La Prière (2018)

Na Thomas’ rehabilitatie in de kliniek is het een fractie van tijd voor degene die de regels verfoeide zelf aan het prediken slaat. Misplaatst en veel te gemakkelijk is een scène waarin het wedergeboren lid van de gemeenschap inpraat op een net gearriveerde patiënt, die – uiteraard volledig in lijn met Thomas’ eerdere gedrag – uit ellende de natuur in is gevlucht. Kahn reduceert een complexe psychologische en fysieke transformatie tot een simpele omkering. Het script verdringt de verslaving naar de achtergrond en focust zich rigoureus op de twijfel die in het Bijbelse DNA van de naam ‘Thomas’ verborgen zit: de klassieke keuze tussen goddelijke en aardse liefde.

Als Thomas’ mogelijke priesterschap ter sprake komt, heeft de film zijn belangrijkste kruit al verspeeld. De gehaaste transformatie, al eerder aangestipt, draagt ook nog eens het gewicht van het kunstmatige vervolgconflict. God of mens? In La Prière krijg je de voorspelbare grote lijnen op een presenteerblaadje aangereikt.

uitgebreide review

Helaas wist dit drama over een ontspoorde jongen met een heroïneverslaving die terecht komt in een woongemeenschap met een religieuze inslag en daar het geloof vindt, geen hallelujah-stemming op te roepen. Dat ligt overigens zeker niet aan Anthony Bajon, die overtuigend is in de hoofdrol en de verandering in zijn persoonlijk in ieder geval uiterlijk geloofwaardig weet te maken. Maar het scenario leunt teveel op dialoog, waarbij religieuze overdenkingen doen vermoeden dat we hier te maken hebben met een moderne versie van 'The Little House On The Prairie', de ultieme EO-serie van weleer. Regisseur Cédric Kahn doet ook weinig moeite om de film visueel open te breken, waardoor het vaak behoorlijk saai is. Hoewel deze film qua thema gelijkenissen vertoont met Theo van Goghs Cool! (2004) (dat zich ook grotendeels afspeelt in een heropvoedingsinstituut), komt het kwalitatief nog niet in de buurt. Het is aan de kijker dezes om te bepalen of hij Kahn deze zonde vergeeft. Ik ben slechts gematigd barmhartig...

Thomas (Anthony Bajon) is een gesloten, boze jongeman die te kampen heeft met een heroïneverslaving en die zich wendt tot een katholiek klooster, tevens afkickkliniek, in de Franse Alpen in een uiterste poging om over de verslaving heen te komen. Stoppen met drugs is één ding, met jezelf in het reine komen en zo de onderliggende oorzaken ervan wegnemen, is een ander verhaal. Dat stoppen met drugs, cold turkey nota bene, en de fysieke gevolgen worden door Anthony Bajon sterk geacteerd overgebracht. Echter, de emotionele kant, de worsteling om met jezelf in het reine te komen en je persoonlijke demonen te verjagen, dat komt helaas veel minder sterk naar voren. Wie is deze Thomas eigenlijk en wat is zijn achtergrond? Wat heeft hij meegemaakt in zijn leven en wat heeft hem ertoe gebracht zijn heil te zoeken bij heroïne? Dat komen we eigenlijk niet te weten (afgezien van dat zijn vader er nooit voor hem is geweest) en daarmee is het ook lastig om te begrijpen welke worsteling in het hoofd van Thomas omgaat. Door het gemis hiervan is La Priere een wat vlakke film. Daar komt bij dat de transformatie van Thomas van een ernstig verslaafde patiënt naar een vrome drugsvrije dienaar Gods wel erg makkelijk lijkt te gaan, wat de geloofwaardigheid van de film onderuit haalt. Bonuspunten desondanks voor Anthony Bajon, die deze film vrijwel in zijn eentje draagt. Desalniettemin toch net geen voldoende.

De film laat de worsteling van Thomas in een katholiek afkickcentrum zien om van de drugs af te komen: zoals iedereen weet is het lichamelijk afkicken het makkelijke deel en gaat het erom ook mentaal een ander mens te worden en dat gaat Thomas niet makkelijk af. Het centrum beoogt het geloof in de plaats van drugs te zetten maar dat slaat aanvankelijk niet aan bij Thomas. Maar na een ervaring in de bergen vindt Thomas God en wil hij zelfs priester worden. Maar het blijft een worsteling en gelukkig is Thomas niet, wellicht omdat het geloof slechts een nieuwe drug voor hem is geworden: dat geluk vindt hij uiteindelijk als hij besluit geen priester te worden maar te kiezen voor zijn wereldse liefde voor het meisje Sybille. Het lijkt erop dat alleen in die keuze Thomas eerlijk tegenover zichzelf is en het juiste pad vindt.

Dit is wat ik uit de film heb gehaald hetgeen een magere oogst is. De film was dan ook een lange zit: de film is traag en het gebrek aan spanning deed de film een beetje als een – saaie – documentaire over een afkickcentrum aanvoelen. De film is wel goed gemaakt maar heeft voor mijn gevoel te weinig te vertellen (en zoals de meeste filmhuisfilms is het verhaal ook te weinig spannend om je erin te kunnen trekken).

Het eerste gedeelte van de film is veruit het sterkst, daar waar de jongeren, in een instelling die ze "Les Tox" noemen, kampen om van hun alcohol- en drugsverslaving af te geraken, een actueel probleem, veroorzaakt door verwaarlozing en maatschappelijke problemen als het niet vinden van een degelijke job.
Daarna neemt de film qua niveau een duik. Twee scenes bepalen het vervolg, namelijk deze waar Thomas zijn paniek omtrent de dood van een vriend vergeet in de armen van het meisje en deze van de wonderbaarlijke genezing.. De film behandelt nu een totaal ander onderwerp waarbij Thomas een keuze maakt. De cineast tracht het spannend te houden maar eigenlijk kan het weinig boeien.
Het eerste gedeelte van de film wekt wel interesse, vandaar toch een kleine 3,5.