Howaito Rirî (2016)

Matig.

Waar Wet Woman in the Wind nog iets aparts wist neer te zetten, is Nakata's throwback een stuk minder interessant. Gezien de kritieken zijn wel meer mensen het daarmee eens, dus is het toch vooral uitkijken wat een Yukisada en (vooral) Sono met de Nikkatsu heritage aanvangen.

Wist ook niet dat Nakata ooit begonnen was als assistent-regisseur in het pinku genre. Al is dat ook weer niet zo heel verwonderlijk, er zijn wel meer namen die uit dat circuit komen waarvan je het niet meteen zou verwachten (Hiroki en Kiyoshi Kurosawa oa). Het is dan ook een redelijk dankbare niche voor regisseurs die iets creatiefs willen doen met weinig geld.

Deze White Lily draait vooral om machtsspelletjes. Het verhaaltje is redelijk simpel, het verloop ook. Er zitten wel wat interessante personages in en hier en daar wordt het wel iets gekker dan normaal, maar echt verheffend is het uiteindelijk toch niet. Gelukkig schiet Nakata wel wat mooier en strakker dan doorgaans het geval, dat maakt dat het in z'n geheel toch net nog iets beter te verteren valt.

2.5*

De enige film uit de vijfdelige Nikkatsu reboot serie, die ik nog niet gezien had. Veel nieuws levert het niet op, al heeft men een lovenswaardige poging gedaan om de verschillende seksscènes met een enigszins logisch verhaaltje over jaloezie aan elkaar te breien. Dat is zeker zo leuk, want alleen blootplaatjes kijken gaat toch redelijk snel vervelen.

Terugkijkend op de hele serie vind ik Mesunekotachi [Dawn of the Felines] (2017) en Anchiporuno [Antiporno] (2016) de leukste filmpjes. Het zijn geen van alle toppers, maar door de bank genomen wel vermakelijk.