Jimmie (2018)

Openingsfilm van het aanstaande IFFR. Neem aan dat de speelduur improvisatorisch is ingevuld?

In tegenstelling tot vorig jaar misschien wel een ideale keus als openingsfilm. Maatschappelijk actueel thema, regisseur die al een eens eerder in Rotterdam was, wereldpremiere, eigenzinnig maar toch vrij toegankelijk (en deed het ook behoorlijk goed in de publieksstand).

Ganslandt nam deze film al een paar jaar terug op en heeft vrij lang over de montage gedaan. Een persoonlijke, kleine film voordat de regisseur later dit jaar met een als-dat-maar-goed-gaat-Hollywood-debuut gaat komen. De regisseur speelt zelf met zijn vierjarige zoontje de hoofdrol. Ze zijn een vader en zoon die moeten vluchten. Naar het zuiden zo wordt in de film gesuggereerd. In die omkering doet de film denken aan het Belgische Brak (2015) , alleen is deze film stukken beter. Ook doet de film soms denken aan Le Temps du Loup (2003) .

De film drijft namelijk gelukkig niet alleen op die omkering (die in sommige scenes wat geforceerd aandoet), maar is ook een mooie film liefde en intimiteit tussen vader en zoon en hoe dat de moeilijkste omstandigheden kan doorstaan. De fraaiste scenes gaan daarover. Hoe vader en zoon toch soms blijven spelen, blijven leren, blijven lachen en innig met elkaar verbonden blijven. En dan is de wat verhullende stijl (de hoofdpersonen scherp en de rest grotendeels niet) ,hoewel dat ook weleens beter gebruikt is, ook acceptabel. Het einde had van mij nog wat opener gemogen.

Maar zoals gezegd een prima openingsfilm.

Politiek correct maar toch jammer dat het nogal in herhaling valt.