De Dirigent (2018)

Peters heeft betrekkelijk weinig tijd nodig om Brico’s dappere rol in een muzikale mannenwereld te schetsen. De rijkelijk bevoorrechte concertorganisator Frank Thomsen (Benjamin Wainwright) kijkt vanuit de coulissen neer op zijn in een sociaal-politieke mal gepropte mindere. Wrang genoeg levert het haar wel een plek in het lesprogramma van een gerenommeerde dirigent op. Thomsens oorspronkelijke dedain voor de zelfbewuste dirigente helpt hem niet als hij in een later stadium in de gedoodverfde rol van love interest moet kruipen. Zelfs als de twee de kloof tussen hun water en vuur pogen te dichten, behoudt Wainwrights personage zijn egoïsme, wat pas later tot broodnodige verontschuldigingen leidt. De haast verplichte toenadering tussen de twee geliefden voelt geforceerd en ook wat onlogisch: is De dirigent niet in de eerste plaats een vertelling over ambitie, waarin Antonia alles opzij wil zetten om haar doel te bereiken? Waarom dan toch die toevlucht tot gebaande ‘romantische’ paden?

uitgebreid

Hoewel ik zelf wat sceptisch was vooraf, was ik aangenaam verrast door deze film. De Dirigent is een mooie film met een meeslepend verhaal.
Sommige personages zijn wat vlak en karikaturaal, maar dat zijn dan ook slechts bijpersonages in het gehele verhaal. En dat grote verhal wordt mooi verteld en vooral schitterend verbeeld.
Prachtige decors, kostuums, en filters zorgen ervoor dat de film je meeneemt naar een andere tijd, de roaring twenties. Mooi zijn de verschillen in sociale klasse die hier zijn neergezet: we gaan van concertgebouwen en luxe villa’s, naar kleine vochtige appartementen en travestietenbars in sjofele achterbuurten. Overal zijn warme en vaak behulpzame personages te vinden, die soms wellicht wat clichematig zijn neergezet, maar die je toch meeslepen in hun wereld.

De Dirigent gaat over de strijd van een vrouw in een mannenwereld, enorm actuele thematiek. Minpunt vind ik dan ook dat in de aftiteling dit er nog eens werd ingewreven. Het punt was namelijk al ruimschoots gemaakt, en had dit uitroepteken echt niet meer nodig.

Maar de Dirigent gaat voor mij vooral over ambitie, en de liefde voor muziek. Wie een droom heeft, kan dit met hard werken bereiken. En als zo’n hoopvol verhaal voortdurend ondersteund wordt door zowel fijne variété-muziek als prachtige klassieke stukken, dan loop ik met een heel fijn gevoel de zaal uit.

4*

Prachtige film. Mooi verhaal, boeiend, mooie muziek. Onverwacht goed voor een Nederlandse film. ?

Als de lachwekkende verbeelding van New York in de jaren '20 nog niet voldoende reden is om deze film te negeren, wacht dan maar tot je de verschrikkelijk banale dialogen hoort in deze rampzalige biografie die genoeg materiaal voor een heel seizoen van een (dagelijkse) soap propt in iets iets meer dan 2 uur. Problemen verdwijnen werkelijk als sneeuw voor de zon of worden in een montage even opgelost. Een treurig voorbeeld is wanneer hoofdpersoon Antonia Brico [Christianne de Bruijn] een dirigent die een vrouwenhater is en een hekel heeft aan Amerikanen (Antonia groeide op in de VS probeert over te halen om haar voor te bereiden op haar auditie bij het prestigieuze conservatorium in Berlijn. Een grote mond, een muzikale montage en nog geen minuut later is ze aangenomen! De auditie zelf krijgen we niet eens te zien! Wat we wél te zien krijgen lijkt wel een verzameling scènes die niet goed genoeg waren voor een zeer middelmatige soapserie. Scott Turner Schofield en Raymond Thiry zijn de enigen die nog enigszins indruk maken in deze draak, maar dat wil heel weinig zeggen. Regelmatig tenenkrommend slecht, hoe dan ook een belediging voor Antonia Braco, duidelijk een vrouw wiens levensverhaal een veel betere verfilming had verdiend.

Is het niet ook een gevolg van die ambitie dat ze ook de liefde moet laten varen? Brico is nooit getrouwd geweest en kreeg geen kinderen (ik heb ooit ergens een suggestief stukje gelezen dat ze lesbienne zou zijn geweest). Hoe dan ook, ook in die tijd was het zeer ongewoon om niet te trouwen en een gezin te beginnen. Je stond al snel te boek als 'oude vrijster'... Ik denk dat Peters echt heeft willen laten zien wat er voor nodig moet zijn geweest om als jonge vrouw aan het begin van de vorige eeuw iets te kunnen bereiken. Naar mijn smaak heeft ze dat in een zeer aardige film gedaan.

Zeer aardig, want wellicht had er een betere film in het levensverhaal van Brico had gezeten, maar Peters heeft genoeg (misschien iets te veel?) drama gevonden om je dik twee uur te vermaken. Van mij krijgt 'ie een 3.5, 3 voor de m.i. ook prachtig vormgegeven film, maar toch echt een half puntje extra voor de indrukwekkende rol van debuterend speelfilm actrice Christanne de Bruijn. Peters had Katja Herbers al 'ontdekt', en het zal me niet verbazen als de Bruijn eenzelfde toekomst tegemoet gaat.

Niet echt slecht, maar wel véél te lang en zeker naar het einde toe wordt het allemaal wat drammerig en had ik het er wel mee gehad. Zeker nog met die tekst er achteraan van '0% van de beste dirigenten waren vrouw'. Tja, en nu?

Het is uiteraard een belangrijk aspect van de film dat vrouwen in die tijd (op dit vlak) aan alle kanten werden tegengewerkt, maar heb het idee dat een betere film dat subtieler had aangepakt. Sowieso is de film vrij Nederlands in zijn directheid en 'in your face' gehalte van de dialogen, maar dat ligt ook wel aan het karakter van Antonia.

Verder zit de film nogal volgestouwd. Op de helft heb je al bijna het idee dat het naar een einde toe kan werken (als ze gaat dirigeren in Berlijn), maar dan komt er nog een uur achteraan. Ook met wat bijzaken (die vriend van haar die een vrouw bleek te zijn, naast dat je het meteen door hebt door alle hints voelt het ook een beetje aan de haren erbij gesleept aan), terwijl belangrijkere dingen dan weer niet getoond worden, zoals de auditie voor de opleiding in Berlijn en dat ze wordt aangenomen. Vreemd, dat is toch een key-scene in dit soort films.

Maar verder op zich wel oke. Production value is in orde, het muzikale sausje wel aardig, en Christianne de Bruijn zet een zeer stevige rol neer, en dat voor iemand met nog nauwelijks ervaring.

Heb me wel gestoord aan de casting van Annette Malherbe. Vond haar echt niks in een film als dit.

3*

Mooie film. Boeiend verhaal. Wel een met commentaar Ste* van 14 november.

Matige film over een vrouw die de ambitie heeft om een dirigent te worden en hier alles aan doet. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal met een Nederlands linkje die zich afspeelt in de jaren 20. De film concentreert zich iets te veel op het minder boeiende liefdesleven van het hoofdpersonage in plaats van haar carrière en de positie van de vrouw destijds. Het verloop is ook vrij voorspelbaar en de film duurt te lang. Net geen 3.0 sterren.

Geweldige film echt een pareltje die na mijn bescheiden mening te weinig aan dacht krijgt. Christanne de Bruijn zet echt een wereld rol neer als Antonia Brico (willy) verder is de rest van de cast ook bijzonder goed op dreef. De film heeft me ontroerd en aangenaam verrast een dikke 8 dus 4.0 *

“Je wilt De Dirigent graag goed vinden” (NRC 23 oktober 2018).

Dat heeft wat mij betreft niets met “graag” te maken. Dit is doodgewoon een prachtige biografie over een van origine Nederlandse vrouw, van wie ik —zo moet ik wellicht tot mijn schande bekennen— tot het zien van deze film nog nooit gehoord had. Het is een meeslepend relaas over een assertieve en ambitieuze vrouw, die tegen de stroom in, in de eerste helft van de vorige eeuw haar plaats in een typische mannenwereld bevecht.

Ik realiseer me dat biopics vanwege dramatische effecten vaak wat aangedikt worden. Zelfs als dat met deze film ook het geval is, dan nog neem ik mijn hoed af voor regisseur Maria Peters. Het is naar mijn mening de beste Nederlandse film sinds jaren. Ik heb hier met volle teugen van genoten, niet in de laatste plaats door de fenomenale titelrol van Christanne de Bruijn. Door films als deze weet ik weer waarom ik al decennialang verzot ben op films.

Geslaagde biopic over deze eerste vrouwelijke dirigent.

Montagegewijs steekt het goed in elkaar en eigenlijk blijft het verhaal steeds boeien. Misschien iets te lang uitgesponnen.

Romantiek sterk aanwezig, zeker in het slot.

Steeds dankbar dergelijke films over volharding en een tegen de stroom ingaand personage dat uiteindelijk bewijst dat het onmogelijk geachte en bekritiseerde, toch succesvol kan.

Behoorlijk acteerwerk.

Heb zelf afgerond conservatorium achter de kiezen en heb de film als zeer overtuigend ervaren: ja, zo gaat het in het wereldje en wellicht ook voor de oorlog, de positie van vrouwen.

Acteurs spelen hun rol zeer overtuigend, prima film!

Nog steeds zeer weinig vrouwel. dirigenten, dus zoveel is er nog niet verbeterd....

It's a Man's Man's Man's World

Een vrouw met ambitie, dan heb je de lachers op de hand. Maar Brico gaat stug door en het lukt haar uiteindelijk wel om iets te bereiken. De weg naar dat doel vol met tegenslagen en persoonlijke opofferingen is een interessante geschiedenis en geeft een aardig inkijkje in de harde mannen wereld waar de vrouw destijds heel hard moest knokken om verder te geraken. Dat is bewonderenswaardig.

Fijn dat het merendeel van de cast ook vrij onbekend is.

Top film must see.

Een van de sterkste Nederlandse films die ik tot op heden gezien heb. Inderdaad, hoedje af voor Maria Peters! Christanne de Bruijn draagt de hoofdrol met verve, geeft er zelfs een extra glans aan. Ik ben onder de indruk van haar acteerwerk en tevens dat van de meeste overige acteurs en actrices in deze film. Ik vond de verhaallijn mooi opgebouwd, raakte betrokken bij de hoofdpersonen, ervoer de emoties en was onder de indruk van de prachtige muziek in deze film. De enige factor waar ik mij kort even aan stoorde was de casting in de vorm van geforceerde 'positieve' discriminatie, door er LGBTQ in te betrekken. Dit had men in het verleden automatisch al moeten doen en durven, gewoon omdat het zo was en zo is, punt. Wat dat betreft viel de hoofdrolspeelster misschien eigenlijk al onder een soortgelijke categorie (bah, dat denken in hokjes, nu doe ik het verdorie zelf) want Antonia Brico leek mij een aardig mannelijk type vrouw . Mij best, maar cast dat dan gewoon ook zo. Misschien laat het zien hoe irritant geforceerd castingbureaus momenteel werken? Dat werkt averechts door, vrees ik.

Nog een vraag aan de muziekkenners die deze film hebben gezien: in de film is een paar maal een fragment uit Peter en de wolf (Wikipedia) van Sergej Prokofjev te horen. De film eindigt in 1935 met het concert in de Town Hall, maar 'Peter en de Wolf' ging pas in 1936 in Moskou in première. Foutje van de filmmaker?

Over de pogingen van een getalenteerde vrouw om dirigent te worden. Het thema gelijke behandeling speelt in deze film een belangrijke rol. Er is bijna geen scène in de film waar de onderdrukking van de vrouw niet ter sprake komt. Helaas krijgt de film daarmee een wat expliciet demonstratief randje dat soms wat vervelend aanvoelt.

Een groot aandeel in dat gevoel komt voor rekening van de verschrikkelijke dialogen. Die zijn zo vervuld van melodrama dat ze heel kunstmatig overkomen. Veel te gezwollen om authentiek te klinken. Elk greintje natuurlijkheid ontbreekt in de teksten. Aangezien de speelduur maar liefst 140 minuten is, is het woord beproeving zeker van toepassing.

Desondanks moet gezegd worden dat de film in verhalend opzicht veel afwisseling biedt. Centraal in de film die op waarheid is gebaseerd, staat de strijd van Antonia Brico om dirigent te worden. Een amusant verhaal dat helaas wat vlak wordt verteld. Naast de centrale verhaallijn ontwikkelt het verhaal gelukkig voldoende amusante zijsprongen met aangename personages om de aandacht vast houden.

Christanne de Bruijn speelt haar personage redelijk indrukwekkend. Volgens mij is de Bruijn een prima actrice met een prettige naturelle uitstraling die in deze film helaas vast zit aan dat gezwollen taalgebruik. Ook krijgt haar personage van regisseur en schrijver Maria Peters weinig inhoud mee. Het personage ontwikkelt zich niet noemenswaardig en blijft een schetsmatig ingevuld karakter. En dat acteert lastig.

De film vermaakt maar is nergens bijzonder intrigerend. Nergens nagelbijtend. Nergens innovatief. Nergens verrassend. En dat is jammer en doet de figuur van Antonia Brico tekort. De Dirigent is een conventioneel uitgevoerde film over een onconventionele vrouw. En dat rijmt nu eenmaal niet met elkaar.

Erg sterk waargebeurd verhaal. Een mooie mix tussen morele thema's, historie en romantiek. Goed geacteerd. Ik had niet altijd even veel sympathie voor de hoofdpersoon. Ze behandelt haar orkestleden niet veel beter dan hoe ze zelf wordt behandelt en als ze haar niet accepteren zegt dat misschien meer over haar gebrekkige leiderschapsstijl dan over de achtergestelde positie van vrouwen in die tijd (en waarschijnlijk is het een combinatie van beide). Wel inspirerend om te zien hoeveel doorzettingsvermogen deze vrouw heeft getoond om te bereiken wat ze heeft bereikt. Tot het niveau van 'een plank voor je kop hebben' maar het werpt wel z'n vruchten af. Prima acteerwerk, goede regie en ook de tijd wordt goed en realistisch neergezet. 4 sterren.

Prettig onderhoudend op een conventionele manier. Dat de film daarbij nog wel eens wat gladgestreken overkomt neem je dan maar voor lief. Echt iets voor André Rieu liefhebbers zeg maar.

Daarnaast zitten er echter ook wat knullige scènes in de film die minder acceptabel zijn. Met name in de tweede helft bij het dirigeren. Denk dat er wel iets meer in de film gesneden had kunnen worden, want hij duurt lang genoeg.