Eighth Grade (2018)

Het zal wel aan mij liggen, maar ik heb gedurende heel de film last gehad van een gebrek aan empathie voor het getroebleerde hoofdpersonage. Wat een vervelende griet! Op de koop toe krijg je ook nog een bijzonder irritante vader, die bij voortduring slaafs toegeeft aan de nukken van zijn dochter. Het kan best zijn dat er mensen zijn, die zo in elkaar zitten, maar ik heb daar niks mee.

90 minuten awkwardness.

Ik heb werkelijk totaal niets met de opgroeiproblemen van 14-jarige bakvisjes, maar eerlijk is eerlijk:

dit was wel erg slim gemaakt en heel goed geacteerd.

Kan me echt voorstellen dat veel meisjes en ex-meisjes ( ) de nodige herkenbare dingen zien.

Elsie Fisher is geweldig als nerveuze, onwennige tiener in dit onderhoudende tragikomisch werkje vol ongemakkelijke momenten. De film heeft qua plot en personages niet heel veel om het lijf en is soms wat dik aangezet, maar bevat net genoeg rake en oprecht aanvoelende scenes om indruk te maken. Leuke soundtrack ook. Ik weet niet of we van regisseur Bo Burnham meer gaan horen, maar van Elsie Fisher in ieder geval wel. Dat kan niet missen.

“Growing up can be a little bit scary and weird.”

Fantastisch. Eighth Grade laat op ongelooflijk realistische en oprechte wijze het leven van de 13-jarige Kayla zien, en het laat zien hoe kinderen op dit moment met elkaar communiceren. YouTube, Instagram, Snapchat, vlogs etc. Regisseur Bo Burnham geeft het allemaal op realistische wijze weer, maar veroordeelt dit leven gelukkig niet. Sterker nog, het contrast tussen Kayla’s verlegenheid en ongemakkelijk in het echte leven, en de openheid die ze toont in haar vlogs, is een briljante regie/scriptkeuze van Burnham.

Kayla heeft het niet gemakkelijk op haar middle school, maar ze kruipt steeds meer uit haar schulp en je ziet haar voor je ogen opgroeien en vooral zichzelf ontdekken. Fantastisch acteerwerk van Fisher, en ook Josh Hamilton als haar vader is uitstekend. De jonge acteurs zijn allemaal geweldig, en soms lijken ze wel niet te acteren (de scènes tussen Fisher en Emily Robinson zijn grandioos). Er is een scene op het laatst met Kayla en haar vader, die in hun achtertuin bij een kampvuur met elkaar zitten te praten, waar ik met een brok in me keel naar zat te kijken. Bij de laatste scene zit je ook met een soort van vaderlijke trots naar Kayla te kijken.

Verrassend sterke coming-of-age-film waar ik eigenlijk zonder verwachtingen inging. Wat vooral goed is de consequent volgehouden toon van de film. Het is een komische, soms wat aangezette film, maar tegelijk ook een gevoelige, oprechte film over opgroeien, hoop en verwachtingen. De film is heel knap in het vermengen van die twee, mede te danken aan een heel goede Fisher die echt precies de juiste toon vind. Wat ook fijn is, is dat deze film veel minder een belerende film over social media is geworden dan wat ook makkelijk had gekund. Social media is hier vooral een element van deze tijd, maar veel waarnemingen en gevoelens in deze film zijn tijdloos. Het is niet bepaald de eerste film met dit thema en waarom Orinoco Flow van Enya gekozen is voor de soundtrack snap ik ook niet helemaal. Maar de film doet zoveel meer wel goed dat ook ik gewoon naar boven af ga ronden.

4.0*

Aan de ene kant vond ik de film wat tegenvallen omdat het in zekere zin een soort Amy Schumer-komedie is waar dan Amy een 13-jarig pubermeisje is dat dik en onzeker is en in allerlei genante situaties komt. Maar de film weet ook treffend de wereld van 13-jarigen te brengen waar in de transitie van kindertijd naar volwassenheid iedereen zijn nieuwe persoonlijkheid zoekt en vooral ‘cool’ en niet ‘stupid’ wil worden gevonden. Je verwijdert je van je ouders, die dan sowieso stom zijn (omdat je geen kind meer wil zijn), en je kijkt op naar de iets oudere of populairdere schoolgenoten als voorbeelden, welk niemandsland leidt tot een constante nervositeit en een angst er niet bij te horen of de trein naar volwassen geluk te gaan missen. Alles is ‘awkward’; Kayla weet hele volwassen en zelfs wijze adviezen te geven in haar vlogs maar het valt nog niet mee om ze ook zelf in de praktijk te brengen. De scene in de auto is spannend en intens en de scene met de vader bij het verbranden van ‘alle verwachtingen en dromen’ is mooi en ontroerend, welke twee scenes de film voor mij boven de middelmaat tillen. Naar boven afrondend kom ik uit op vier sterren.

Je moet het aangeven, Elsie Fisher is goed in deze film. En het idee van filmen zodat je dichter bij de tiener zit, is wel goed maar helaas niet altijd even geslaagd. Het leukste voorbeeld bij het maken zegt al genoeg: blijkbaar stond er in het script iets van Facebook en Fisher zei dat FB iets was voor oude mensen. Wat als citaat ook in de film terugkwam. De regisseur en scriptschrijver hadden niet helemaal feeling met tieners denk ik, gelukkig probeert Fisher de meubelen wat te redden.

Dit is zo'n film waarvan ik wel begrijpen dat mensen zeggen dat die goed gemaakt is. Aparte insteek, sterke hoofdrol en voor tieners vast wel herkenbaar. Maar in tegenstelling tot véél andere growing-age films, heb ik bij deze film veel minder herkenbaarheid. Misschien wel omdat de nadruk op de sociale media langs geen kanten een impact had op mijn jeugd omdat het toen nog niet bestond. Geen universele opgroeithema's rond liefde, pesten, schoolproblemen, seksualiteit, afscheid, … Op zich dus een goeie film, maar ik ben niet bepaald het doelpubliek.

Elsie Fisher, vooral 'bekend' als de stem van de verterende Agnes in Despicable Me, blijkt de perfecte keuze te zijn om te gestalte te geven aan Kayla Day, een beginnende puber die op het punt staat Middle School te verruilen voor High School en kampt met de onzekerheden die dat met zich meebrengt. Dat brengt de bekende strubbelingen met zich mee en het plot is eigenlijk nauwelijks verrassend. Regisseur/scenarist Bo Burnham weet het verhaal echter op overtuigende wijze te plaatsen in het tijdperk van Social Media en zorgt voor veel scherpe observaties, die vooral tot uitdrukking komen in de ondersteunde rolletjes. Let bijvoorbeeld op Aiden [Luke Prael] nadat Kayla antwoord heeft gegeven op de vraag of ze goed kan pijpen, Kayla's kennismaking met haar 'buddy' [Emily Robinson] tijdens een meeloopdag op High School en de date aan het einde van de film. Het zijn vooral die momenten die deze film ver boven de geijkte formule doet uitstijgen.

Wat een ontzettende doeltreffende film is dit geweest. Van begin tot eind had de film me te pakken. Het ongelooflijk realistische karakter van de film trekt je vanaf minuut 1 in de film en laat je pas weer los als de aftiteling begint. Er zitten een aantal zenuwslopende scènes in de film waarbij ongemak een nieuwe betekenis heeft gekregen. En toch krijg je zoveel respect voor het meisje omdat ze haar best blijft doen om uit haar schulp te krijgen. Dit alles wordt mede mogelijk gemaakt door het uitstekende spel van Fisher en de goede regie van Burnham, die in een uitgemolken genre een bijzonder originele film weet te maken.

De vader was misschien iets te perfect maar voor de rest valt er weinig op Eighth Grade aan te merken.

4,0*

Een vermakelijke film. Niet geweldig, maar ook zeker niet slecht. Ik kon mij goed in Kayla verplaatsen, al ben ik geen puber meer. Haar onzekerheid en verlegenheid zijn mij niet vreemd en ik vind dat Elsie Fisher haar realistisch speelt. Ik heb weinig met sociale media, ik heb niet veel gelachen en soms was het mij iets te puberaal, maar al met al vind ik de film een 7 waard. 3,5*

Best een fijne eigentijdse coming of age-drama, verteld vanuit een onzekere en schuchtere 13-jarige. De aanpak oogt wel enorm indie. Op den duur wil de film ook een sentimentele klap uitdelen richting de kijker, dat werkt en levert duidelijk een hoge waardering op, maar het is wel typisch effectbejag. Wel goed, wel fijn, maar ook wel een standaard indie-formulewerkje. Een beginnend regisseur kan ik dat nog wel vergeven.

Ik las dat de film ook wordt geprezen omdat het niet belerend naar social media kijkt, dat is zeker, want deze film omarmt social media dusdanig dat ze plaats nr. 1 in het gezin innemen. Belerend had dus best gemogen, nu is het een promofilmpje voor social media geworden waar het jatten van privé-informatie tussen de regels door als doodgewoon wordt geaccepteerd (zoals die enquete die ze invult). Dat had ook weer niet gehoeven, want het is nu de andere kant op belerend. 3*

Mooi regiedebuut van Bo Burnham dat boven de middelmaat uitstijgt. Kayla (Elsie Fisher) is een 13-jarig meisje dat op het punt staat de overgang van de brugklas (eighth grade) naar de middelbare school te maken. Ze leeft samen met haar vader, haar moeder is op jonge leeftijd weggegaan. Op school is Kayla een stil meisje dat nergens bij hoort, buiten school maakt zij in de veiligheid van haar slaapkamer nauwelijks bekeken vlogs over 'jezelf zijn'. In de dagelijkse praktijk is het echter een hele opgave om haar eigen adviezen na te leven.

Het mooie van Eighth Grade is, denk ik, dat heel veel meisjes (maar ook jongens en inmiddels volwassen meisjes en jongens) zich heel makkelijk kunnen identificeren met de onzekere, maar aandoenlijke Kayla. Wat daarbij onder andere helpt is dat er voor de verandering eens niet een 'perfect' tienermeisje is gecast, maar een meisje dat, zoals zoveel pubers, last heeft van acne en dat niet graatmager is. De situaties waarin Kayla terecht komt, in contact met haar vader of in relatie tot leeftijdgenoten, zijn regelmatig ook ongemakkelijk herkenbaar, ook voor menig ouder met een onverschillig ogende puber die zich verstopt achter een smartphone. De regisseur heeft in die zin zijn huiswerk goed gedaan. En de vertolking door Elsie Fisher als Kayla is er een om in te lijsten. Ook emotioneel weet de film soms op de juiste knoppen te drukken, bijvoorbeeld als vader zijn hart opent in een mooi een-op-een gesprek met zijn dochter.

Natuurlijk zijn er ook de typisch Amerikaanse dingetjes, zoals de wat karikaturale docenten op school, de verveelde 'mooie' meisjes als tegenhanger van de onzekere Kayla, de mooiboy versus de wat 'nerdy' jongen. Dat komt dan toch weer wat clichématig over. Maar dat mag de pret niet drukken: Bo Burnham heeft met Eighth Grade een in dit genre verrassend genuanceerde coming of age film gemaakt.

Goede film.

Ik was aanvankelijk wat bang dat het echt een meisjesfilm zou zijn. En in zekere zin is dat het ook maar het zijn vrij universele thema's en Burnham ontloopt behendig de cliches. Het is geen simpel tiener drama. Doordat het geen typische story arc heeft blijft de film ook frisser dan menig US film met soortgelijke thema's. Het is visueel effectief. Mocht van mij soms nog wel wat akwarder zoals een Solondz dat kan. Het is zijn eerste film dus misschien gaat hij meer durven. Sowieso is dit is een veel betere geregisseerde film dan Lady Bird dat was. Dit meisje voelde wel echt aan. Niet een Greta Gerwig hipster tiener. Maar een echt meisje van 13.

3.5 sterren

Leuke verrassing! Veel herkenbare (puber) situaties en een lsie Fisher die zeer naturel acteert maakt het een film waar ik zonder enige moeite in werd mee gezogen.

Je krijgt als kijker eerder het idee naar een documentaire te kijken en dat bedoel ik vanzelfsprekend alleen maar positief. Het verteltempo is rustig maar tegelijkertijd ook zeker niet traag, wat mij betreft had de film best nog wat langer mogen duren want de film ging in mijn beleving razendsnel voorbij.

De film ontroerde mij en wist zeker wat in mij los te maken, meer van dit soort films in de bioscoop a.u.b.!

4*

Deze Eighth grade doet me wat denken aan het uitstekende The Edge of Seventeen (2016) die ik vorige week zag. Beiden met een andere invalshoek, maar wel met een soortgelijk thema rond een tiener die vooral in de knoop ligt met zichzelf en haar omgeving. Kayla is zo'n jongere als 13 in een dozijn. Niet ongelooflijk knap, maar nu ook niet spuuglelijk. Beetje teruggetrokken en introvert, een grijze muis met erg veel gebrek aan zelfvertrouwen en schreeuwend om aandacht van haar leeftijdsgenoten.

Het fijne is dat ze verdomd goed weet hoe de wereld in elkaar zit. In theorie weet ze perfect wat en hoe ze iets moet doen, maar in de praktijk is ze een totale kluns. Ze geeft via haar videokanaal advies aan andere jongeren die het moeilijk hebben aanvaard te worden. Op zich allemaal vrij herkenbaar als je zelf advies/tips/een schouderklopje nodig hebt in een moeilijk moment. Je wéét de oplossing, maar je hoort dit liever van een andere dan van jezelf. Ook dat Youtube-kanaal is geen succes want een begeesterend spreekster is ze allerminst. Geen zeemzoete film deze Eighth grade waarbij alles op zijn pootjes komt. Wel een doordeweekse periode van een doordeweekse tiener die on- en offline via erg oppervlakkige contacten communiceert. Echt praten zit er niet meer in. Social media wordt hiermee een beetje op de korrel genomen als een erg tijdsrovende activiteit met weinig nut. Maar social media wordt helemaal niet verketterd door de film en dat is knappe van de film ook.

Fijne hoofdrol van Elsie Fisher over een erg onzeker meisje. Zeer knappe prestatie zelfs om zo naturel en ongedwongen de rol van Kayla neer te zetten. Een herkenbare film denk ik voor vele pubers en diens ouders. Eentje om bij stil te staan. Mooi!

Ik heb enorm genoten van deze knappe film.

Ik was meer onder de indruk van Elsie Fisher dan Rami Malek als Freddy Mercury, die er desondanks toch met de Oscar vandoor ging. Beter als alle genomineerden eigenlijk man en vrouw.

Misschien omdat je nauwelijks doorhebt dat ze acteert...., zo echt voelt het.

Stelletje sukkels daar in Hollywood.

Uitstekende film waarin een jong tienermeisje volgend jaar naar high-school gaat. Debuterend regisseur Bo Burnham weet de huidige generatie 12-jarigen bijzonder treffend neer te zetten (o.a. het gebruik van sociale media). De onzekerheden die gepaard gaan met het jong zijn, zijn echter van alle tijden. En die onzekerheid wordt ook uitstekend vertolkt door Elsie Fisher hier.

Hele sterke film. Top acteerwerk, herkenbaar en leerzaam verhaal, leuke humor, totaal geen moment verveeld. Ja, gewoon een hele goede film naar mijn mening en goed om binnen het onderwijs in te zetten om gesprekken tussen leraar en leerlingen op gang te brengen.

Degelijk herkenbaar.

Burnham kende ik al als stand-up comedian en kende hem dan vooral van een controversieel liedje. Echter kende ik hem nog niet als acteur, en nu dus regisseur. Maar als regisseur laat hij wel zien dat hij de puberteit nog wel een beetje begrijpt.

Zo zit de film vol met onderdelen die je zowel als puber als ouder "herkenbaar" zou kunnen noemen, alhoewel er wel duidelijk een Amerikaans sausje overheen is gegooid. Zo zijn sommige stukken best overdreven, maar Burnham heeft gelukkig wel grenzen.

Zo is deze film opvallend subtiel, terwijl ik van deze regisseur en bombastische film had verwacht. Maar in dat opzicht valt het reuze mee, deze film is opvallend rustig en de humor is eigenlijk niet heel flauw, maar vooral erg subtiel.

Fisher maakt wel indruk als verlegen tiener. Ze doet regelmatig dingen waarvan je als kijker van denkt "kom op" en deze scenes worden dan vervolgens opvallend ongemakkelijk lang in beeld gebracht. Echter net wat te lang, want op een gegeven momenten worden die onzekere momentjes wat saai.

Zo opent de film met een minutenlange video van Fisher die tips geeft aan de kijker, maar dit wordt iets te lang volgehouden want je verliest wel je aandacht op een gegeven moment. Het high-school genre wordt wel op een andere manier belicht dan de meeste Amerikaanse komedies, maar ook niet perse beter.

Deze film mag dan die bombastische flauwe humor wel achterwege laten, maar het rekt zijn scenes vaak wat te lang uit. Het doet voor de rest best een beetje artsy aan, maar is waarschijnlijk wel op een wat groter publiek gericht.

Geen slechte film, met goed acteerwerk en herkenbare momentjes die een tik uitdelen op de vingers van de jeugd. Maar net wat te traag om echt leuk en genietbaar te kunnen zijn naar mijn mening.

Fijne film, die vooral geweldig de leefwereld van enkele jonge pubers weet te tonen met hun levens en onzekerheden. Fisher doet dat ook veelal erg goed, al is haar rol soms net iets te ver erover. Maar als geheel is dit best een sympathiek geheel, sfeervol ook en met erg fijne muzikale momenten. Die relatie met haar vader vind ik er net iets te veel gemaakt uitkomen en past ook vaak niet echt bij de rest, ook al zitten daar enkele goede stukjes in maar het overtuigde net niet. En de pacing was niet altijd even sterk en er wordt te lang ingezoomd op minder interessante punten. 3,5*.

Prima acteerwerk van Kayla (Elsie Fisher) als ongemakkelijk, sociaal onhandig meisje dat de overstap gaat maken naar van middle school (8th grade) naar high school.

In Eighth Grade zien we al die typische dingen voorbij komen die er in het hoofd van een onzeker en impopulair tienermeisje omgaan: verliefd zijn op die ene jongen, erbij willen horen, sociaal ongemakkelijk zijn, zich afzetten tegen haar vader en bang zijn voor het onbekende.

Elsie Fisher weet dit alles goed en overtuigend neer te zetten met haar nerveuze trekjes en wazige blikken.

Kayla's belevenissen worden fragmentarisch en zonder al teveel context verteld. Er is weinig daadwerkelijke omgang met medescholieren en we zien vooral veel close-ups en montages van Kayla op haar telefoon met twitter/instagram-posts in beeld die haar activiteit op social media laten zien; veel scènes worden overstemd door muziek dus je zit eigenlijk alleen maar in het hoofd van Kayla zonder veel mee te krijgen van de wereld om haar heen.

Hierdoor duik je echt in Kayla's gedachtenwereld; de wereld van een tienermeisje is nu eenmaal erg klein en self-centered.

Op zich dus een slimme stijlkeuze, maar ik had liever een meer 'standaard' highschool-film willen zien met een uitgewerkt narratief. Meer dialogen, meer verhaal, meer structuur en inhoud. Omdat het geschreven is door Bo Burnham hoopte ik ook op meer humor en absurditeiten.

Nu was het vooral braaf, vlak, traag en langdradig en duurde het erg lang voor de film een beetje op gang kwam. Burnhams debuut is leuk geprobeerd, maar niet spectaculair.

Een puber - wat is die Elsie Fisher subliem in die rol - verkondigt bedenkingen, eigen aan zichzelf en aan haar leeftijd : ik moet mezelf zijn wil ik eerlijk zijn, hoe krijg ik vertrouwen, hoe ga ik om met het ouder worden... maar ervaart dat haar introvertie hunkering naar aanvaarding niet uitsluit en dat leugen kan opduiken om belangstelling te winnen.

Een mooie, eerlijk film met veel meer diepte dan men zou vermoeden en die naast de onderlinge relatie tussen jongeren - wat is de drang om "cool" te zijn groot - toch ook de belangrijke relatie ouder/kind opneemt. 'k Vraag me alleen af of het bewust om een éénoudergezin ging.

'k Vermoed ook een "herkenbare film" met een interessant en raak beeld van jongeren, waarvoor regisseur Bo Burnham dient gefeliciteerd, al was het maar om niet onder te gaan in de sensatie die vele andere, Amerikaanse coming-on-age-films, zo graag demonstreren.

Eight Grade is de puberversie van The Office UK geworden, zoveel extreem pijnlijke en bijna onkijkbaar gênante situaties zitten er in. Zo’n beetje de helft van de tijd wil je je hoofd wegdraaien en hopen dat het snel voorbij is.

Uiteraard is dit de bedoeling bij deze tragi-komedie over een opgroeiend jong meisje die online heel wijs is, maar in het echte leven tegen muren op loopt en sociaal heel ongemakkelijk is. Dat levert echt moeilijk kijkbare stukken op, zoals de poolparty waar ze eigenlijk niet hoort te zijn (de ongemakkelijke rillingen lopen over je rug als ze in haar badpak naar buiten komt...), maar ook de dialoog met klasgenoot Aiden onder de tafel op school tijdens een schietoefening. Of haar bedankje aan de verwaande mooie meisjes na het eerder genoemde zwemfeestje. Maar het is vermoedelijk wel allemaal vrij realistisch en sowieso enorm sterk geacteerd. Elsie Fisher is fantastisch in haar rol. Ze speelt geen onzeker meisje, ze ís het gewoon. Ook fijn dat hier gewoon iemand goed is gecast. Ze is verre van perfect, ook qua uiterlijk niet met acne en geen volslank figuur. Het maakt het allemaal heel geloofwaardig.

Wel had ik lange tijd moeite om veel empathie voor Kayla te krijgen, omdat ze nou weinig sympathiek deed tegen bijvoorbeeld haar vader. Ik begrijp dat pubers in hun eigen wereldje leven, maar met oordopjes in eten met je vader is gewoon onbeschoft. Net als hem constant afsnauwen. Ik was als puber ook eigenwijs en ongetwijfeld vaak irritant, maar ik hield toch wel een bepaald respect richting mijn ouders. Kan me ook niet voorstellen dat ouders dat gedrag echt accepteren. Wel dat je op die leeftijd afstand neemt, maar dit ging verder. Het voelde ook ongemakkelijk, omdat haar vader een lief en betrokken persoon is. Maar uiteraard draait ze bij. De laatste scène met beiden in de tuin met het verbranden van haar spullen vond ik wel weer ontroerend en passend. Dat was niet te klef of sentimenteel, maar precies goed. Deze regisseur raakte sowieso met een aantal stukken wel de juiste snaar. De auto-scène was er ook zo eentje, ijzersterk opgebouwd.

Nou vind ik de film geen meesterwerk, want er zitten natuurlijk genoeg clichés in, zowel qua gebeurtenissen als personages en ik heb meer hele goede coming-of-age films gezien waardoor ik een echt topcijfer niet helemaal nodig vind. Wel echt een aanrader.

3,5*

Zeer kleine film, letterlijk en figuurlijk. Staat bol van clichés en gênante momenten. Op zich niet vreemd voor een film met een pubermeisje als hoofdpersonage, maar de film overstijgt het gegeven zelden tot nooit. De vader-dochterrelatie is niet goed uitgewerkt en er gebeurt heel weinig. Verwacht er niet te veel van.

Eerlijk en echt. Simpel maar herkenbaar.

En wat speelt Fisher naturel, prachtig!

De soundtrack vond helaas negatief aanwezig.

Al met al een keurige voldoende: *3.0

Een spirituele opvolger van 'Napoleon Dynamite' (2004) in 't tijdperk van sociale media en smartphones. Of hoe de sprankelende Kayla Day (Elsie Fisher) een existentiële crisis doormaakt als ze de balans opmaakt van gemiste kansen en nieuwe mogelijkheden. Geen groot overkoepelend drama, maar een gevat (doch kwetsbaar) tienermeisje dat net iets te scherp doorheeft hoe redeloos gemeen haar schoolgenoten eigenlijk zijn. 'Eight Grade' (2018) is verrassend respectvol naar de belevingswereld van de jonge puberheldin. Alleen al hoe het wegblijft bij mythische mentorfiguren en niks afdoet met een kitscherig laagje nostalgie. Kayla heeft 't echt moeilijk en het is geen uitgemaakte zaak dat ze deze levensfase ongeschonden doormaakt. Daar zijn het ongemak en de zelftwijfel te pijnlijk voor. Filmisch prachtig in beeld gebracht door steeds in te zoomen op Kayla's onzekere loopje of de groteske uitvergrotingen van klasgenoten. Vieze beugels en puisterige hoofden. Of die hartverscheurend mooie YouTube-fragmenten, waarin ze zichzelf moed probeert in te spreken met inspirerende motto's en levenswijsheden.

Goed. Vooral, en het is hierboven al gezegd (bijvoorbeeld door Cinsault), omdat Eighth grade een echte onhandige/onzekere puber portretteert, in plaats van de veels te coole lone wolf die je doorgaans ziet in dit type film. Ook bij mij regelmatig plaatsvervangende schaamte, soms zelfs maar even op mute gedrukt. De scene bij het haardvuur is errug mooi. Verder kan je als kritiekpunt aandragen dat de film niet heel veel verder komt dan het portretteren van deze levensfase, terwijl voor de echte klassiekers binnen het genre dat het startpunt is (neem Fucking Amal, voor mij nog steeds de standaard, en in de categorie van de iets oudere adolescent natuurlijk La vie d'Adele).

Ik begrijp de zeer uiteenlopende meningen rondom deze film volkomen. Zelf heb ik ook gemengde gevoelens. De dicht op de huid gefilmde stijl, waardoor je vanaf het begin mee wordt gezogen in de belevingswereld van een pre-puber is een pluspunt. Ook de humor in de vorm van een uitvergrote spiegel die wordt voorgehouden wat betreft het opgroeien in een steeds ingewikkelder en onpersoonlijker wordende maatschappij is treffend. Wat ik minder vond was de ongeloofwaardige manier van hoe het meisje zich verhoudt tot haar omgeving. Maar ja, daar zijn de Amerikanen goed in dus dat neem ik er maar bij. Het exploitatieve gehalte, hoewel niet in hoge mate, blijft naar mijn gevoel onnodig provocerend.

Zeker niet slecht voor een debuut, maar naar mijn gevoel te slecht overdacht en voorbereid voor een hoge beoordeling.

Niet compleet geslaagd misschien, maar toch wel heel origineel gefilmd. Vooral de nervositeit en puberstress kwamen heel dichtbij, op een manier die mij zelf even deed terugdenken aan moeilijke situaties uit die tijd haha. Zijn toch niet veel films die zulke authenticiteit voor elkaar krijgen. Social media krijgen ook een eerlijke benadering met zowel de goede als slechte kanten.

Regisseur en schrijver Bo Burnham wijdt zijn debuutfilm aan een fase in het leven van de 13-jarige Kayla die geen vrienden heeft, maar wel een eigen videokanaal en zich op school door the eight grade worstelt. The eight grade is het laatste jaar voor de overstap naar de High School en markeert het einde van een tijdperk in het jonge leven van Kayla. Kayla is het soort meisje dat niet rondhangt met andere meisjes in de populaire kliekjes. Ze krijgt geen aandacht van haar klasgenoten en staat welhaast onzichtbaar langs de zijlijn. 's Avonds zit zij eenzaam in haar slaapkamer en scrollt door de Instagram-feed van de populaire kliek of post een instructief filmpje op haar videokanaal dat niet of amper wordt bezocht.

Eight Grade is niet een film die zich in verhalend opzicht onderscheidt van andere coming of age-films. Bijzonder aan de film is wel dat Burnham de middelen waarvan de huidige tiener zich bedient (YouTube, Instagram, WhatsApp) als een vanzelfsprekend organisch geheel in het verhaal integreert. Ze worden niet als stereotiepe gimmicks ingezet maar vormen een wezenlijk onderdeel van het dagelijkse bestaan in tienerland . Ze weerspiegelen en vertegenwoordigen het rusteloze gevoel van een generatie die met de digitale wereld is vergroeid. Een generatie die drijft op korte heftige prikkelingen die een navenante aandachtsspanne tot gevolg hebben.

Ook bijzonder is het optreden van Elsie Fisher als protagoniste Kayla. Ze zet haar personage fantastisch neer. Ze straalt een opvallend onopvallende houding uit. Ook haar uiterlijk is niet erg opvallend. Ze is een merkwaardige verschijning. Ze heeft moeite met sociale conventies, is onbeholpen, creëert daarmee afstand tot haar omgeving en heeft geen idee hoe ze haar emotionele problemen moet aanpakken. Kayla is een complex en intrigerend personage. Ondanks dat de camera dicht op haar huid zit, verliep de inleving in haar personage moeizaam.

De belangrijkste reden daarvoor is dat de film geen coherente verhaallijn volgt maar bestaat uit losse episoden. De film volgt Kayla sprongsgewijs van moment tot moment en kapt daarbij momenten ook soms tamelijk abrupt af. De film zal daarmee de kijker die moeite heeft de aandacht wat langer vast te houden weten te bedienen. Van mij mochten scènes soms best wat meer worden uitgesponnen. Dat neemt niet weg dat Eight Grade een film is, die de kijker gelukkig steeds net genoeg tijd laat om afwisselend ongemak, ontroering, gêne en hilariteit te ondervinden. Leuke film wel.