die ontwikkeling echter niet bijzonder interessant.

Een mooie, enigszins contemplatieve, coming of age film. In Las Herederas staat Chela (Ana Brun), een vrouw van achterin de vijftig, gesitueerd in de hoofdstad van Paraguay, centraal. Chela komt uit gegoede kringen en heeft, net als de vrouw met wie zij al meer dan dertig jaar een relatie heeft, lang kunnen leven van een verkregen erfenis. Nu het geld op is en er schulden zijn, verandert dat het leven van Chela drastisch, zeker als vervolgens ook haar levenspartner vanwege een veroordeling wegens fraude enige tijd de gevangenis in moet.

Ana Brun geeft op een ingetogen, kwetsbare manier invulling aan haar rol als de introverte en somber overkomende Chela. Het roept diverse vragen op, waarvan er meerdere onbeantwoord blijven. Regisseur Marcello Martinessi lijkt ervoor gekozen te hebben om niet alles uit te spellen en voor te kauwen. Wat gaandeweg in ieder geval wel duidelijk wordt, is dat Chela niet gelukkig is met het leven dat zij op dat moment leidt (en misschien wel hoe haar leven tot dan toe is verlopen). De nieuwe situatie dwingt Chela om als het ware in de spiegel te kijken. We zien vervolgens hoe Chela voorzichtig stappen in een nieuwe richting zet en zo haar comfortzone verlaat. En zo laat Las Herederas zich ook bekijken als een karakterstudie, al ben ik het wel met mrklm eens dat de persoonlijke ontwikkeling van Chela niet bijzonder interessant is (al heeft dat natuurlijk ook met je persoonlijke referentiekader te maken). De door Ana Brun gewonnen Gouden Beer bij het filmfestival van Berlijn vind ik dan wel weer gerechtvaardigd. Al met al een bijzonder regiedebuut, dat net geen vier* (maar wel ruim 3,5*) behaalt.

Soms zie je wel wat een regisseur wil maar word ik op geen enkele manier geraakt of raak ik werkelijk door geen enkel aspect geboeid. Dat was dus bij deze film; ik heb me echt stierlijk verveeld en die 90 minuten leken maar niet over te gaan.

Ik kreeg ook een 3D-idee, zo donker als het beeld was gemaakt. Onnodig, en verder met weinig bijzonder camerawerk was er echt helemaal niets in te ontdekken. Verder wel opvallend dat me dit niet kon boeien, zo'n slice of life smaakt me normaal goed. Maar de hoofdpersonen konden me nergens boeien, ik had totaal geen binding met hun leefwereld en hun problemen. Voor mij kwam het neer op anderhalf uur saaie plaatjes kijken, daar was ik na 5 minuten eigenlijk al wel klaar mee. De laatste scène heeft nog wel een aardig moment en weet me bijna te raken, maar dan is het al veel te laat. Omdat ik ook wel vind dat dit geen slechte film is maar vooral saai niet het allerlaagste, al voelde het wel zo. 1,0*.

Mijn kennismaking met een film uit Paraguay is een aangename verrassing. Het is een rustige film over een vrouw-op-leeftijd, die na de nodige tegenslagen haar leven weer op de rails probeert te krijgen. Fraaie, ingetogen hoofdrol van Ana Brun.

Portret van een vrouw waarvan de toon waarop ze haar meid beveelt een vorig leven doet vermoeden, in contrast met de nederige houding als ze nu gewillig aanvaardt als taxichauffeur te fungeren. Een job die haar zal toelaten haar blik op de toekomst te vernieuwen.

Een ingetogen beeld van een vrouw die zeer moeilijk uit haar isolement loskomt waarborgt wellicht niet de nodige opwinding en toch bleef het me boeien. Niet alleen het spel van hoofdactrice Ana Brun, heel dikwijls passend in close-up, de chaos in de gevangenis, de reëel-grappige kijk op het kransje oudere dames, gretig naar geroddel, alsook de ontwikkeling van de nieuwe relatie en de keiharde beslissing van Chela, vond ik boeiend genoeg om van deze film te genieten.