Vita & Virginia (2018)

Ik ben meer van een spannende thriller of een goed drama, echter toch aangedurfd om deze biografie/romantiek te zien.

'Zeggen wat je denkt', dan kom je in deze film helemaal aan je trekken. Dat dit niet altijd een positief resultaat heeft is voorspelbaar. Het tempo is laag, maar de diepgang des te intenser. Een goed neergezette biografie met interessante karakters, mooie plaatjes en een zo goed als waargebeurd verhaal. Durf er zo maar 4 sterren voor te geven. Tip: lees de WiKi van VW (jaja) ná de film...

Helaas niet onder de indruk geraakt. Stilistisch wel erg mooi, visueel en qua camerawerk eersteklas en daarom een nipte voldoende. Maar emotioneel kom je nooit in het verhaal. Vrouwenliefde in die tijd lijkt me best een heftig onderwerp, maar opvallend dat het volgens Button zo is dat dit in de literaire kringen destijds redelijk gelaten door een ieder geaccepteerd wordt. Nergens vuurwerk in deze film, en de verborgen intensiteit waarvan ik vermoed dat het de belangrijkste troefkaart is die de regisseur ons wil laten voelen, komt maar bij momenten aan de oppervlakte. Wel goed acteerwerk van de dames. Debicki als Woolf vond ik geloofwaardiger dan Kidman in The Hours, en Arterton word door haar mooie koppie wat onderschat maar kan echt wel wat.

Niet best. Aan de cast ligt het niet want die speelt gewoon goed, tevens ziet het ook nog netjes uit qua setting en aankleding. Waar het aan schort is de sfeer, die is echt niet goed, en de grootste schuldige is de muziek. De moderne elektronische muziek past totaal niet bij het plaatje, en daar stoorde ik me behoorlijk aan. Verder voelde ik de chemie tussen Arterton en Debicki ook niet, terwijl ze afzonderlijk wel goed spelen. Maar dat ligt waarschijnlijk aan het script en de regie. Saai en sfeerloos.

Best een interessant onderwerp, en twee beroemde historische personen die een grote stempel hebben gedrukt op de maatschappij.

En dat komt er dan nauwelijks uit. Ja, de beelden zijn erg mooi - hoewel het me wel van m'n hart moet dat Arterton lelijk toegetakeld wordt in aankleding en kapsel. Maar buiten dat past de sfeer niet, loopt de timing van het verhaal niet, en wordt de liefde tussen de twee nergens invoelbaar. En daar moet toch wel degelijk echt iets heel serieus aan de hand geweest zijn - over mij worden geen boeken geschreven, zeg ik maar alvast.

En wat al genoemd is, de muziek is ook echt een misser. Daar valt meteen de setting in de jaren 20 mee onder de film uit.

Nogal gekunsteld drama over de relatie tussen de schrijfsters Vita Sackville-West (een vrijwel onherkenbare Gemma Arterton) en Virginia Woolf (Elizabeth Debicki), die aanvankelijk maar niet van de grond komt en nergens wil sprankelen. Hoe dat komt? Er zit gewoon geen dramatiek in dit verhaal. Gemma Arterton (Vita) en Elizabeth Debicki (Woolf) doen hun best om er nog iets van te maken, maar veel verder dan semi-filosofische uitspraken en literaire citaten komen ze ook niet. Stilistisch is het allemaal wel fraai, maar de sfeer van de jaren twintig is nauwelijks voelbaar.

Voor deze film moet je ook wel weten wie Vita Sackville-West, Virginia Woolf en Harold Nicolson nu precies waren, want de film helpt je daar niet mee. Evenmin over de betekenis van de Bloomsbury Groep, de literaire groep in de jaren twintig waar de nogal labiele Woolf deel van uitmaakte. Veel aardiger en menselijker is de tv-serie 'Portrait of a Marriage', naar het boek van Nigel Nicolson over het huwelijk van zijn ouders. Moest lachen om die mooie twoseater waar de dames in rijden, regelrecht uit het museum, zonder een spatje modder, en dat op die modderige wegen in de Engelse county.