Grace Jones: Bloodlight and Bami (2017)

Vanaf 9 augustus in de bioscoop (Arti Film)

Bron

Een intiem portret van zangeres en mode-icoon Grace Jones, opgenomen en gemonteerd over een periode van zo'n tien jaar in aanloop naar haar album 'Hurricane' (2018). Bloodlight and Bami is een onderhoudende cocktail geworden van live optredens en diverse momenten uit het privé leven van Grace, waarbij haar (harde) jeugd en andere gebeurtenissen uit haar leven, die Grace hebben gevormd, worden getoond. Hoewel dit niet heel veel diepgang oplevert, is het genoeg om wat laagjes af te pellen van de altijd wat afstandelijk en mysterieus gebleven Grace Jones. Zij wordt daardoor wat meer aanraakbaar, een verdienste van regisseur Sophie Fiennes, die het bij mijn weten als eerste en enige is gelukt om zo lang en van zo dichtbij te mogen verkeren in de entourage van Grace Jones. Hoewel de montage fraai is uitgevoerd, kan die niet verhullen dat de documentaire hier en daar wat fragmentarisch aandoet: de verschillende scenes lijken soms los van elkaar te staan, zonder samenhang. Los daarvan is Bloodlight and Bami een voortreffelijke documentaire over een eigenzinnige artiest, wars van conventies, die het zeker verdient om gezien te worden.

In 2005 reisde Sophie Fiennes met stijlicoon Grace Jones naar diens familie in haar geboorteland Jamaica. Ontdaan van alle franje die haar tot één van de meest herkenbare gezichten van haar generatie maakte, blijkt Grace een nuchtere vrouw te zijn die enerzijds openhartig spreekt over de vele keren dat zij en haar broers slaag kregen, anderzijds als een kind zo blij is wanneer een stokoude buurvrouw nog steeds een spel in huis blijkt te hebben waarmee Grace zich als kind talloze uren vermaakte. Ze geeft ook prijs waardoor ze haar 'angstaanjagende' personage op het podium neerzette, alsmede de inspiratie voor de teksten die ze schreef voor het album 'Hurricane' met haar legendarische vaste producers Sly & Robbie. Dat geeft een extra dimensie aan de beelden van een concert dat ze in 2016 gaf in Dublin, waarin ze de - bijzonder sterke - liedjes ten gehore brengt. Uiteraard komen de grootste hits voorbij, al moet Grace de tekst van 'I Need A Man' nog flink oefenen omdat ze het heel lang niet meer heeft gezongen.

Het gebrek aan iets van een verhaallijn betekent onvermijdelijk dat het resultaat episodisch is en dat er geen grote finale is. Ook zijn er momenten die niet zo interessant zijn, zoals de telefoongesprekken met respectievelijk bassist/co-producer Robbie Shakespeare en haar zoon. Dat neemt niet weg dat dit een waardig, inzichtelijk portret is van één van meest invloedrijke vrouwen van haar generatie.

Een fascinerende documentaire over een bijzondere vrouw. Sprankelende optredens en persoonlijke ontboezemingen. Ik had het gevoel dichtbij Grace Jones te komen en ik heb van de muziek genoten. Wel vind ik de film ietwat warrig. Ik blijk Grace Jones een leuker persoon te vinden dan ik dacht. Respect. 3,5*

Langdradige, onsamenhangende documentaire waarin de spraakmakende zangeres twaalf jaar lang wordt gevolgd. Het is een raadsel waarom in die lange periode weinig interessant beeldmateriaal is ontstaan. We moeten het doen met halfbakken bezoekjes aan haar familie in Jamaica, een handjevol studio-opnamen en veel statische registraties van optredens. Jones is een interessante vrouw en het is leuk haar eens van een wat warmere kant te zien, maar er wordt ons niet echt een kijkje in haar (gevoels)leven gegund. Het blijft allemaal erg fragmentarisch en aan de oppervlakte.

Leuk om zo een keer in het leven van deze beroemdheid te mogen kijken. Hoe excentriek ze in haar vak is wist ik al, het was vooral interessant om inzicht te krijgen in haar muzikale roots en familieleven. Ik ben geen fan van haar muziek, maar de show die telkens terug keerde in de film zag er zeker spectaculair uit en klonk goed. Bloodlight and Bami springt wel van de hak op de tak en niet ieder stuk is even boeiend, maar is toch leuk genoeg om een keertje te zien.

Echt mooi om te zien deze docu over Grace Jones wiens albums ik echt helemaal grijs heb gefraaid in de jaren 80, en ik mag het nog regelmatig graag luisteren. Vooral de legendarische albums geproduced door Sly Dunbar en Robbie Shakespeare zijn toch wel mijn favorieten. Life heb ik haar nooit gezien, wel jammer ergens. Daarom is het wel leuk om een inkijk te krijgen in haar leven waarover ze vrij openhartig praat. Zeker voor de liefhebbers van haar muziek is dit wel een aanrader.