De Dirigent (2018)

Vanaf 25 oktober 2018 in de bioscoop (Splendid Film)

Krijgt ook een Belgische release, maar wellicht met een afwijkende releasedatum.

Ondanks het internationale karakter van de film zal er in de film Nederlands gesproken worden. (bron)

Heb wat eerste beelden gezien. Ziet er (zeker voor een Nederlandse productie) héél erg goed uit!

Gijs Scholten van Aschat en Scott Turner Schofield hebben een rol in De Dirigent | NU.nl

Dit schijnt wel mee te vallen. De Nederlands gesproken scenes zijn op één hand te tellen.

Wat eerste bewegende beelden:

https://www.shootingstar.nl/wp-content/uploads/2017/12/Shootingsite-1-2.mp4

Trailer ziet er mooi uit. Wat knullige Nederlandse lijntjes erin, tja dat blijf je blijkbaar dus altijd houden.

Ben wel benieuwd naar dit hoor, trailer zag er aardig uit!

Ik wil deze ook zien.

Peters heeft betrekkelijk weinig tijd nodig om Brico’s dappere rol in een muzikale mannenwereld te schetsen. De rijkelijk bevoorrechte concertorganisator Frank Thomsen (Benjamin Wainwright) kijkt vanuit de coulissen neer op zijn in een sociaal-politieke mal gepropte mindere. Wrang genoeg levert het haar wel een plek in het lesprogramma van een gerenommeerde dirigent op. Thomsens oorspronkelijke dedain voor de zelfbewuste dirigente helpt hem niet als hij in een later stadium in de gedoodverfde rol van love interest moet kruipen. Zelfs als de twee de kloof tussen hun water en vuur pogen te dichten, behoudt Wainwrights personage zijn egoïsme, wat pas later tot broodnodige verontschuldigingen leidt. De haast verplichte toenadering tussen de twee geliefden voelt geforceerd en ook wat onlogisch: is De dirigent niet in de eerste plaats een vertelling over ambitie, waarin Antonia alles opzij wil zetten om haar doel te bereiken? Waarom dan toch die toevlucht tot gebaande ‘romantische’ paden?

uitgebreid

De trailer spreekt in ieder geval tot de verbeelding, en fijn dat er weer eens een historische film is gemaakt die niet over WOII gaat.

Tentoonstelling: Antonia Brico bij Pathé (Agenda item) - Katholiek Documentatie Centrum

'Je wilt De Dirigent graag goedvinden'

Pijnlijk

Ik wil dat ook

Nederlandse films het blijft wonderlijk.

Hoewel ik zelf wat sceptisch was vooraf, was ik aangenaam verrast door deze film. De Dirigent is een mooie film met een meeslepend verhaal.
Sommige personages zijn wat vlak en karikaturaal, maar dat zijn dan ook slechts bijpersonages in het gehele verhaal. En dat grote verhal wordt mooi verteld en vooral schitterend verbeeld.
Prachtige decors, kostuums, en filters zorgen ervoor dat de film je meeneemt naar een andere tijd, de roaring twenties. Mooi zijn de verschillen in sociale klasse die hier zijn neergezet: we gaan van concertgebouwen en luxe villa’s, naar kleine vochtige appartementen en travestietenbars in sjofele achterbuurten. Overal zijn warme en vaak behulpzame personages te vinden, die soms wellicht wat clichematig zijn neergezet, maar die je toch meeslepen in hun wereld.

De Dirigent gaat over de strijd van een vrouw in een mannenwereld, enorm actuele thematiek. Minpunt vind ik dan ook dat in de aftiteling dit er nog eens werd ingewreven. Het punt was namelijk al ruimschoots gemaakt, en had dit uitroepteken echt niet meer nodig.

Maar de Dirigent gaat voor mij vooral over ambitie, en de liefde voor muziek. Wie een droom heeft, kan dit met hard werken bereiken. En als zo’n hoopvol verhaal voortdurend ondersteund wordt door zowel fijne variété-muziek als prachtige klassieke stukken, dan loop ik met een heel fijn gevoel de zaal uit.

4*

Prachtige film. Mooi verhaal, boeiend, mooie muziek. Onverwacht goed voor een Nederlandse film. ?

Als de lachwekkende verbeelding van New York in de jaren '20 nog niet voldoende reden is om deze film te negeren, wacht dan maar tot je de verschrikkelijk banale dialogen hoort in deze rampzalige biografie die genoeg materiaal voor een heel seizoen van een (dagelijkse) soap propt in iets iets meer dan 2 uur. Problemen verdwijnen werkelijk als sneeuw voor de zon of worden in een montage even opgelost. Een treurig voorbeeld is wanneer hoofdpersoon Antonia Brico [Christianne de Bruijn] een dirigent die een vrouwenhater is en een hekel heeft aan Amerikanen (Antonia groeide op in de VS probeert over te halen om haar voor te bereiden op haar auditie bij het prestigieuze conservatorium in Berlijn. Een grote mond, een muzikale montage en nog geen minuut later is ze aangenomen! De auditie zelf krijgen we niet eens te zien! Wat we wél te zien krijgen lijkt wel een verzameling scènes die niet goed genoeg waren voor een zeer middelmatige soapserie. Scott Turner Schofield en Raymond Thiry zijn de enigen die nog enigszins indruk maken in deze draak, maar dat wil heel weinig zeggen. Regelmatig tenenkrommend slecht, hoe dan ook een belediging voor Antonia Braco, duidelijk een vrouw wiens levensverhaal een veel betere verfilming had verdiend.

Is het niet ook een gevolg van die ambitie dat ze ook de liefde moet laten varen? Brico is nooit getrouwd geweest en kreeg geen kinderen (ik heb ooit ergens een suggestief stukje gelezen dat ze lesbienne zou zijn geweest). Hoe dan ook, ook in die tijd was het zeer ongewoon om niet te trouwen en een gezin te beginnen. Je stond al snel te boek als 'oude vrijster'... Ik denk dat Peters echt heeft willen laten zien wat er voor nodig moet zijn geweest om als jonge vrouw aan het begin van de vorige eeuw iets te kunnen bereiken. Naar mijn smaak heeft ze dat in een zeer aardige film gedaan.

Zeer aardig, want wellicht had er een betere film in het levensverhaal van Brico had gezeten, maar Peters heeft genoeg (misschien iets te veel?) drama gevonden om je dik twee uur te vermaken. Van mij krijgt 'ie een 3.5, 3 voor de m.i. ook prachtig vormgegeven film, maar toch echt een half puntje extra voor de indrukwekkende rol van debuterend speelfilm actrice Christanne de Bruijn. Peters had Katja Herbers al 'ontdekt', en het zal me niet verbazen als de Bruijn eenzelfde toekomst tegemoet gaat.

Teleurstellende opening, komt binnen op plek 10 in de bioscoop top 30 met nog geen €1.800 per scherm.

Dat is inderdaad teleurstellend. Het blijft lastig om publiek te vinden voor Nederlandse films naar een origineel scenario (i.e. geen boekverfilming). Ik hoop voor de film dat 'ie een goede mond-op-mond reclame krijgt, want ik vind persoonlijk wel dat 'ie ondanks de kleine mankementen een groter publiek verdient.

Niet heel gek, natuurlijk. Ik heb maar één keer de trailer gezien, maar voor de rest er nergens reclame voor gezien.

Doc 660 ik ga vooral af op hoe het in de film gebracht wordt, en daarin rent de overloeze romance met die concertorganisator z'n doel ruimschoots voorbij. De dynamiek tussen de twee is geforceerd ingebracht om, zo lijkt het, toch ook vooral het (oudere arthouse-)publiek van dienst te zijn. Maar in een film die al zo veel drama (kijk naar Brico's familiegeschiedenis en de reeks afwijzingingen in de muziekwereld) opeen stapelt is een verhaallijn als deze de doodsteek, laat staan dat het de focus op Brico's leven sterkt.

In Utrecht (en misschien ook Amsterdam, nu twijfel ik) nog aardig wat digitale aanplak voorbij zien komen.

Prima film, geen topvermaak maar degelijk.

Ik wist niet precies wat ik er van moest verwachten, had er ook niet bijzonder zin in, maar omdat ik toch de tijd had en er niets anders draaide, vanmiddag deze film gezien.

Nogmaals: prima film.

Niet echt slecht, maar wel véél te lang en zeker naar het einde toe wordt het allemaal wat drammerig en had ik het er wel mee gehad. Zeker nog met die tekst er achteraan van '0% van de beste dirigenten waren vrouw'. Tja, en nu?

Het is uiteraard een belangrijk aspect van de film dat vrouwen in die tijd (op dit vlak) aan alle kanten werden tegengewerkt, maar heb het idee dat een betere film dat subtieler had aangepakt. Sowieso is de film vrij Nederlands in zijn directheid en 'in your face' gehalte van de dialogen, maar dat ligt ook wel aan het karakter van Antonia.

Verder zit de film nogal volgestouwd. Op de helft heb je al bijna het idee dat het naar een einde toe kan werken (als ze gaat dirigeren in Berlijn), maar dan komt er nog een uur achteraan. Ook met wat bijzaken (die vriend van haar die een vrouw bleek te zijn, naast dat je het meteen door hebt door alle hints voelt het ook een beetje aan de haren erbij gesleept aan), terwijl belangrijkere dingen dan weer niet getoond worden, zoals de auditie voor de opleiding in Berlijn en dat ze wordt aangenomen. Vreemd, dat is toch een key-scene in dit soort films.

Maar verder op zich wel oke. Production value is in orde, het muzikale sausje wel aardig, en Christianne de Bruijn zet een zeer stevige rol neer, en dat voor iemand met nog nauwelijks ervaring.

Heb me wel gestoord aan de casting van Annette Malherbe. Vond haar echt niks in een film als dit.

3*

Mooie film. Boeiend verhaal. Wel een met commentaar Ste* van 14 november.

Een hele mooie film, prachtige beelden en goed acteerwerk. Christanne de Bruijn spat van het scherm af in haar eerste hoofdrol. Prachtige tijdsbeelden in een verhaal waar je in meegezogen wordt.

Ik ben enthousiast geraakt door deze Nederlandse film, waar 99% Engels wordt gesproken.

https://www.volkskrant.nl/cultuur-media/producent-van-de-dirigent-klaagt-over-recensent-die-begin-van-film-miste~bb4037ac/

over

Film over indrukwekkende vrouw mist vaart - NRC

Wou de film al een hele tijd zien en heb hem vandaag eindelijk gezien nadat de bluray gister uitgekomen is.

Wat een top film! Echt een meesterwerk van eigen boden! De film oogt erg Amerikaans aan! Het acteerwerk was ook erg goed gedaan, de film is pakken van begin tot eind.

Aan de film is te zien op wat special effecten na dat het een dure productie is geweest.

Vond de hoofdrol speelster Christianne de Bruijn het ook erg erg goed doen! Heeft ook een hele leuke uitstraling.

4*

Als men had gezegd dat dit een Hollywood film van weleer was dan had ik het geloofd.

Werkelijk prachtige film, die groots aanvoelt met fenomenale beelden, schitterende belichting en decors.

En hoewel ik sceptisch was; kon dit boeiend zijn, een verhaal over de eerste vrouwelijke dirigent?

Werd ik vanaf minuut één het verhaal ingezogen.

Dat sommige elementen in de film fictief zijn, zoals de liefdesgeschiedenis met Frank, wat door menig filmrecent als negatief wordt omschreven, maakt voor mij de film alleen maar intenser.

En dan dat klapstoeltje, zoals de film begint, zo eindigt de film ook. Nee, niets dan lof voor deze film die zich moeiteloos kan handhaven tot het beste wat de Nederlandse film heeft voort gebracht.

Petje af, voor Maria Peters.