Downrange (2017)

Tof.

Kitamura was vroeger een uitslover, hij deed er echt alles aan om opgemerkt te worden in Hollywood. Net dat maakte zijn films zo leuk. Ondertussen zit hij waar hij altijd wilde zitten, maakt hij wat commerciëlere films die dan toch net wat gekker zijn.

Downrange is een film die een jaar of 10 erg veel volk zou getrokken hebben. Toen kon je dit soort horrortjes amper bijhouden. Het concept is supereenvoudig, de rest van de film teert op spanning en gore. Geen moeilijke pogingen om er serieus drama of moraaltjes doorheen te mixen, gewoon lekker strakke horror.

Nu dat soort films bijna opgedroogd zijn is het wel weer leuk om er eentje te zien. Het valt op dat het allemaal toch een stuk bruter is dan tegenwoordig. Vooral die scene met de car crash, waarbij de auto pal op een stapeltje oudere lijken terechtkomt. Compleet onnodig uiteraard, maar des te leuker, want gewoon dood by sniper is ook maar gewoon dood. Er zitten zo nog wel een paar momentjes in de film.

Verder herken je ook nog wel Kitamura's hand, zeker wanneer de camera begint te spinnen. Hij zorgt er eigenhandig voor dat dit eenvoudig horrortje toch net iets meer schwung krijgt. Acteerwerk is wat minder, gelukkig wel een erg leuk einde. Lekker droog vooral.

Al bij al erg amusant. Geen hoogstaande film, zeker geen horror meesterwerk, maar qua filler vinkt het alle vakjes netjes af.

3.5*

Vlot, simpel en doeltreffend; een groep carpool-tieners krijgen een lekke band op een verlaten snelweg en een onzichtbare dader heeft het op meer dan alleen autobanden gemunt. Regisseur Ryûhei Kitamura brengt het terug tot de basiselementen en slaagt erin om er een zeer vermakelijk film van te maken. Hij speelt soms met de genreclichés, heerlijk die openingsscène (wanneer valt het eerste schot?) maar in principe is het bloed en gore. Met het camerawerk is maar weinig mis en er zijn zelfs nog wat stunts in de film verwerkt. Het acteerwerk is niet hoogstaand maar ook daar wist de regisseur handig mee om te gaan; in een carpoolgroep kent niet iedereen elkaar, dus onderlingen chemie is ook veel minder nodig. En met een erg leuke twist aan het einde nemen we afscheid van anderhalf uur plezierig vermaak.

Wtf heb ik naar zitten kijken ? Ik heb nog nooit zo een verschrikkelijk slechte en domme cheap ass Movie gezien als dit. Over de acteurs nog maar eens te zwijgen dit is gewoon een bij elkaar geraapt zooitje. Als ik een -10 kon geven om het gemiddelde rating naar beneden te halen had ik dat zeker gedaan want 3 sterren is belachelijk voor deze prut.

Redelijke thriller. Het verhaal stelt niet zo heel veel voor, maar de uitwerking is best aardig. Kitamura weet, ondanks de beperking van de locatie en wat onlogica, de spanning continue hoog te houden. Daarnaast mixt hij de thriller elementen met wat gore en dat combineert hij best aardig. Het acteerwerk is helaas van een lager niveau. Prima tussendoortje. 3.0

Vermakelijk horrorwerkje, met een simpel maar doeltreffend gegeven: zes studenten delen een auto en krijgen na een lekke band in the middle of nowhere te maken met een boze scherpschutter. De film begint nogal saai en flauw, maar zodra de gruwelijkheden beginnen komt de vaart en goed in en is de film spannend en compromisloos. De bloederige toestanden worden lekker bot in beeld gebracht en het camerawerk is sporadisch best inventief. Jammer dat er nogal matig gespeeld wordt door de anonieme cast, maar goed. Het kan er mee door.

Aardige film over zes jonge mensen die een klapband krijgen op een verlaten stuk weg. Niet de meest originele opzet, maar de setting is verder prima. De film begint meteen en er gebeurd uiteindelijk toch wel genoeg (ondanks dat het zich maar één locatie afspeelt). Een paar mooie shots, lekker bloederig en redelijk bruut hier en daar. Qua acteerwerk zit het iets minder snor.

Sterke, efficiënte thriller die van begin tot het eind weet te boeien. Niet te veel bla bla, de film opent vlug en dan wacht de kijker tal van bloederige scènes die knap in beeld worden gebracht. Het verhaal is heel simpel en heel het gebeuren omvat maar één locatie. Je moet het maar doen om zo toch een anderhalf uur kijkplezier te kunnen geven. Mooie shots, lekker bruut , goed camerawerk en een verrassend bizar einde.
7,5/10

Staalharde en zeer bloederige film zonder genade, maar tegelijk ook met enkele domme acties. Alsof deze schutter urenlang zo'n concentratie kan volhouden .. ja dat zal wel. Deze one location film draait grotendeels om het inzoomen op de gruwelijke schotwonden. Want voor de weinig imponerende cast moet je dit zeker niet zien. Hier staat thriller als genre maar dat was eerder een horrorfilm.

Een groep jongeren raakt op een afgelegen plek in het vizier van een moordzuchtige sniper. Voor hen wordt het een ware overlevingsmarathon. De spanning komt wel stevig opzetten in het laatste half uur tot het cynische en best wel humoristische einde. Wie meer van zo'n sniper-dingen wil zien moet ook het betere Desierto eens proberen ... ook een fijne.

Thriller??

De gore is hier beter dan in menig horror film.

Mooi gemaakt, maar de film is een dertien in een dozijn verhaal.

Leuk om eenmalig te zien, vanwege de fantastische gore in de film bleef ik kijken.

Zonder verhaal een ruim uur volproppen met gebarsten schedels en uitvloeiende ingewanden. Het is mijn smaak niet. Het feit dat ik de finale klap al ruim tevoren zag aankomen, diskwalificeert de film volledig.

Vette shit weer van Kitamura.

Het is eigenlijk wel een schande dat ik nog zo weinig Japanse films van de man heb gezien. Slechts Versus en Azumi; dan wel niet heel lang geleden. Het wordt tijd om de rest maar eens te gaan aanschouwen. In Amerika heeft hij toch wel een goede loopbaan weten op te bouwen. Midnight Meat Train en No One Lives waren niet te versmaden en dat de man moet afreageren is hierin ook overduidelijk te zien. Met Downrage zet hij dat voort.

Op één locatie opgenomen en bijna een concurrent van The Wall uit hetzelfde jaar. Een sluipschutter die niet rust voordat hij zijn werk heeft afgemaakt. Zes studenten bevinden zich in de middle of nowhere en de band van hun Jeep begeeft het. Bij het band verwisselen duurt het niet lang voor ze erachter komen dat het geen ongeluk was geweest. En dan valt de eerste dode. Wat volgt is een benauwend kat en muisspel tussen de krankzinnig wordende jongelui en een genadeloze sniper.

Ja, wat moet je zeggen; wie het overleefd en wie er dood gaat moet je zelf maar zien... Maar ik vond de hele tactiek om te smullen. De overlevingsdrang, het spelletje wat die schutter uiteindelijk speelt, het sterke acteerwerk, de lekkere grove kills en het feit dat deze film letterlijk genadeloos is. De kills zien er lekker goor uit en op den duur wordt het helemaal over de top. De tijd tikt door, de schutter heeft eindeloos geduld en het is zaak om manieren te bedenken om de gek om de tuin te leiden. Hoe alles wordt uitgewerkt; aanschouw zelf, nogmaals.

Maar ik heb hier sierlijk van genoten. Kitamura does it again!

4,5*

"There's a shooter! A shooter!"

Tot nu toe heb ik geen al te beste ervaringen met Ryûhei Kitamura, maar vanwege de overwegend positieve berichten hier heb ik mij toch gewaagd aan deze titel.

Een groepje carpoolende tieners strandt door toedoen van een sluipschutter op een verlaten landweg. Zo volgt er een dodelijk spelletje dat mij een beetje doet denken aan een 'Phone Booth', alleen dan vele malen bloederiger. Het is een lekker simpel gegeven waar het optimale uit wordt gehaald.

Er worden dan ook geen doekjes omheen gewonden. Als kijker zit je vol in spanning af te wachten of het volgende schot wel raak is, dan wel wat voor schade dit zal aanrichten. Op dat gebied word je zeker niet teleurgesteld. 'Downrange' is namelijk gevuld met een hoop gore en toffe praktische effecten die indruk maken.

Hier en daar moet je wel rekening houden met enkele langzame stukjes. Daarbij kan het acteerwerk beter. Kitamura probeert de boel geregeld op te schudden door te spelen met shots en wat stunts. Het levert een aantal leuke momenten op, ondanks de knulligheid van sommige personages. Wel had ik iets meer te weten willen komen over de genadeloze sluipschutter.

Al met al een vermakelijke horror die garant staat voor een leuk avondje.

Dikke 3,0 sterren.

Film die met een heel simpel gegeven toch heel wat lekkers weet voor te schotelen. De

regisseur buit de situatie zo veel mogelijk uit waarbij de pijlen af en toe ook grof vooral op

bloederigheid zijn gericht. Een beetje spannend soms zelfs ook wel. Dat we niks komen

te weten omtrent de schutter bevalt mij wel, want blijft hij daarmee lekker mysterieus. Al

komen we aan het einde van de film wel min of meer te weten dat er in zijn beweegredenen

waarschijnlijk geen psychologische diepzinnigheid hoeft te worden gezocht.

Het acteerwerk vond ik redelijk, al waren de reacties en handelingen bij sommigen soms

wel onlogisch of ongeloofwaardig. Aan het slot zie je het eigenlijk wel aankomen, en zou je

het meisje wel willen waarschuwen. Maar de scene wel lekker gaaf, zoals veel in deze film.

De regisseur had al ervaring met het effectief in beeld brengen van het een en ander,

vooral in The Midnight Meat Train, en dat zie je duidelijk in deze film terug. Voor liefhebbers

van gore en de audio-visuele werking van inslaande kogels een aanrader. Zorgeloos vertier,

en zoals ik al zei soms ook best een beetje spannend.

Goed.

Erg nuchter ook. Ik mag die Kitamura wel. Hij is nu al een tijdje bezig met zijn stempel op films te drukken in Amerika, maar toch krijgen zijn films maar relatief weinig aandacht. Zeker zijn meer recente horrorfilms. Nu heeft hij waarschijnlijk zijn beste films in Azië gemaakt, maar daarin ben ik wat minder geïnteresseerd.

Downrange is een film die zowat bovenaan stond bij mij in het kader van "deze film wil ik het liefst zien". Het gebeurt me ook niet vaak dat ik een film op mijn DVD verlanglijst zet zonder hem gezien te hebben, maar bij deze gebeurde dat. Alleen heb ik hem nog niet op DVD, ik heb hem gehuurd, wat tevens ook niet vaak voorkomt.

Kitamura heeft lak aan een introductie. Al in de eerste 30 seconden krijgen we autopech. En na een klein kwartier vallen er al twee doden. De vaart zit er desondanks niet heel erg in, maar de spanning genoeg. Daarnaast was het ook gewoon boeiend. Normaal hou ik niet zo van dit soort settings, maar Downrange gaat toch net wat verder wat het leuker maakt.

Wie andere Amerikaanse Kitamura films heeft gezien zal het er misschien mee eens zijn dat realisme niet meteen zijn eerste trademark was. In Downrange is het dat verrassend genoeg wel, al blijft het beperkt om aan het nodige bloedvergieten te voldoen. Toch is de algemene aftermath van zo'n moord opvallend realistisch naar mijn mening. Vuil bloed, vieze omgeving en een angstaanjagend overzicht.

Het acteerwerk is niet heel bijzonder, maar ik vond Pearson best aardig acteren. De overige tieners doen wel hun best maar kunnen hun inwisselbaarheid helaas niet verhullen. Acteerwerk is ook uiteindelijk niet zo boeiend, de film zelf en de aanpak ervan zijn dat wel. Kitamura geeft genoeg regiepower mee.

Leuk camerawerk vooral, genoeg trucjes te bekennen. De spinnende camera bijvoorbeeld. Ook de lompheid en grofheid van de film op het gebied van geweld maken het redelijk bijzonder. Veel wordt gewoon in beeld gebracht waarbij het bloed alle kanten opspuit en een erg smerig lichaam achterlaat.

Alhoewel de film niet de volledige speelduur spannend weet te zijn kent het wel zijn momenten. Toch is het voornamelijk het vermaak dat spreekt. Het is allemaal erg boeiend om te zien en dankzij een hoop slachtvee is er qua horror ook genoeg te genieten. Onnodig slachtvee natuurlijk, zoals de politie en de auto, maar het maakt de film er wel veel leuker op.

Tot slot wil ik nog even de toon prijzen van de film. De hardheid knalt namelijk flink door. Het gaat er best bruut aan toe, en ik mag het wel. Nu heb je dus een film die uitstekend geregisseerd is, boeiend is en ook nog ballen heeft op het gebied van horror. En dat met een redelijk saai concept. Misschien maar ooit eens een Aziatische film van Kitamura opzetten.

No nonsense gorefest van Kitamura zonder enige opbouw, of überhaupt verhaal. Een verlaten weg, paar gestrande twintigers en een bloeddorstige sniper ergens in de bomen. Meer heeft het niet om handen.

Vrij simpel. Misschien net iets te simpel voor z'n speelduur, al wordt er wel een einde aan gebreid voordat het echt vervelend wordt. Camerawerk is in orde (de spinnende camera, dacht ff dat ik me in een Saw film bevond). Acteerwerk is niet zozeer slecht, het probleem is meer dat de characters nietszeggend zijn. Ik was vooral positief verrast over hoe gory de film is. Tegelijketijd vond ik het nergens echt nagelbijtend spannend.

Leuk tussendoortje, maar niet meer dan dat. De keiharde gore trekt het naar een kleine 3,5*

Wel een leuke bloederige film.Vond the midnight meat train beter,maar deze was niet onaardig.

Ik ben al zoveel gewend dat ik het moeilijk vind om een film te beoordelen.Maar zeker wel aan te raden.

"Hell is on the way.”

Wederom een film in mijn horrorchallenge lijstje, en dit keer eentje voor de road movie horror. Normaal gesproken een genre wat mij wel aanstaat maar bij deze film vond ik het alsnog wel lastig. Dat komt voornamelijk gewoon door het feit dat het een vrij simpele horrorfilm was maar, er was ook niet echt iets om nou direct de volgen. De film is verhaal loos, en dat maakt op zich niet heel veel uit als de film dan maar tenminste sterk overkomt. Deze film kent dan wel geen verhaal, het acteerwerk is niet héél sterk maar, de film is wel ontzettend gore en daardoor ook best vermakelijk.

Als je deze film kijkt bereid je dan voor om 90 minuten te kijken naar mensen die proberen te overleven, heel veel gebeurt er verder eigenlijk ook niet. Een groepje twintigers, een moordlustige sniper en het verlaten land van de Verenigde Staten, het is eigenlijk de bekende formule waar ook gewoon voor de rest niks mee wordt gedaan. En wat ik al zei: de film kent leuke gore momenten, die echt heerlijk bloederig waren, en het einde wint voor mij een extra puntje, ik heb me kapot gelachen hoe eigenlijk iedereen ten einde kwam.