Hale County This Morning, This Evening (2018)

Witness the Birth of a New Cinematic Language:

Guardian

Oh man, dit is zo goed. Je weet gelijk dat je naar iets speciaals kijkt. De zeer fragmentarische manier van vertellen blijkt een effectief middel. Zeker in combinatie met de prachtige muziek en time-lapses et cetera maakt dat de film als een soort droom, maar op een heel ontroerende manier. Het is net alsof je iemands persoonlijke herinneringen kan zien. Het voelt zo echt, zo levendig.

Die RaMell Ross weet wel wat hij doet. Hij heeft het oog van een ware artiest. De film zit vol mooie plaatjes en poëtische momenten, en hij vindt wat interessants in schijnbaar onbenulligheden waar niemand anders naar zou omkijken. Deze docu had ik de Oscar zo enorm gegund. 4.0*.

Een unieke, meditatieve documentaire waarin RaMell Ross de levens volgt van enkele jongens uit het basketbalteam dat hij zelf coacht. Alle spelers, hun familieleden en buurtbewoners maken deel uit van de zwarte gemeenschap in een stadje in Alabama. Soms observeert Ross met een statische camera, op andere momenten is het heel dynamisch, bijvoorbeeld wanneer hij één van zijn spelers vrijwel letterlijk op de huid zit terwijl die in een rap tempo een aantal tweepunters probeert te scoren. Ross maakt inventief gebruik van beeld en geluid om je als kijker te stimuleren de beelden in een sociaal-maatschappelijk perspectief te plaatsen. Een verfrissend, authentiek document van het leven van een zwarte gemeenschap, maar het gebrek aan een verhaallijn zal niet iedereen bekoren.

Toen ik in de end credits zag dat Apichatpong Weerasethakul een creatief adviseur was kwam dat als een verrassing, maar het is ook volkomen logisch.