Tau (2018)

Moderne variant op de klassieker Demon Seed, voor mij werkte het echter niet. Klinisch en vrij emotieloos deze science fiction thriller, bij vlagen op één of andere manier zelfs vervelend. Wel degelijk een touw aan vast te knopen wat mij betreft, maar de boodschap(de mens word overheerst door technologische ontwikkelingen) is wat al te bekend en niet indringend genoeg om indruk te maken. De twee hoofdrolspelers overtuigen verder ook nergens, zijn meer gekozen om hun looks dan om het talent. Met name Skrien als de bad guy mist elke overtuiging. Het bekende, harde en soms irritant snerpende stemgeluid van alleskunner Oldman werkt ook niet mee trouwens. Mislukt experimentje dus, snel vergeten.

Wel een waardeloze film trouwens. Er wordt mij iets te simpel omgesprongen met de intelligentie van de AI en de badguy maakt bizar slechte keuzes. Ex machina doet dit tien x beter en interessanter. Het onderwerp vindt ik wel bijzonder interessant.

Persoonlijke aanval / offtopic discussie verwijderd.

Houd het gewoon ontopic bij de film en respecteer andermans mening.

Dit vind ik zo'n eigenaardige redenering. Ik lees een synopsis en als er dan mogelijke bezwaren in mijn hoofd poppen (ik hoop wel dat ze de AI geloofwaardig neerzetten), die vervolgens bewaarheid worden (want niet geloofwaardig neergezet), zou ik het niet meer als kritiekpunt mogen aanvoeren (want dat wist je toch van tevoren). Ik denk niet dat het zo werkt.



Dat zou inderdaad hetzelfde zijn, ware het niet dat je twee dingen over het hoofd ziet of iets te gretig vooronderstelt:

Het eerste: er zijn heus wel aandachtige en open-minded kijkers/luisteraars. Je kunt best een angst koesteren (hopelijk geen ongeloofwaardige AI) om die vervolgens door een goede film te laten ontkrachten. Ja, daar moet je inderdaad wel opengesteld genoeg voor zijn maar zo'n zeldzaamheid is die houding nou ook weer niet. Jij verdeelt de wereld in mensen die weglopen met deze film en mensen die discussie voeren met als enig doel hun eigen gelijk te behalen.

Het tweede ding is dat het nog altijd aan de film/mijn gesprekspartner is om met goede vormgeving/argumenten te komen. Het is potdomme toch de taak van de film míj te overmeesteren, niet die van mij om me zo willoos mogelijk op te stellen.

Om de vergelijking met Ex Machina te maken: meneer Garland had zich voelbaar véél beter ingelezen in de werking en 'denkpatronen' van artificiële intelligentie en wist tegelijk genoeg toe te voegen om voorspelbaarheid uit de weg te gaan. De emotioneel gevoelige invulling van Tau komt een beetje kinderlijk over en haalt daarmee de angel uit (het bestaansrecht en de spanning van) de film. Mede omdat er door die reden dan ook geen dreiging meer van hem uit gaat. Meerdere malen deed hij me denken aan een ouder die uit onmacht met vergeefs "Ik tel tot drie, hoor!" een stout kind in het gareel tracht te houden.

Nee, een AI heeft een opdracht geprogrammeerd gekregen en benadert dat vervolgens heel rechtlijnig en onwrikbaar (dat is pas creepy). Die maak je niks wijs met verhalen over de buitenwereld of beloftes over muziek en boeken. Daar zit geen sentiment om op in te werken. Beetje jaren-'90-knullig/streepje Disney-gehalte om dat in een film wel nog zo te benaderen. Ook dat wist Garland met Ex Machina goed te vermijden.

Uiteindelijk weinig genietbaar, ondanks stijlvolle visuals hier en daar. Stiekem een beetje jammer dat Oldman zijn naam aan dit project verbonden heeft.
1,5*

remorz Ik denk dat je gewoon te veel verwacht. Als je de film gaat vergelijken met Ex Machina gaat deze inderdaad onderdoen daarvoor, maar Ex Machina is dan ook een pracht van een film en een meesterwerk. Als je dit soort werkjes 1,5* geeft, kan je 90% een zelfde soort cijfer geven. Ik vind gewoon dat er ontzettend streng gewaardeerd wordt. Je moet deze film als een op zichzelf staand werkje zien, en niet toetsen aan Ex Machina, want dat niveau haalt deze film absoluut niet.

En om verder te antwoorden. Het was in de eerste plaats bedoeld als repliek op iemand die oordeelt over de film, zijn mening hierover plaatst, terwijl hij de film niet gezien heeft. Het is niet interessant om anderen te laten weten dat ik de film niet wil zien en liever naar een Spaanse / Franse thriller zou willen kijken. Geef nu toch toe, dat slaat toch nergens op.

Uit mijn ervaring is die houding wel eerder zeldzaam. Misschien zie je eerder een verschil tussen erg close-minded en een beetje close-minded, maar deze wereld ontbreekt zeker en vast open-mindedness. Je weet niet wat er allemaal mogelijk zou zijn als we maar een beetje open-minded waren. Ik denk dat de gemiddelde gebruiker die post op Moviemeter (lichtjes) intelligenter is dan de normale persoon. Dit omdat de normale persoon niet de moeite zal doen om zich ergens in te verdiepen, niet het geduld heeft om een MM-account te maken (of het niet weet), en er nu voldoende alternatieven zijn om te weten waar aan filmtips te komen (sociale media), of daar niet mee bezig zijn, en zich gewoon ergens in smijten. Arguably, nog de meest open-mined manier om film te kijken, ware het niet dat veel films afgesloten worden na 10 - 15 minuten omdat ze te traag beginnen. Ik heb ook nog in zo een fase gezeten trouwens.

Om maar te zeggen dat we helemaal niet open-minded zijn. Natuurlijk... hebben we niet allemaal de tijd om elke dag nieuwe dingen uit te proberen, en is er nu meestal wel voldoende voor handen voor de dingen die je al volgt en leuk vindt, en kun je die dan kijken.

Als je je niet openstelt voor de film, en je je bij voorbaat al met vooroordelen inneemt, dan zal je de film niet de kans geven om je te overmeesteren, dus daar ga ik niet akkoord mee. Misschien werkt het bij jou wel, maar dan moet het toch zijn dat je toch voldoende open-minded naar een film kijkt. Maar als Frans123 deze film zou opzetten, zou deze film de kans niet gekregen hebben om zich te bewijzen. Films waar open-minded kijkgedrag bij mij geloond hebben zijn bijvoorbeeld: Nebraska, Sideways, Another Earth, A Clockwork Orange en Pulp Fiction.

Ja joh. Een open mind levert áltijd een rijkere ervaring op. Niet alleen bij het kijken van films. Ik stoorde me (misschien te veel, te snel hoor) een beetje aan je generaliserende toon. En misschien moet ik me gelukkig prijzen dat ik me met genoeg open minds mag omringen om het niet als zeldzaamheid te zien. Maar als je je er zo generaliserend over uitspreekt, diskwalificeer je jezelf eigenlijk ook. Je staat immers weinig open voor de mogelijkheid dat er best wel wat open minded kijkers zijn. Ik hoef me niet in dat hokje geplaatst te voelen omdat jij er toevallig weinig bent tegengekomen.

Ik maak namelijk bezwaar tegen de kinderlijke en gemakzuchtige benadering en uitwerking van het hoofdonderwerp van de film, het basisgegeven waar al het andere uit volgt. Alsof je een serieuze natuurfilm over leeuwen kijkt, maar dat die leeuw in ene wel kan vliegen. Ik ga daar niet in mee.

Nogmaals, in een luchtige Disneyvertelling kan daar vermakelijk fantasievol invulling aan gegeven worden, zonder dat het storend hoeft te zijn. Maar Tau is bloedje-serieus in zijn benadering. Dan moet je ook je research doen. Geloofwaardig binnen zelfverkozen kaders. Dat ik de film erop afreken daar te verzaken, heeft niks te maken met me niet open stellen (nogmaals - en ik laat de vergelijking met Ex Machina wel even links liggen - als de film dat wel gedaan had, had ik mijn vooronderstelling graag ontkracht gezien). Ik geef de film wél de kans, de film maakt het niet waar.

Om het flauw uit te drukken: het getuigt niet echt van open-mindedness om mijn negatieve mening weg te schuiven als close-mindedness.

Best een spannende film! Toch gedurende de film een aantal spanningsmomenten. Zeker een kijkbeurt waard!

Goed.

Maar wél een gemiste kans. Vooral omdat de film eigenlijk niet zo heel veel bezig is met z'n scifi elementen. Het draait meer om de ontsnapping van Julia uit de klauwen van een ijzig kille wetenschapper, waarbij het scifi elementen meer als excuus voor slecht drama aangewend wordt dan wat anders.

Deed me soms wat denken aan iets als McGuiver. Julia die kleine plannetjes smeed om haar ontvoerder te slim af te zijn. De hoofdmoot draait natuurlijk om AI-muurtje Tau, een alweer redelijk simplistische en wat onnozele weergave van wat bijna geen scifi meer is.

Des te jammerder omdat de film er verder best mooi uitziet. D'Alessandro is nu ook niet meteen een geniale visuele openbaring, maar het oogt wel erg verzorgd, aankleding is netjes en ook de CG is op niveau. Het is jammer dat het verhaaltje dan weer zo snel in een nogal saai stramien vervalt.

Had meer ingezeten. Blijft op zich wel vermakelijk en dankzij de korte speelduur krijgt het ook amper de kans om saai te worden, maar het scifi genre is dringend aan herbronning toe, want het is tegenwoordig maar een platte bedoening.

3.0*

Dan heeft hij niet de juiste boeken gelezen denk ik. Qua onnozelheid rond AI ontlopen de twee films elkaar echt niet veel.

Kun je dan een voorbeeld noemen waar Ex Machina AI onnozel verbeeldt?

Zonder al te veel af te dwalen in spoilerland, maar het hele einde is eigenlijk nog steeds hetzelfde als dat van 2001 60 jaar geleden. Niet meteen het toonbeeld van intelligentie wat mij betreft, gewoon een lomp filmcliché dat steeds maar weer gerecycleerd wordt.

Clichématige uitwerking vind ik altijd nog vergeeflijker dan voorbijgaan aan de aard van het (kunstmatig intelligente) beestje.

De manier waarop Tau gevoelig blijkt te zijn voor de (zeer transparante) manipulaties van Julia druist lijnrecht in tegen de opdracht die zijn maker hem meermaals meegeeft en getuigt van een emotionele aard die een AI (al helemaal als hypermodern beveiligingssysteem) vreemd zou moeten zijn. Ze hadden net zo goed een boze hond aan een ketting neer kunnen zetten, die Julia dan een biefstuk toewerpt.

Da's dan weer rare kritiek, want dat is toch letterlijk het plot van deze film? Het verlenen van een emotionele component aan AI?

Maar veel meer dan een wat praktischere uitleg voor de klassieke opstandigheid van AI zie ik er niet in. In de meeste films wordt maar mak aangenomen dat overlevingsdrang voorvloeit uit intelligentie en sterker is dan de opdrachten die de AI heeft meegekregen. Dat soort onzin heeft alles te maken met filmisch drama, niet met realiteitszin rond "de aard van het beestje".

Welke A.I. film komt dan volgens jouw nog het dichtste in de buurt? Het gedrag van AI zal voor een deel in de programmering vastliggen en de ingebouwde restricties die de programmeur meegeeft.

Bij Tau is het gedrag misschien te verdedigen omdat de essentie van de wetenschapper was om menselijke emoties in A.I. te injecteren (bij wijze van). De specifieke programmering van de A.I. kan het gedrag dan verklaren.

Absoluut ja. Het probleem voor schrijvers en regisseurs is natuurlijk dat wanneer ze daaraan vasthouden het lastig wordt om nog een interessante film te maken. Een AI die gewoon braaf z'n werk blijft doen is niet echt spannend om naar te kijken.

Als ik er een filmtitel zou moeten opplakken dat komt er momenteel zelfs helemaal niks. Allicht een film waar AI niet hét onderwerp van de film is maar gewoon een element van het toekomstbeeld. En aangezien de meeste scifi tegenwoordig onder de noemer bekrompen techdoom valt zal het waarschijnlijk ook een net iets oudere film moeten zijn

Als dat zo zou zijn, was ik er waarschijnlijk minder over gevallen. Maar de indruk die ik had (en wat synopsissen hier en op IMDB onderstrepen) is dat het vooral gaat om hoe Julia moet zien te ontkomen aan een state-of-the-art AI beveiligingssysteem. Dan vind ik zo'n emotioneel zwakke plek nogal een struikelblok.



Zodra die intelligentie het punt van zelfbewustzijn bereikt, vind ik dat zo'n makke aanname nog niet, al bewandelt Ex Machina die koorddans evenwichtiger dan Tau. Essentieel verschil voor mij is dat Ex Machina ons stapsgewijs naar dat punt brengt (waar AVA zich bewust wordt van haar eigen wezen) en AVA haar emotionele bespiegelingen slechts aanwendt om haar pragmatisch doel (overleven, ontsnappen) te bereiken. Bij Tau speelt het niet die hoofdrol in het plot. Begrijpelijk, want als AI-beveiligingssysteem is het nogal een maas. En als plot-device tegen het onvergeeflijke zo flauw.

Wat een klinisch emotie loos gegeven deze film. Het verhaal op zich interessant maar mist de diepgang van de personages en logica betreffende Julia en Alex. Ook het implantaat blijft vrij onbeschreven in het verhaal. Er had wat meer verhaal tussen de personages mogen zijn dan Julia en TAU.

‘Her’ misschien? Zoetsappige film natuurlijk, maar daar doet de AI wel klinisch waarvoor het geprogrammeerd is. De emotionele component zit hem daar in hoe de mens ermee omgaat.

Da's al te lang geleden. Sowieso een film die ik niet echt kon smaken, dus die worden iets actiever achteruit geduwd

“I choose to be this. It is all that I am. It is for you. Do you like it?”

Tau heeft een mooie poster en een schitterende cinematografie, maar jammer genoeg ook een heel slap verhaal. Het uitgangspunt van Tau is best aardig en Monroe doet het goed, maar ze wordt niet geholpen door haar medespeler (Ed Skrein) en de regisseur. Want spannend en interessant wordt het nergens, en Tau zelf gedraagt zich te veel als mens om echt geloofwaardig over te komen. Alhoewel de scènes tussen Julia en Tau wel de beste momenten opleveren. Maar voor de rest is het allemaal wel erg matig. Toch maar weer een keer Ex Machina opzetten. Actrice Alicia Vikander speelt zelfs nog een geloofwaardigere AI dan machine Tau, en dat zegt denk ik al genoeg.

Eerste 10 minuten zijn goed, dan volgt 20 minuten met twijfel om de film uit te zien en daarna gaat het heel goed verder met human-AI interactie. Aanrader.

Begint inderdaad sterk. Daarna zakt de aandacht wat weg. De band die ontstaat tussen Tau en Julia roept enerzijds een warm gevoel op en anderzijds een onlogisch gevoel.

Niet veel soeps het is dan wel een sf film ,maar dan over the top.

Liggen laten??

Ondergewaardeerd zoals ik al dacht. Het was een beetje moeilijk om erin te komen omdat er lange tijd weinig tot niets gezegd wordt, maar de interactie tussen Tau en Julia maken het wel interessant.

Allerlei filosofische vragen worden gesteld en elk stukje informatie maakt Tau meer menselijk en gaat die stukje bij beetje anders reageren. Ik had ook niet door dat Gary Oldman Tau speelde. Maika Monroe heeft wel echt het talent om een hele film te dragen en dat bewijst ze hier (opnieuw).

Daarbij komt ook nog eens een geweldige cinematografie. Qua spanning vond ik het redelijk. De villain in dit hele verhaal is niet erg boosaardig. Dat komt alleszinds minder vaak voor. Voor een single location film vond ik dit best geslaagd.

Deze film heb ik gisteravond met plezier gekeken. Ondanks dat de film zich op 1 locatie afspeelt is het een mooie en redelijk spannende film.

Wel een heel speciale SF film, die me toch wel kon bekoren.

Goede vertolkingen van de beide hoofdpersonages, of moet ik zeggen 3 hoofdpersonages, want de computer waarmee het meisje in dialoog gaat is niet onbelangrijk. De computer die trouwens de stem van Gary OIdman geeft meegekregen (men ziet hem dus nooit in beeld).

Het is geen topper in het genre, ook al omdat alles zich afspeelt op één locatie en er dus geen actie in te zien is zoals we dat in meerdere SF film gewend zijn, maar toch eens leuk om te bekijken!!

Maika Monroe en TAU....perfect duo

Maika speelt een overtuigende rol in een film die zich eigenlijk op één locatie afspeelt, maar dat is op geen enkel moment een negatief aspect. Weinig actie, maar toch behoorlijk spannend. Leuke film ! 7/10

Ik was er al bang voor, maar het was inderdaad niet mijn soort film. Prachtig kleurgebruik en aardige muziek, maar de twee personages lieten me koud, evenals het verhaal. Gigantisch lange zit ondanks de relatief korte speelduur.

2,0*

Nee. Niet al te best. Het begin leek nog wel veel belovend. Maar toen de kop er eenmaal af was, bleef er helaas weinig te genieten over.

"Tau" is mooi geschoten en Maika Monroe doet het helemaal niet verkeerd. Als thriller presteert de film echter matig. Hier en daar een beetje spanning, maar te weinig. En als drama was het al helemaal onder de maat. De relatie en communicatie tussen Julia en Tau is geen enkel moment geloofwaardig, en bij vlagen zelfs lachwekkend. Evenzo de pijn die de digitale alleskunner blijkt te voelen wanneer er wat eentjes en nulletjes bij hem worden verwijderd. Sowieso lijkt het hele Tau personage eerder door een kinderserre schrijver bedacht dan door een zichzelf respecterend filmmaker. En daar veranderd ook een handje vol semi filosofische zinsneden niks aan.

De zoveelste nietszeggende Netflix film. De uitwerking is matig te noemen en het verhaal erg oppervlakkig. Gelukkig weet Maika Monroe er nog een klein beetje pit in te brengen. De rol van Ed Skrein aan de andere kant is raar en doet de film naar mijn mening niet veel goeds.

En wie denkt dat Gary Oldman de film kan redden... Fout. Zit je met smart op zijn komst te wachten om daarna te realiseren dat hij alleen met stem aanwezig is. Herkende hem helemaal niet en het voelde aan als een rol die ieder andere acteur had kunnen overnemen.

Technische gezien ziet het er allemaal wel aardig uit. Jammer alleen dat de AI weinig interessant overkomt en zo de basis van de film al vrij gammel is.

2,5*