Les Gardiennes (2017)

Als het de bedoeling was te tonen hoe saai het leven op het Franse platteland was toen de mannen zich bevonden aan het front in de Eerste Wereldoorlog en het aan de vrouwen was om de landbouwproductie op peil te houden, dan is Xavier Beauvois absoluut geslaagd in zijn missie. In de slaapverwekkende eerste helft krijg je dan ook eindeloos veel ononderbroken shots zien van vrouwen die aan het werk zijn. Dat mag dan de realiteit van het tijdperk geweest zijn, maar het is de doodsteek van een film die in de tweede helft ontaardt in soapachtige perikelen, wanneer geheimen, leugens en bedrog het verhaal domineren. Teleurstellend oppervlakkig allemaal en vooral ontzettend saai. De indrukwekkende scène waarbij één van de mannen het aan het front opneemt tegen een overmacht aan vijandelijke soldaten met gasmaskers lijkt uit een totaal andere film te komen, maar is wel het absolute hoogtepunt van deze tijdverspiller.

De film heeft een rustig tempo dat precies past bij het tempo van het boerenleven rond de vorige eeuwwisseling. Je ziet alle activiteiten voorbij komen zoals zaaien, dorsen, oogsten, melken etc, die honderd jaar geleden gedaan moesten worden, meestal gekoppeld aan een seizoen. Daarnaast speelt synchroon de hel van WO 1 waarin de mannen verkeren; ze komen soms thuis, waar ze nauwelijks kunnen uitleggen uit welke wereld ze komen.

Mooi in beeld gebracht is de sluipende moderniteit die door de oorlog zijn intrede doet op de boerderij, evenals het verschil in hoe de Duitser door de overheid als vijand wordt neergezet en hoe de jongens ze aan het front ervaren; hoe de boeren binnenwereld wordt afgeschermd voor de buitenwereld en vreemdelingen, hoe overweldigend het verlies van vele mannen in een klein dorp wordt verwerkt en tenslotte hoe in de oorlog de vrouwen worstelen met (het gebrek aan) hun sexualiteit.

Ik heb genoten van deze film!

Prachtig gefilmde, feministische Oorlog / Drama film van regisseur Xavier Beauvois, waarin de nadruk niet ligt op de plot, maar op de personages en sfeer.

Dit verhaal speelt zich af in 1915 in Frankrijk, gedurende de Eerste Wereldoorlog. Omdat haar zonen vechten in de loopgraven roept boerin Hortense Sandrail (Nathalie Baye) de hulp in van de jonge Francine Riant (Iris Bry). Die blijkt prima te voldoen, maar wanneer één van de zonen terugkeert en valt voor Francine, en wanneer even later ook nog Amerikaanse soldaten zich melden op de hoeve, vindt Hortense dat ze moet ingrijpen.

Het tijdsbeeld is mooi en de keuze om niet de modderige loopgraven, maar juist de tractoren op de akker (waarbij de vrouwen de boerderijen beheren) te laten zien, is verfrissend. De scène, waarin Duitse soldaten met gasmaskers over de kling worden gejaagd, is fraai gefilmd, maar eindigt als een doorzichtige kopie van een beroemde scène uit Star Wars film "The Empire Strikes Back (1980)".

Al met al slow cinema voor de liefhebber.

Een film over WO I zonder reëele gevechtsscènes.

Een innemend portret van het plattelandsleven gestuurd door en gebukt onder de gevolgen van de oorlog.

Filmisch heel mooi met knappe beelden van mens, dier, natuur en werkzaamheden... en een verhaal dat stand houdt.

Nathalie Baye, Laura Smet en Iris Bry zijn uitstekend als les gardiennes en de zorg voor decor, costumering en make-up in de film valt te waarderen. Lijkt allemaal heel authentiek.

Enkele emotionele momenten, zonder oversentimentaliteit en een toch wel wat aangrijpend slot als Iris Bry twee mooie, toepasselijk chansons brengt : "Amours fragiles" en "La Chanson des Blés d'Or).

Xavier Beauvois, niet aan zijn proefstuk ("Des Hommes et des Dieux", "Le petit Lieutenat", ook al met Nathalie Baye), brengt hier een gesmaakte ode aan de vrouw aan het thuisfront.

Authentiek ogende plattelandskroniek over de dagelijkse beslommeringen van het thuisfront ten tijde van de Eerste Wereldoorlog. Na een vlakke opening begint de film van lieverlee onder je huid te kruipen.

Het boerenleven wordt fraai in beeld gebracht. Imposant debuut van Iris Bry. Nathalie Baye laat andermaal zien dat zij met het klimmen der jaren nog niets van haar veelzijdigheid heeft verloren. Een mooie film.

Tergend langzaam Frans kostuumdrama. Met ontzettend lange shots van gezichten van personages en bijfiguren die verder ook geen rol spelen. De film concentreert zich op de thuisblijvers: drie vrouwen Hortense (Nathalie Baye) Solange (Baye’s dochter Laura Smet) en de ingehuurde dienstmeid Francine (Iris Bry in haar eerste rol een erg goed debuut) die een familieboerderij tussen 1915 en 1918 draaiend proberen te houden. Ook al moesten ze voor sterke vrouwen doorgaan vond ik ze toch nogal afhankelijk van mannen. Ondanks dat dit ongebruikelijke perspectief was van de Grote Oorlog, is veel in de film niets minder dan mooifilmerij. Alles is erg gepolijst en clean. Het is altijd mooi weer, alle mensen zijn knap en charmant en hun kleding is ondanks het zware werk nooit vies of kapot. Er wordt amper gesproken in de film, en wanneer er gesproken wordt voelen de gesprekken gekunsteld. De enige opleving in de film zijn wanneer de vooruitgang meer haar intrede doet en wat sterk melodramatisch gebeurtenissen. De film is saai in zijn uiterlijke perfectie en onbevredigend.

Deze lag in de bib en toch ook maar eens bekeken. Het was toch niet echt m'n ding. De film had een traag tempo en er gebeurde jammer genoeg niet zoveel in de film. De cast deed het gelukkig wel goed en kwam overtuigend over. Deze hoef ik niet meer terug te zien.

Zeer mooie film, die perfect het plattelandsleven beschrijft aan het begin van vorige eeuw. Het harde werk op het veld, het leven in een kleine parochie waar het geloof nog centraal staat.

Aan het begin van wereldoorlog één worden alle mannen in goede conditie opgevorderd om te gaan vechten aan het front tegen de oprukkende Duitsers. De vrouwen moeten naast het huishouden nu ook de boerderij runnen om een inkomen te hebben en om te kunnen overleven.

Hortence, moeder van vier (Constant, Solange, Georges en de jonge Marguerite) wil ondanks de moeilijke situatie haar gezin samenhouden en hen door deze moelijke periode loodsen.

Omdat er vóór de oorlog vele tientallen dagloners en landwerkers op en rond de boerderij werkten, ziet Francine al snel in dat er hulp van buitenaf moet komen. Ze komt terecht bij de wees Francine, een meisje wiens moeder stierf in het kraambed.
Hortence, Solange en Francine werken aanvankelijk goed samen en het lijkt dat Francine wordt opgenomen en aanvaard door de familie. Maar gaandeweg zie je dat door het aanhoudende slechte nieuws de relaties onderling veranderen.
De vrouwen, gebukt onder het zware handwerk, verteren de nieuwsfeiten van aan het front slecht. Enkele dorpelingen sneuvelen er én de mannen die al eerder kunnen terugkeren zijn lichamelijk zwaar verminkt of geestelijk gekwetst waardoor ze aan de drank gaan om hun zorgen te vergeten. De vader, man of zoon zijn slechts een schim van wie ze vóór de oorlog waren.

Wanneer Hortence de jonge vrouwen Solange en Francine betrapt telkens met een andere handtastelijke Engelsman, stuurt ze Francine weg om haar familie de schande te besparen - terwijl de jonge Francine geen enkele schuld treft. De geheime relatie die Francine met Georges loopt hierdoor ook op de klippen - net nu ze zwanger is.