Molly's Game (2017)

Eens met Macmanus: Sorkin is geen regisseur. Althans, geen boeiende. Hij maakt een oertypische, saaie, sfeerloze biopic, elke lege seconde met die voice-over opgevuld. Wat misschien erger is: ook als scenarist valt hij hier door de mand. Zijn script hangt van de trucjes aan elkaar en vertelt simpelweg geen bijzonder verhaal. Een film die snel vergeten zal zijn.

Show don't tell. Of misschien nog wel belangrijker, maakt het invoelbaar. Dat wil bepaald niet lukken in deze film. Zelfs de gebeurtenissen die het geheel wat kleur moeten geven, worden binnen de film gerecycled. Het is zowat antifilm dit. Ik ben na anderhalf uur afgehaakt.

Toch wel apart, dat er kennelijk tijdens het schrijven geen moment aan gedacht is, wat er nu precies op het spel staat voor de kijker? Wat is de brandende vraag die ons aan het beeld gekluisterd houdt? Wat leggen we in? Waarom zouden deze karakters ons boeien? Zoals al eerder opgemerkt, dat moet toch wat dieper gaan als Mevr. Chastain's uiterlijk. Of hadden ze zelf ook al door, dat ze die troef nodig hadden?

Wat een verspilling van tijd & talent.

Ik deel die mening niet

Vond het een zelfverzekerd debuut. Sorkin moet je misschien wat liggen, maar ik ben dol op die dialogen. Vanaf het begin genoten van de flamboyante wittiness en montage.

Ja, Chastains decolleté leidde wat af soms, maar daar ga ik de film niet op afrekenen. Ik heb uiterst gefascineerd zitten kijken. Alleen de scène met papa Costner waarin hij de bad guys wil laten lijden, voelde voor echt een beetje misplaatst.

Toch, 4*

Ik zie ook niet altijd het nut van een film die écht iets wil vertellen. Anders kan ik ook wel stoppen met het kijken naar komedies en actiefilms. Voor mij is dit een vlot drama dat vooral in het eerste deel erg prettig wegkijkt - geen moment komt dan de vraag bij me op wat Sorkin nu 'echt te vertellen heeft' met een film als deze. Bij uitgesproken (ik noem even twee voorbeelden) politieke thrillers, sociaal-realistische drama's ligt dat al heel anders, dan verwacht je van tevoren vaak al een idee/een boodschap.

tbouwh

Het gaat ook niet zozeer om dat er echt een boodschap in de film zit. Maar hoe het verhaal vertelt wordt. Vooral als een film bijna puur uit dialoog bestaat, verwacht ik op een gegeven moment, mee te gaan leven met de karakters. Tot mijn stijgende verbazing werkte dat bij deze film net andersom.

Ik zie dialoog misschien te beperkt als een middel voor karakter ontwikkeling.

Molly's personage vraagt ook niet per se om sympathie of identificatie denk ik. Dit is een portret van een dame die met alle winden meewaait om er maar zo gunstig mogelijk voor te staan - ook als dat ten koste van anderen gaat en er morele wroeging optreedt. Of ik me daarmee als kijker kan identificeren doorheen de dialogen/de vertelling in het algemeen is lange tijd van weinig belang. Juist aan het eind had ik wel heel sterk het idee dat er scriptwise naar de sympathy vote werd toegewerkt, maar dat vond ik dan direct ook het zwakste gedeelte van de film.

Veel dialogen, maar dat is iets waar ik van tevoren al op was voorbereid en wat de film in mijn optiek ook alleen maar goed doet.
In het begin duurde het voor mij even eer dat ik in het verhaal kwam, zo zijn de eerste poker scenes niet gelijk super interessant maar naarmate de film vordert wordt je steeds meer in de film gezogen.
Gelukkig helpt de voice-over enorm, iets waar ik bij goed gebruik altijd wel een voorstander voor ben in bepaalde films.

Jessica Chastain zet een erg sterke rol neer, zij weet de film met gemak te dragen en zelfs de gevoelige kanten van haar personage overtuigend in te vullen. Maar ook Idris Elba is het benoemen meer dan waard, de scenes tussen deze 2 waren voor mij duidelijk de hoogtepunten.
Het verhaaltje heeft misschien niet zo heel veel om het lijf(Molly ook niet trouwens) maar is door de sterke acteerprestaties toch meer dan de moeite waard geworden, zo is de scene dat Molly in elkaar geslagen wordt en later de scene met haar vader erg indrukwekkend en zorgen die scenes ervoor dat ik toch een wat hoger punt geef.

Nog net op de valreep, maar de film toch nog mee kunnen pakken in de bioscoop. De moeite zonder twijfel waard!
3,5*

Wanneer het haar decolleté niet was, dan wel haar gene zijde.

Met vlijmscherpe dialogen —zoals we die kennen uit “West Wing”, “A Few Good Men” e.a.— drukt Aaron Sorkin bij zijn regiedebuut zijn stempel op deze gave biopic. De pokersessies deden mij niet zo veel, maar afgezien daarvan is het een vlotte film over een assertieve vrouw, die van thuis uit gedreven is om in alles de beste te zijn. Een film met een goed verhaal, duidelijke karaktertekeningen, prima interactie tussen Jessica Chastain en Idris Elba én (niet te missen) het uitbundige decolleté van Chastain. Gezien de kwaliteit van de films, die genomineerd zijn voor een Oscar, had deze er wat mij betreft best tussen mogen staan.

Voor degene die het leuk vind om naar een pokerspel te kijken met veel dialogen.

Nogal een interessant verhaal, maar dit is wel een overdreven lange en niet altijd even lekker lopende film. In dit plot zitten wel twee of drie films verborgen. En het rare is dat hoewel je het idee hebt dat Sorkin echt verliefd is op zijn hoofdpersonage de film nooit een echte karakterstudie wordt. Hij lijkt uiteindelijk toch nog meer gesteld op zijn eigen pen, want een enorm deel van de film wordt door zijn bekende flitsend ratelende en bijtende dialogen in beslag genomen. Die zijn altijd genieten bij hem, maar omdat hij zo ongeremd zijn gang gaat komt het ook wel over alsof hij er iets te hard zijn best op heeft gedaan.

Chastain maakt er nog wel echt het meeste van met haar spel. Ze is weer een groot plezier om te zien spelen, vooral als haar tegenspeler Elba is. En ook met Costner is ze leuk. Jammer dat daar niet wat meer scènes van waren. Juist die band tussen dochter en vader is duidelijk zo belangrijk voor Molly, en die scène in New York op het einde is prachtig. Je zou denken dat deze relatie wat meer aandacht geven automatisch ook Molly als personage meer uitdiept. 3.0*.

Redelijk sterke speelfilm. Het verhaal is fascinerend en wordt rustig en vakkundig uitgewerkt door Sorkin. Soms wat traag maar door het steeds verspringen in de tijd blijft de film boeien. Ook mede dankzij het ijzersterk acteerwerk van Chastain en Elba. De pokerscenes zorgen voor de nodige afwisseling maar zijn niet spannnend. De film moet het echt van de dialogen hebben. Prima film. 3.5/4.0

Verwacht geen uitgebreide pokerscenes (gek genoeg), je krijgt maar een handje of 2 a 3 te zien. Ik vond het echt een goede film. Uiterst vermakelijk, vlot, goede dialogen en een goed verhaal.

prima onderhoudende film.....geen moment verveeld

Zeer onderhoudende film. Aanrader.

Jessica Chastain ziet er behoorlijk lekker uit in deze film. Dat is me in andere films van haar nooit opgevallen. Maar buiten dat is het ook nog een prima film met degelijk acteerwerk, en persoonlijk hou ik wel van lange films. Ik hoor vaak mensen klagen dat een film te lang duurt, nou daar heb ik nooit last van, hoe langer hoe liever.

Teleurstellende film. Jessica Chastain speelt wel aardig, maar kan van Molly Bloom nou niet echt een heel boeiend personage maken. Ook de wat gefragmenteerde verhaalstijl maakt het geheel niet sterker. Ze hadden er best een chronologisch verhaal van mogen maken. Los van Bloom komen de andere personages ook niet echt uit de verf. Elba doet nog wel zijn best als advocaat van Bloom en acteert acceptabel. De vertolking van Kevin Costner komt erg ongeïnspireerd over en dat is gelet op zijn rol in het verhaal wel jammer. De pokerscènes maken ook niet echt veel indruk, dat is in andere films al veel beter gedaan.

De pokerelementen in de film zijn vrijwel allemaal rechtsstreeks uit de realiteit. En dat 'achteraf cafeetje' was de beruchte Viper Room..

Kon er niet enthousiast van worden, overgewaardeerde film wat mij betreft. Veel te lang, en hoewel ik in principe niets tegen een goede praatfilm heb werkt het hier helemaal niet. Kon me met geen mogelijkheid voorstellen dat de best scherp geschreven dialogen echt op deze wijze waar gebeurd zijn, dus had van begin tot einde het gevoel naar een soort bedrog te kijken, weinig authentiek en to good to be true. Chastain vind ik een goede actrice, maar hier is ze verbazingwekkend vervelend monotoon, ongeloofwaardig, zeurderig en betweterig. Kortom geen meisje om van te houden, deze berekende vrouw. En dan is ze ook nog bijna continue in beeld, inclusief een slaapverwekkende voice over. Geen wonder dat er voortdurend wordt ingezoomd op haar fraaie rondingen, maar deze afleidingen om de tekortkomingen aan haar karakterontwikkeling te camoufleren waren wel erg doorzichtig. Fataal dus voor een film als je geen sympathie of emotie voelt bij het hoofdpersonage, erger nog dan dat het ook wat lafjes is om interessante issues slechts zijdelings aan te stippen(wie waren toch die bekende filmsterren in dat gokcircuit?, ben dan creatief en geef Charlie Sheen een kans zichzelf te spelen!). Tegen het einde lijkt het nog wat te worden als er een harde, zenuwslopende confrontatie met een crimineel is, en vervolgens als bonus een mooie vader-dochter dialoog wordt aangeboden(met de solide Kevin Costner, die tegenwoordig het patent lijkt te hebben aangevraagd voor dit soort vaderrollen) maar dat is allemaal wat te laat om het bedenkelijke tij nog te keren. Grove misser deze Molly's Game, één van de grotere teleurstellingen uit 2017.

Ai, ai. Weinig interessante film die totaal naar de vaantjes wordt geholpen door druk gedoe met voice-overs en dialogen die te geschreven zijn. Ook visueel is het heel weinig interessant, buiten dan de enorme decolleté van Jessica Chastain. Met zo een decolleté verwacht je dan ook een naaktscène maar die komt er niet. Ze mist daardoor ook een beetje overtuigingskracht in haar rol. Ik had haar meer femme fatale verwacht.

De film deed me van ver een beetje denken aan Casino maar deze film heeft de sfeer niet die Casino wel heeft. Het drukke gedoe van dialogen en voice-overs deed me erg aan Scorsese zijn maffiafilms denken. Er is hier echter nauwelijks iets spannends te beleven en dit zorgt ervoor dat de film lichtjes verveeld, mede dankzij de lange speelduur. Na 2u20 had ik nog steeds weinig binding met Molly. Het einde voelde een beetje onafgemaakt.

ik moest aan b-films denken tijdens de gesprekken tussen de advocaat en molly. wat een slechte dialogen en acteerwerk.

“You know what makes you feel okay about losing? Winning.”

Geef Chastain, Costner en Elba dialogen/monologen geschreven door Aaron Sorkin en dit is het resultaat. Molly's Game is ruim twee uur lang topvermaak. De dialogen en één-tweetjes tussen de personages komen met de snelheid van het licht op je af, en het is genot om deze acteurs aan de haal te zien gaan met dit soort dialogen/monologen. Het tempo ligt hoog, er is opvallend veel humor, de regie van Sorkin is effectief en ook de emotionele momenten werken goed. De Chastain/Costner scène op het laatst is fantastisch, en alles wat Sorkin zo'n geweldig scriptschrijver maakt komt in deze scène samen.

Dit is zo'n film waar inzicht in het rechtssysteem van de Amerikanen wel van pas komt. Maar goed leuker kunnen we het niet maken, wel ingewikkelder. Zo komt Molly tegenover de bureaucraten te staan die alles wat Molly heeft verdiend willen afpakken "and then some" zoals ze daar zouden zeggen. Normaal maak je dan een dealtje waarbij je je centjes overhandigd aan meneer de belasting in naam van de koning en het vaderland. Maar Molly ziet dat anders en wil het wel eens uitpraten met de rechter. We krijgen in hoog tempo te zien hoever het zover heeft kunnen komen. Ik vond het wel een interessant levensverhaal en toont maar weer eens aan dat creatief ondernemerschap niet wordt gewaardeerd.

Verveelt nergens maar duurt iets te lang. Er gebeurt eigenlijk ook niet veel maar dit valt niet erg op. hmm...

Because it's my name... and I'll never have another

Molly's Game was één van de films die ik graag wou zien tijdens mijn bezoekje aan het Film Festival in Zürich, maar de planning liet het uiteindelijk niet toe. Jammer, want het regiedebuut van Aaron Sorkin zou wel eens erg interessant kunnen zijn. Een thema dat me weliswaar niet helemaal aanstond (heel dat pokerwereldje staat iets te ver van mijn bed en boeit me niet echt) maar de ravissante Jessica Chastain is altijd wel een meerwaarde. Uiteindelijk een tijdje moeten wachten vooraleer ik hiervoor kon gaan zitten, maar afgelopen weekend dan toch eens tijd voor vrijgemaakt.

Al overheerst vooral de teleurstelling. Hetgeen waar ik initieel voor vreesde is in ieder geval uitgekomen: geweldige dialogen maar een voor de rest redelijk pover plot dat te vaak in herhaling valt. Op den duur hebben we het wel gehad met de verschillende pokerwedstrijden en spelers die hun liefde verklaren aan Molly en wanneer de nodige daddy issues nog eens komen bovendrijven (die scène aan de ijsschaatsbaan is wel erg tenenkrommend slecht), is het hek helemaal van dam. Daar komt dan ook nog eens bij dat meer dan 2 uur echt wel te lang is voor dit soort films en daardoor verliest de scène in de rechtbank ook wat zijn kracht. Normaal gezien ben ik erg grote fan van dit soort grootste speeches (en Jaffey levert nog een best indrukwekkende monoloog af) maar het mist punch, het mist dat epische aspect dat juist dit soort scènes de moeite maakt. Van iemand zoals Sorkin verwacht ik toch net iets meer.

Jessica Chastain dus. Vreemd genoeg een actrice die pas een tijd geleden op mijn radar is gekomen en die is toch wel geknipt voor de rol van Molly Bloom. Absoluut geen idee in hoeverre het personage zich verhoudt met de echte Molly, maar Chastain weet er een zekere gelaagdheid in te brengen. Van Elba daarentegen ben ik wat minder gecharmeerd. Nochtans een acteur die me in het verleden altijd wist te overtuigen, maar hier wat onderbenut blijft. Tel daar dan nog eens een redelijk waardeloze bijrol van Kevin Costner bij en dan is het qua cast niet zo goed als je zou verwachten met deze namen. Ook persoonlijke favoriet Chris O'Dowd past hier niet en dan is het eigenlijk vooral nog fijn om Graham Greene nog eens in iets te zien opdraven.

Ik wil absoluut Sorkin nog niet afschrijven als regisseur, maar feit is dat hij als schrijver zijn strepen veel meer heeft verdiend dan als regisseur. Hij heeft op dat gebied ook wel meer ervaring natuurlijk, dus het wordt nog interessant om te zien wat zijn werk in de toekomst gaat geven. Laat maar komen in ieder geval, maar dan in het vervolg misschien wel een wat kortere speelduur.

3*

Een tamelijk verbijsterend verhaal. En toch is het waargebeurd, en de film houdt zich ook nog eens behoorlijk goed aan dat verhaal. Je zou denken dat zoiets alleen in de film kan…

Maar dus ook echt, hoe ongelooflijk dan ook. En dat levert een hele serie leuke situaties met mooie stukken tekst op, en verwijzingen naar personen die we de afgelopen jaren in de krant hebben zien staan. Wellicht, want net als het boek wordt daar niet heel expliciet over gedaan - en terecht ook. En terwijl we dat geheel in flarden te zien krijgen ontspint het spel over de afloop zich, hoe het verder moet met onze brave heldin, zo fraai tot leven gebracht door Jessica Chastain in het ene na het andere mooie maar misschien net iets te kleine jurkje. En de brave advocaat, al even stemmig ingevuld door Idris Elba - maar dan in een perfect passend net advocatenpak. Jammer dan wel dat het einde niet heel goed verteld wordt - de spanning valt op het verkeerde moment weg, als een soufflé die op het verkeerde moment uit de oven gehaald wordt zakt het verhaal futloos in elkaar. Jammer, want met dat gevoel ga je toch de zaal uit. En daar kan je dan over vinden wat je wilt, voor mij gaat deze film toch echt over het absurde verhaal van Molly Bloom. Daarom ook die titel.

Interessant verhaal dat nogal droog wordt opgediend en dat qua opbouw en dergelijke enigszins rammelt. Bij tijd en wijle een beetje saai zelfs. Cast is in orde, hoewel de heer Costner van mij niet had gehoeven, het ziet er ook allemaal goed uit maar dat ik hier nou ondersteboven van ben, nee.

Goeie film, kon me echt boeien, leuk verhaal, goede acteurs.

En dan nog waargebeurt ook maakt het nog straffer.

Tegenvaller. Ik wist iets te weinig over de film en had verwacht dat Molly zelf zou gaan pokeren en interessante weetjes (voor de poker-nitwit zoals ik) zou delen net zoals in Rounders gebeurde. Maar evengoed mag ik een boeiend verhaal verwachten met een goede opbouw en dat ontbreekt totaal. De hoofdpersoon wekt door haar ijzigheid en zakelijkheid eigenlijk weinig sympathie op. Het verbaast ook geenszins dat ze in het lege wereldje aan de drugs raakte. Menselijke warmte, vriendschap, het is allemaal ver te zoeken, alles draait om geld en presteren. Het decollete van Chastain leidt ook onnodig af. Idris Elba is een van de weinige lichtpuntjes in de film die er nog wat kleur (ik doel niet op zijn huid) in brengt. Eigenlijk is zo'n film een dood paard, ze hadden er niet aan moeten beginnen, gewoonweg te saai. En ik blijf de indruk behouden dat pokeren eigenlijk een oerstom spel is: je krijgt 2 kaarten in je hand en dat is het dan. Wat op tafel komt verandert wel nog maar meer niet. Wat mij betreft teveel een kansspel, ondanks het bluffen.

Weer zo'n typische Amerikaanse, gladgestreken kille film met zo'n flitsende 100 beelden per minuut?.

Haar hele levensverhaal interesseerde me helemaal niks.. de film geeft je de ruimte niet om in te stappen.

Het moet cool, snel en mooi... en dat mag wel maar dan moet de film mij eerst de ruimte geven om met het verhaal en het persoon in te kunnen leven.

1 ster