Primal Rage (2018)

Dit is het debuut van Patrick Magee als schrijver/regisseur/producer dan, want hij is zeker geen vreemde; hij was namelijk hiervoor vooral bekend om zijn make-up en special effects in films als Spider-Man (2001), Beyond Re-Animator (2003) en Zombie Strippers (2008) enz. En daar blinkt dit redelijke sterke debuut dan ook het meeste in uit! Het scoort namelijk voldoende punten op special effects.

Primal Rage neemt het verhaal van de Bigfoot-legende en geef er een leuke wrede eigen draai aan. Hier dan omschreven als 'Oh-mah' en met een uiterlijk dat rechtstreeks komt uit de gelijknamige videogame uit 1994 van Atari. En deze Sasquatch is niet zomaar de eerste de beste! Nee hij draagt ​kleding en een masker van schors, maakt gebruik van wapens en gereedschappen en in de modus operandi doet hij je sterk aan 'Predator' denken (Magee heeft ook meegewerkt aan AVP: Alien vs. Predator)

In de film zien we de blonde Ashley (Casey Gagliardi) op weg naar Max die net is vrijgelaten uit de gevangenis. Op de terugweg slaat het noodlot toe en beide eindigen halfnaakt in het bos tussen een stel rednecks -jagers annex slachtvee. Er was voor actrice Casey Gagliardi, zelfs een Fay Wray-momentje als ze aan een paal gevangen wordt gehouden. Al veinst de film ook iets meer... Op datzelfde moment start de plaatselijke politieagent, een Native American die meer weet over het monster, een onderzoek naar de vermissing. Deze agent werd gespeeld door acteur Eloy Casados (Walker, Texas Ranger) Het zal zijn laatste rol worden en daarom is de film ook aan hem opgedragen.

De enige aanmerking die ik had bij deze film, was dat het gedeelte met de "Whispering Woman" de film iets te lang maakt. Echter dat neemt niet weg dat deze film een must-see is voor Die-hard horror fans want dit is een zeer goede monsterfilm! Fraai geschoten in de bossen van Noord-Californië en met genoeg praktische speciale effecten en (bijna) geen CGI.

Mogen wij in het verhaal van "Joolstein" meegaan? Aardige film met niet al te sterk verhaal maar wel met ruim 100 minuten een aardige spanningsboog.

De film is opgedragen aan Eloy Casados, de vriendelijke sheriff in de film die helaas niet meer onder ons is.

Een ruime 6 als waardering!

Aardige horror. Het verhaal is maf, maar de uitwerking kan er best mee door. De film bewandelt veel clichés maar blijft boeien tot het eind. Er zitten best wat spannende momenten in en de film bevat aardig wat gore. Het acteerwerk is best redelijk. De special effects kunnen er mee door. Prima horror vermaak. 3.0

De film wordt min of meer nog gered door de rijkelijk aanwezige brute kills en bloederige scènes. Het verhaal is heel simpel, maar dat maakt niet uit. Het is vooral het stompzinnige einde dat de film geen goed doet. Hoe belachelijk was dat ? 5/10

Bij het zien van de poster komt gelijk een gedachtenreeks op. En wel deze: Ah, daar heb je weer zo’n typische horrorposter met een lekkermakende uitstraling, terwijl de inhoud van de film natuurlijk weer eens helemaal niets voorstelt. Zo’n poster waarop een monster staat afgebeeld met een lekker stukje aas. Zo'n poster die je met visuele beloftes een stukje spannende horror voorspiegelt dat z’n weerga niet kent, waarna de film vervolgens alleen vanwege het miserabele amateurisme in staat blijkt om rillingen van afschuw op te wekken. Zo’n film dus. Als je dan ook nog ergens leest dat het budget voor de film erg gelimiteerd is geweest, dan lijkt een prettige kijkbeurt bijna verkeken.

Waarom me dan toch wagen aan zo‘n film? Het antwoord is heel simpel: gewoon, omdat zo’n film op m’n pad komt. Een ander antwoord is er niet. Het voordeel van deze houding is dat je naast de verwachte bagger soms onverwachte schoonheid tegenkomt. Of je komt iets tegen dat geen van beide is, maar gewoon acceptabel. Zoals deze film.

Regisseur Patrick Magee doet het heel behoorlijk in zijn regiedebuut. Hij pakt de bekende dreigende elementen uit monsterfilms (vreemde doodsoorzaken, mysterieuze dreiging, groepje mensen dat vecht tegen die dreiging) en overgiet die elementen met een sausje Bigfoot en een sausje Heks. En dat werkt prima. De film is redelijk onderhoudend, soms zelfs spannend en bevat een grote dosis goed uitziende gore.

Met de speciale effecten zit het wel goed. Moet ook wel. Magee is groot geworden in de make up en de sfx. Er staat een aardig lijstje aan films achter zijn naam waarin hij zich heeft uitgeleefd. Dat monster en heks er in deze film zo goed uitzien is dan ook geen verrassing. Datzelfde geldt voor de gore. De slachtoffers in deze film worden behoorlijk toegetakeld. De splatter is ruim aanwezig en zorgt op momenten voor een gewelddadig, bloederig, overtuigend smerig en waar visueel feest.

Het verhaaltje is aan de magere kant. Maar goed, de gore, de mooie plaatjes en de dreigende sfeer zorgen voor dermate veel vermaak dat je het magere verhaaltje maar voor lief neemt.

Vermakelijke monsterfilm.

So you're telling me right here,

right now to my face,

that you actually believe there's an Oh-Mah out there?

Toegegeven, “Primal Rage” zal zeker niet de prijs voor origineelste film winnen. En er zijn heel wat pijnpunten te vinden in deze B-film. Maar tot mijn verbazing beviel me deze film toch wel. Het aloud bekende thema over een onbekend wezen dat zich in de bossen verschuilt en willekeurige slachtoffers maakt. Neem “Animal” en voeg er wat “Predator” elementen aan toe en je kan je al een beetje voorstellen wat je voorgeschoteld krijgt. Het is eigenlijk niet verwonderlijk dat je direct aan zo’n films moet denken want Patrick Magee, regisseur van deze low-budget horror film, was ook betrokken bij de SE’s van “Alien vs. Predator”. De ervaring die hij daar opdeed, heeft hij wijselijk ook hier toegepast.

Men heeft de legende van de Bigfoot in deze film verwerkt. En dan ook nog eens een Bigfoot met een fashion statement. Het mysterieus wezen gebruikt boomschors als vermomming en bescherming. Lang moet je niet wachten om het wezen al in actie te zien. Nadat Ashley (Casey Cagliardi) haar wederhelft Max (Andrew Joseph Montgomery) aan de gevangenispoort heeft opgepikt en onderweg een kortstondige pauze inlast om moeder natuur haar gang te laten gaan (een jaar celibatair leven heeft zo zijn gevolgen), rammen ze ongelukkigerwijze iemand frontaal van de weg af. Tja, de autoriteiten bellen is problematisch daar Max nog maar net de gevangenis heeft verlaten. Tevens ziet het verfomfaaid lichaam er erg toegetakeld uit. Je zou eerder zeggen dat een pletwals er overheen gedenderd is, in plaats van een doorsnee SUV. En dan begint er ook nog eens iemand enorme keien naar hun te smijten. Terwijl de ongelukkige Max met zijn klikken en klakken de rivier in dondert en Ashley als moedige redder er achteraan springt, beseffen ze niet dat de snoodaard die dit op zijn geweten heeft, onze vriend de gigantische-bosaap-die-dienst-zou-kunnen-doen-als-kamerbreed-vloerkleed is.

Alle gekheid op een stokje. Deze film is ondanks het niet zo gigantisch budget toch verrassend spannend en zelfs geslaagd te noemen op sommige vlakken. Dat er geen astronomisch budget was, heeft tot resultaat dat er geen CGI aan te pas is gekomen. Veronderstel ik toch. De “Practical effects” daarentegen zijn alomtegenwoordig en zien verdomd goed uit. Misschien dat het harige beest, dat zich op onschuldige boswandelaars stort, er soms wel lachwekkend uitziet. Toch zijn er ook bepaalde effecten die weergaloos uitgewerkt zijn. Verwacht dus aardig wat gore fragmenten waarbij heel wat bloed rondspat. Het eindresultaat zijn meestal beelden van verpletterde en verkreukelde slachtoffers. Op dat vlak zit het dus wel snor.

Wat schort er dan? Wat zorgt er dan voor dat deze film niet direct opgenomen wordt in de verzameling van “de betere horror films”? Grootste minpunt is het betrekken van één of ander Indiaanse mythe. Dat men dit gebruikt om een verklaring te geven over de oorsprong van de bosdemon is nog begrijpelijk. Het spijtige is dat men er ook een Indiaanse medicijnvrouw bijhaalt. Ik begrijp dat ze noodzakelijk is voor het verder verloop van het verhaal, maar de uitvoering was ietwat overdreven. Het leek wel of men een tweeluik op gebied van horror wou aanbieden want de “Whispering Woman” zag er wel angstaanjagend uit. Precies de heks die zo uit het sprookje van “Hans en Grietje” is weggelopen. Ook het gedeelte over het ritueel dat uitgevoerd werd door ingeburgerde inheemse Amerikanen was nogal langdradig en in mijn ogen overbodig. Tja, en het acteerwerk viel bij momenten ook nogal tegen. Vooral de interacties tussen de sheriff en zijn hulpsheriff kwam amateuristisch en gekunsteld over.

Desalniettemin is “Primal Rage” een vermakelijke monster-film waar liefhebbers van bloederige en gore scenes hun hart in kunnen ophalen. Het is niet alleen dit primitief wezen dat voor de nodige spanning zorgt. Het groepje Rednecks die Max en Ashley tegenkomen in het bos en waar ze met zichtbaar tegenzin hulp aan vragen, was voor mij het meest boeiende gedeelte van deze film. De manier waarop BD, trouwens een exquise vertolking van Marshal Hilton, op subtiele wijze de beide ongelukkigen intimideert en sart, is gewoonweg schitterend. Dat de groep onbenullen geen goede bedoelingen hebben, is een vanzelfsprekendheid. Ze vormen een even grote dreiging als het harige monster. Ondanks de kleine mankementen is “Primal Rage” wel één van de betere monster flicks (en dan voornamelijk in het Bigfoot segment) en is zeker een aanrader voor de fans van dit horrorgenre.

3*