Ready Player One (2018)

Kon eerder toevallig naar de avant-première in Brussel. Nooit verwacht dat ik het zo leuk zou vinden. De doorgewinterde gamer of een liefhebber van het boek kan teleurgesteld zijn, maar ik keek met een onbevangen blik (heb letterlijk niets met games) en daamn... dit was echt dolle pret.

Laatste keer 3D was Kuifje bij mij, denk ik, was toen ook as fine as it gets, al heb ik er absoluut geen zicht op wat de invloed van Spielberg daar op is.

4*

"She wanted to go dancing, so we watched a movie."

Vijf jaar geleden was ik een frequent bezoeker van de Donner en liet me regelmatig voorzien van tips door de verkopers. Eén van deze tips was het debuutboek van Ernest Cline, waarbij de beste verkoper mij op het hart drukte dat ik 'm moest lezen voordat alle hipsters ermee aan de haal gingen. Helaas ben ik er nooit meer aan toegekomen, maar via deze film heb ik toch enigszins de ervaring kunnen meemaken.

In het jaar 2045 zijn er al verscheidene rampen gebeurd, waardoor het overgrote deel van de bevolking in armoede leeft. Vanzelfsprekend doen ze er alles aan om hieruit te ontsnappen, ook al is het in de vorm van een virtuele wereld waarin je kunt zijn wat je maar wil. Deze zogenoemde OASIS biedt uitkomst voor onze protagonist Wade om mee te doen aan een schattenjacht vanjewelste, hoewel het gebeuren vrij tam uitpakt.

Steven Spielberg slaagt erin om met de OASIS een indrukwekkende wereld neer te zetten waar je als kijker je ogen goed de kost kan geven; de vele culturele referenties volgen elkaar in moordend tempo op. Gesteund door de toffe CGI blijft het volop genieten van al het moois dat voorbijkomt. De toon wordt gelijk gezet met een halsbrekende race die tot de nok toe gevuld is met actie. Dergelijke scènes vormen de meal ticket.

Des te jammer dat men vergeet om een degelijk verhaal te vertellen. De overdadige expositie legt gelijk alle pijnpunten bloot. Het geheel leunt namelijk te veel op een passieve ervaring die de vele plotgaten aan elkaar rijgt. Nooit ofte nimmer worden er vragen gesteld rondom de gebeurtenissen in de echte wereld, laat staan dat je enige binding krijgt met de personages waarvan de achtergrond vaag blijft. En dan te bedenken dat je met een dergelijke speelduur niet verder komt dan een vlakke benadering.

Al met al best een vermakelijke Sci-Fi, maar voor mijn gevoel wordt hier nauwelijks het onderste uit de kan gehaald door Spielberg.

3,0 Sterren.

Popcornpulp in een flitsend jasje, met dank aan Steven Spielberg en Janusz Kaminski. Maar je moet je afvragen waarom twee meesters in hun vak zich hebben laten verleiden tot het maken van deze niet al te snuggere en behoorlijk oppervlakkige B-film. Het verhaal is simpel: om een machtig online-imperium in handen te krijgen jagen spelers van OASIS (niet de band maar de virtuele wereld) op drie sleutels die de weg wijst naar de ultieme Easter Egg, daar neergelegd door de recentelijk overleden eigenaar van OASIS [Mark Rydell]. Een voorspelbaar multicultureel clubje tieners (en een 11-jarige) proberen samen te voorkomen dat de grote concurrent van OASIS de hoofdprijs in de wacht sleept.

Een flitsende, soms duizelingwekkende achtbaanrit aan visuele effecten, uiteraard prachtig in beeld gebracht door Kaminski, zorgt ervoor dat de film nooit verveelt. Een aantal flinke plotgaten versterken het idee dat het verhaal duidelijk ondergeschikt is aan deze talloze (overdadige) popreferenties. Als fan van Duran Duran doet het mij deugd dat de jeugd in 2045 hier nog graag naar luistert, maar de soundtrack vol 80s-muziek is niet erg origineel. Voor gamenerds komt er een barrage aan klassieke gameverwijzingen (late jaren '70, begin jaren '80) voorbij, maar het dit is en blijft nonsens. Wie z'n verstand op nul kan zetten, zal deze film wellicht een ster extra meegeven.

Zoals de meeste futuristische films is men vrij pessimistisch over het (over)leven op aarde: de wereld is om zeep, armoede tiert welig en de aarde is één grote vuilnisbelt. Zo doet Ready player one zijn intrede: caravans worden in de hoogte gestapeld en fungeren als appartementen in een verloederde favella van Columbus city. Quasi de gehele mensheid trekt zich terug naar de virtuele wereld van Oasis waar actie, avontuur, prestige, roem, eer en geluk voor het rapen liggen. De mensheid vlucht weg van zijn problemen en verdrinkt zichzelf in een virtuele luchtbel, The Matrix in spelvorm.
En dat is net voor mij één van de allersterkste punten van de film, hoewel het er niet echt toe doet: Spielberg steekt een (klein) moreel vingertje op wanneer mensen zich wegcijferen voor deze social virtual fantasy. Oppervlakkigheid troef en vriendschappen worden niet meer uitgebouwd, verantwoordelijkheden worden niet meer opgenomen en de onverschilligheid neemt toe, zolang men maar kan wegdromen in the Oasis ...

Op visueel vlak is de film een echt pareltje. De virtuele wereld is erg knap gemaakt en er is veel aandacht besteed aan details en de ontwikkeling van de wereld, ook mede door de vlotte communicatiemiddelen via de swap-projecties. De gespeelde games en diens credits en tools zijn mooi verweven en de strijd in the Oasis is van levensbelang via de verzamelde muntjes. Ook de anonimiteit van de avatars is zeer mooi geïntegreerd in de film waarbij de oppervlakkigheid van dergelijke contacten nogmaals onderstreept wordt. Je weet nooit wie achter de andere kant van de PC of VR-bril zit en dat blijkt ook met de helden. Alleen nogal flauwtjes dat ze toevallig allen uit Columbus kwamen ...

Uiteraard vele verwijzingen naar oude films, games en muziek doorheen de jaren. Het één al wat subtieler dan het andere. Te veel om op te noemen. Velen waren geslaagd (the battle of Mordor, de Terminator-verwijzing, The shining), andere zaken vond ik dan weer hoogst ongelukkig of niet passen in de film. Het kan net ook de kracht zijn van de film om met een nostalgische bril de film te bekijken en steeds opnieuw nieuwe dingen te ontdekken. Boeien deed het wel, pure nostalgie bij momenten! Maar eveneens soms iets te goedkoop (Chucky, Alien en de T-rex?)
Qua verhaal - en dat is zowat de grote zwakte van de film - blijft de film erg beperkt en zitten er hier en daar serieuze plotgaten: schiet dat busje toch gewoon overhoop zoals IOI dat deed met die caravans!. Narratief is de film eenvoudig en niet genoeg uitgebalanceerd. De zoektocht naar het ei en de drie sleutels loopt ineens wel heel erg vlot. De eerste sleutel met de race was trouwens knap en deed me spontaan denken aan Mario Bros waarbij levels overslagen konden worden via mysterieuze buizen ... of door geheime wandelpaden op het plafond.

Gelukkig werd naar het einde toe wat extra aandacht besteed aan de creator Halliday, een eenzame nerd met beperkte sociale vaardigheden in de echte wereld, maar een God in the Oasis. Zijn drijfveer en karakter was al bij al mooi in de film vervat.
Speilberg creëerde een futuristische avonturenfilm die geen moment verveelt met een vrij klef einde. Geen meesterwerk, maar wel meer dan degelijk. De acteurs zelf waren gewoontjes en zullen niet erg lang in het geheugen gegrift staan. Dubbel gevoel waarbij de nostalgie en het technische aspect toch net de bovenhand haalt. Twijfel tussen 3,5* en 4,0*, maar toch alvast een nipte 4,0* voor de nostalgie, boodschap, concept en audiovisuele elementen.

Bij deze;

Het lukt Spielberg om je mee te slepen in een wereld waarin logischerwijs iedereen zijn toevlucht zoekt in een digitale wereld. Deze digitale wereld is prachtig; een wonderwereld van fantasie en popcultuur die mij gelijk wist te grijpen. Vervolgens gooit hij er een lading spektakel in waar ik volledig in mee ging (en dat heb ik niet vaak). Daarbij moet ik zeggen dat de 4D een waanzinnige bonus was voor de beleving van deze film (misschien dat het wel een hele ster verschil maakt). De actie en camerabewegingen kwamen hierdoor bij mij veel meer tot leven waardoor de film ook als een attractie voelde.

Daarnaast is het een heerlijk epische film met prachtige odes aan de pop-cultuur. De film heeft veel liefde voor films, games en muziek die voor mij ook belangrijk zijn.

Ken het boek niet en ben geen fanatieke gamer. Maar fudge wat een heerlijke bioscoopfilm. Tuurlijk valt er genoeg aan te merken op het verhaal, maar zelden zo genoten in de bioscoop. Spielberg op z'n best (wat betreft spektakel). Het ziet er allemaal schitterend uit, ook de 3D is top en niet storend. Leuke cast, leuke karakters, een aantal fantastisch uitgewerkte referenties. Tuurlijk is het soms wat te zoet, maar vond het nog wel passen. Als ik ergens kritiek op zou moeten hebben is het de casting van T.J. Miller, kan hem soms waarderen, maar hier niet zo.

4.5*

“It's fucking Chucky!”

Met Ready Player One brengt Spielberg duidelijk weer het kind bij zichzelf naar boven, en zijn enthousiasme slaat over op de kijker. De film is zeker niet perfect, maar het plezier en de liefde voor films, games en popcultuur zorgt ervoor dat ik de gehele speelduur met een grote glimlach overal naar heb zitten kijken. Vooral bij het beste gedeelte van de film, een ode aan één van mijn favoriete horrorfilms, werd de glimlach groter en groter. Ook de knipogen naar films en games als Jurassic Park, Halo, John Hughes films, King Kong, Back to the Future, Judgment Day, The Iron Giant en Alien (geniaal) zijn leuk en worden inventief gebracht.

In de jaren 90 werkte Spielberg tegelijkertijd aan Jurassic Park en Schindler’s List, en nu doet hij het weer met The Post en Ready Player One. De man is een kameleon en een formidabel regisseur, en ondanks wat tegenvallende films in de afgelopen jaren is hij nu weer in topvorm. Met Tye Sheridan en Olivia Cooke heeft Spielberg ook twee jonge acteurs gecast die de komende jaren Hollywood gaan veroveren. En dat is uiteindelijk ook de boodschap van Ready Player One. De jeugd heeft de toekomst en kunnen de wereld veranderen, maar dan moeten ze wel wat minder tijd in hun zelfgecreëerde virtuele wereld doorbrengen. ‘More kissing, less gaming.’

Ninjas don't hug!

Op 18 december 2017 vierde regisseur Steven Spielberg zijn 71e verjaardag. Veel regisseurs zouden dan langzaamaan aan hun pensioen denken, maar Spielberg overduidelijk niet. The Post is nog maar net uit de cinemazalen verdwenen en we worden alweer getrakteerd op een nieuwe film, namelijk Ready Player One. Een compleet ander soort film (een beetje zoals Spielberg in 1993 zowel Jurassic Park alsook Schindler's List regisseerde) en eentje waar door erg veel mensen reikhalzend naar werd uitgekeken. Het is namelijk een verfilming van het gelijknamige boek Ernest Cline en dat is een heuse bestseller.

Ready Player One - zowel het boek als de film - zit bomvol referenties naar films, muziek en noem maar op en dat opzicht is het wel grappig dat het juist Spielberg is die dit regisseert aangezien hij zelf een grote invloed op het verhaal heeft in het boek. Hij zei in een interview dat hij zijn eigen referenties links ging laten liggen, maar ik ben blij dat hij die lijn niet volledig heeft doorgetrokken. Zo rijdt Wade nog steeds in een DeLorean (uit Back to the Future, geproduceerd door Spielberg) en zien we zelfs even een dinosaurus passeren bij misschien wel één van de allercoolste straatraces ooit. Ready Player One is dan ook een feest van herkenning voor iedereen die wat bekend is met de jaren '80 (het Shining segment is niets minder dan geniaal) en wie wilt er nu niet Mechagodzilla het zien opnemen tegen Gundam en de Iron Giant? De referentielijst is te groot om op te sommen en het verhaal lijdt daar ook wel een tikkeltje onder. Het gaat Wade en zijn kameraden soms wel erg makkelijk af en Sorrento is een wat zwakke tegenstander die nooit echt indruk weet te maken. Op het einde moet nog even de nodige moraliteit door je strot geramd worden, maar je vergeeft het een regisseur als Spielberg gemakkelijk omdat hij van de voorbijgaande 2 uur zo'n heerlijke achtbaanrit heeft gemaakt.

Dit is dan ook een visuele film waar een hoog prijskaartje aan vast hangt, maar dat zie je wel in elke scène. De straatrace is spannender dan eender welke scène uit de Fast and the Furious franchise, Oasis zelf oogt geweldig en het switchen tussen echte acteurs en hun digitale alter-ego's werkt absoluut niet storend. Slimme zet ook om Tye Sheridan te casten in de hoofdrol, want die is heerlijk op dreef als Wade/Parzival. Begint ietwat stroef misschien, maar hij maakt de rol eigen wanneer hij meer en meer in contact komt met Art3mis, Aech, Sho en Daito. Pluspunten trouwens voor Mark Rylance die de mensenschuwe Halliday perfect weet neer te zetten en het is dan ook jammer dat het aan het slechterikenfront wat minder is. Ben Mendelsohn overtuigt niet als Sorrento en de combinatie met F'Nale Zandor (een personage dat niet in het boek voorkwam en hier gespeeld wordt door Hannah John-Kamen) is soms tenenkrommend cliché. Het kan echter niet vaak genoeg gezegd worden: de kracht van Ready Player One zit hem vooral in de visuele vondsten en de overduidelijke fun waardoor je dit soort euvels makkelijker vergeeft.

Spielberg heeft in zijn carrière al een aantal echte klassiekers gemaakt, maar de laatste jaren was het wat stil rond de man. Met Ready Player One is hij echter weer compleet van de partij en levert hij misschien wel zijn indrukwekkendste film van de laatste jaren af. Mag voor mij op dezelfde lijn staan als die andere überklassieker in het virtuele wereldje, namelijk Tron. Typisch zo'n film die je meerdere keren moet zien om alle referenties te herkennen, ik vermoed dat ik misschien zelfs de helft nog heb gemist.

Dikke 4*

Visueel spektakel. Geinig is het als men zegt dat de plot erg dun is. Die plot is uiteindelijk nog veel dikker dan Jaws die voor velen wel wordt gewaardeerd. Alleen heeft diezelfde Jaws twee dingen die beter zijn. De sfeer in het stadje )en dus de film' wordt eerst goed opgebouwd en mooi neergezet. Deze RPO speelt voornamelijk digitaal af en de echte wereld hangt er maar wat bij. Die gaat nooit leven net zo goed als hetgeen Watts en z'n matties voor strijden. En ten tweede kan je in Jaws de hele tekst weglaten en weet je precies wat er gebeurt, Spielberg heeft daar alleen een camera nodig. Kijk die eerste 20 minuten eens terug, briljant gedaan. In RPO echter is een voice-over nodig om de informatie te brengen en dat is jammer.

Maar goed, als actiefilm slaagt de film wel degelijk. In overtuigende cgi en met behulp daarvan ook schotelt Spielberg ons een heerlijke prent voor. Actie die ook volstrekt overzichtelijk is, hoe groot en chaotisch het ook wordt. Daarnaast wordt dit mooi gedoseerd en in de sterke race aan het begin en de slotscène gooit Spielberg alle registers open maar als kijker ben je nog fris dan. De film knalt echt. Verder ook genoeg mooie scènes en vol ideeën. Aan alles merk je dat Spielberg wel over het visuele heeft nagedacht. Ook fijn gemonteerd. Het ding duurt 140 minuten, maar die vermaken constant.

En ja, de film is wel degelijk zo ongeveer een kopie van Avalon, alleen zijn de nuances en de doelen van beide films volstrekt anders. 3,5*.

Dit was echt awesome. Schijnbaar nodigt een nieuwe Spielberg nog steeds uit, want de bios zat vrijdagavond helemaal vol, terwijl de beste man al heel wat jaren niet al te bijzondere films meer uit heeft gebracht in mijn ogen. Maar Ready Player One brengt die ouderwetse Spielberg-magie wel weer behoorlijk terug.

Het boek heb ik niet gelezen, dus geen idee of het een goede of slechte verfilming is, maar het wel een hele fijne spektakel-rit geworden, waarbij de vele verwijzingen naar vooral films en games fantastisch zijn, maar waar het verhaal ook gewoon pakkend genoeg is. Spielberg heeft natuurlijk voldoende ervaring met toekomstbeelden schetsen in films, denk aan bijvoorbeeld Minority Report. Maar ondanks het prima verhaal hoopte ik wel steeds dat we weer zo snel mogelijk terug naar OASIS gingen, waar alles mogelijk is. Visueel is de film echt verbluffend mooi gemaakt, met prachtige designs en veel creativiteit in locaties. De special effects staan hier volledig in dienst van het verhaal en de beleving, iets wat een hoop blockbusters met een fors budget regelmatig vergeten. Spielberg blijft gewoon een enorme vakman, want hoe groot bepaalde actiescènes ook zijn, het wordt nooit onoverzichtelijk of vervelend om te bekijken. Er zitten ook heel wat mooie shots in, denk bijvoorbeeld aan die met The Iron Giant voor het energieschild op het einde. Prachtig.

Wil je trouwens echt veel fun uit de film halen, dan is het wel handig dat je het een en ander van films en games snapt, want de vele verwijzingen zijn echt leuk. Soms heel opzichtig, soms goed verstopt. Zo'n Terminator-duim, alien chestburster of een cameo van Chucky zijn hilarisch en de gehele scène rondom The Shining is niets minder dan geniaal te noemen. Hier een mooi overzicht van alle verwijzingen in de film. Ook de cast doet het prima, heb me aan niemand hoeven storen. Dat Spielberg maar meer van dit soort blockbusterwerk weer gaat maken, want ik heb het gemist.

4*

Iets minder spectaculair dan ik had gedacht.

De voor- en nadelen op een rij:

+ veel game/retro referenties die de kenner (in mijn geval - al doe ik het nu niet meer - games)
+ Mooie beelden die je in de film zuigen, zoals de race
+ Veel afwisseling waardoor je in de film blijft
+ Enigszins vernuftig bedacht ( scene waarin de bad guy denkt in de echte wereld te zijn, maar nog in de OASIS te zitten
+ Prachtige referentie naar The Shining. Heel goed gedaan!

- Te lang. De film duurt gewoon 20 - 30 minuten te lang. Het laatste blok van de film dat voelt dan ook een beetje aan als een blok.
- Liefdesverhaal ontwikkelt zich ietwat te snel voor mijn smaak (oké, dit is niet echt een nadeel)
- Op de race-scene na geen echte meerwaarde dat de film in 3D geschoten is. Omdat regisseurs daar bewust voor kiezen, vind ik dat je het publiek dan ook echt meerwaarde moet bieden.

Al met al een goede film, die helaas doordat ik hem wat langdradig vond (richting het einde) niet de boeken in gaat als een topper. 3.5 / 5

Vermakelijk.

Spielberg is wel een regisseur die me vaak weet te verrassen. Ook Ready Player One stelt daarop niet teleur. Sterker nog, ik vind het een van de betere spielbergs. Ondanks een lange speelduur kon ik hier heel goed naar kijken.

Vooral het begin vond ik eigenlijk sterk, daarna volgt het de lijntjes een beetje met hier en daar wat cliche, maar dat maakte het niet minder vermakelijk. Ook zijn hier verrukkelijk veel verwijzingen naar andere films, muziek en games.

Heb heel veel voorbij zien komen, en heb me volop vermaakt met het Sci-Fi spektakel. Zeker een aanrader

Toch niet helemaal wat ik ervan hoopte. Ik ben opgegroeid in de jaren 80/90 en ik ben een groot game- en filmliefhebber. Dus ja, een film die speciaal voor mij gemaakt lijkt te zijn! Laat ik positief beginnen: het ziet er fantastisch uit, fijne muziek en een feest van herkenning! Ik zag vooral veel personages uit Street Fighter. Sowieso Ryu, Sagat, Chun-Li en Blanka. Ze doen niets, maar als fan is het toch erg leuk om ze te spotten! Ik wil ze in principe allemaal ontdekken, alleen 90% komen in een flits voorbij. Maar aan sommige wordt echt even tijd besteed, zoals Goro uit Mortal Kombat.

Tot zover even mijn positiviteit.

Ik miste eigenlijk de echte iconische gamepersonage zoals Duke Nukem. Ja, hij komt een halve seconde in beeld. Als ze hem toch in beeld brengen, doe het dan goed! Bijvoorbeeld: "It's time to kick ass and chew bubblegum... and I'm all outta gum". En deze tekst uit de game is weer een verwijzing naar de film They Live (1988). En zulke dingen werken voor mij beter dan een Goro die 30 sec in beeld komt en zomaar een random tekst uitkraamt. Al is Goro ook tof, laat dat helder zijn! En nog een nadeel: Nintendo wilde niet meewerken ofzo aan deze film? Iconische karakters zoals Samus Aran (Metroid), Mega Man, Link (Zelda), Mario Bros, Star Wing/Fox en Donkey Kong hadden echt in de film moeten zitten! Ongetwijfeld een geld- auteursrecht kwestie. Steven Spielberg had het heus wel gewild, dat kan niet anders. En ik zag ook geen Pokémon!

De film zelf dan. Het begint goed. De race is spectaculair! En later komt The Shining echt als een aangename verrassing! En het alles beslissende slagveld is ook echt een feest om naar te kijken! En dan zomaar ineens wordt er gezegd ''It's fucking Chucky!'' Ja, geweldig! Maar verder is de film niet echt speciaal. En de manier waarop Parzival/Wade erachter komt waar de sleutels verborgen liggen, vind ik ook niet echt spannend! Dit had wel wat avontuurlijker gemogen ipv naar hints zoeken via oude video opnames. Tye Sheridan is wel een veelbelovend acteur en hij heeft trouwens soms wel iets weg van Tom Hardy.

Een 6,5/10 voor Ready Player One

Ik heb een beetje moeite met het feit dat ik meer dan 70÷ van de tijd naar een film heb zitten kijken die je ook in een duur Playstationspel ziet tussen de levels door!

Een enorm voorspelbaar verhaal waarbij ik me vooral verbaasde over het fanatisme van de 'bad guy' die vanaf t begin van de film de bom al had kunnen laten afgaan...

Beetje te lang ook!

Perfect is hij zeker niet maar wel weer goede ouderwetse Spielberg fun (in een hedendaagse setting). De verwijzingen waren leuk gedaan (ook al heb ik ze ongetwijfeld lang niet allemaal), de hoofdpersonages deden het goed zonder meer, special effects zaten in orde, het tempo ligt (zeker in het begin) behoorlijk hoog maar dat kwam de film enkel ten goede, was absoluut een leuk cinemabezoek.

Ik had hier erg veel zin in. Het boek was erg leuk en ondanks wat gezeur over de film nog voordat hij uitkwam (een en al nostalgie, weer meer jaren 80 blah blah) vond Chris Stuckmann hem leuk en Mark Kermode was zelfs erg enthousiast. In Eindhoven de Imax versie meegepakt om mijzelf helemaal te laten opgaan in dit visueel spektakel.

Helaas had het met het boek niet veel van doen meer. Dat snap ik enigszins maar er wordt wel heel veel gesnoeid en dat zorgt voor weinig balans in de film. Te veel op de aktie. Natuurlijk hoort er aktie in maar zoals, helaas, zo vaak het geval is, is nooit echt duidelijk wat de regels zijn. Wat staat er op het spel voor de betrokken karakters? Wat kan iemand in de Oasis wél en wat is niet mogelijk? Wat zijn de consequenties? Als dat niet duidelijk is voor de kijker is al die aktie uiteindelijk een rem op het verhaal.

In het boek was de muziek van Rush ook erg belangrijk voor het verhaal en er zit niet eens een nummer van de Canadese Progrockers in de soundtrack. Wel enkele enorme inkoppers en, bizar genoeg, een van de minder interessante b-kanten van Bruce Springsteen.

Het ziet er goed uit, de aktie is in de handen van Spielberg natuurlijk goed geensceneerd en verfilmd maar uiteindelijk is het niet een film die zal bijblijven.

Vond iemand anders Samantha ook veel aantrekkelijker dan haar avatar?

Een bijzonder vermakelijke Spielberg!

Gisteren in Imax 3D gezien (aanrader voor deze film) en hoewel ik normaal gesproken niet zoveel toevoeging ondervind aan deze manier van film kijken, was het bij deze film echt een meerwaarde.

Een simpel verhaal dat klinkt als een videogame (speler moet sleutels scoren om een grote prijs te winnen en wordt tegengewerkt door boze tegenstanders) gespeeld in een virtual reality omgeving, als ontsnapping aan de dagelijkse ellende. Virtual reality (en games) zijn het nieuwe Soma, niet alleen in de toekomst, maar ook in 2018 wrijft de film er ons duidelijk in. Los van deze overdreven nadrukkelijk geëtaleerde moraal, blijft er een fijne avonturenfilm over.

Het eerste uur is simpelweg te gek: een dolle achtbaanrit waarin je na een korte introductie ondergedompeld wordt in de Oasis, met alle rariteiten die daarbij horen. Prachtig gemaakt, als een soort sciencefiction versie van Avatar. Met name de vele jaren 80 verwijzingen naar films, games en muziek zorgen voor een fijne retro-feel. Al na een kwartier ben ik maar opgehouden ze te onthouden.... Freddy Kruger, Jason Voorhees, Alien, The Shining, Super Mario, Back to the future, Akira... het houdt niet, talloze easter eggs in deze film waar gezocht wordt naar een easter egg.

Maar de film is niet perfect. De romance tussen de hoofdpersonen komt slecht uit de verf, is voorspelbaar en voegt weinig toe aan het verhaal of aan de karakterontwikkeling.
De Shining scene vond ik leuk gedaan, en deed me verlangen naar de echte Shining. De sfeer werd goed getroffen en voor liefhebbers is dit bijzonder leuk om te zien. Wel vond ik de scene qua sfeer wat misplaatst in de film: van futuristische gamewerelden belanden we ineens in het oude spookachtige hotel. Hoe mooi en grappig gedaan ook, voor mijn gevoel kantelde hier de sfeer enorm en trok het me uit de typische jaren 80 vibe.

Daarnaast is de film simpelweg te lang. Het einde met de eindeloze LOTR veldslag duurde voor mijn gevoel te lang, en de zoetsappige afsluiting stuurt aan op de verplichte traan die we blijkbaar moeten laten bij deze film. Spielberg kan het sentiment helaas ook in deze film niet laten. Op een moment dat het goed zou kunnen (explosie met doden in the racks) wordt er nauwelijks een traan gelaten. Maar als het spel uitgespeeld is zien we ineens tranen bij de hoofdpersoon... euhm... hoezo? Die hadden rustig weggelaten kunnen worden om de film de wat luchtigere toon van het eerste uur te laten behouden.

Desondanks een mooi gemaakte, vermakelijke film die het beste in de bioscoop beleefd kan worden.

Vandaag speciaal voor naar Hilversum gereden (Enschede 260km retour). Was de tweede keer in een Dolby Cinema zaal voor mij, waar SW the last jedi me niet van mijn stoel blies. Gebeurde dat vandaag wel!
Ik was er aan het einde echt even stil van. Deze film komt daar volledig tot zijn recht.

Normaaal gesproken kan een dergelijke action packed blockbuster mij niet bekoren. Een fictieve fantasy wereld met rondvliegende superhelden waarbij je aan de hand van een flinterdun verhaal 2 uur non stop naar actie zit te kijken, is gewoon totaal niet mijn ding.

Maar deze film greep mij wel, het echte fantasy gedeelte waar ik niks mee kan ontbrak en het stukje Sci-FI wat we er voor terug kregen zorgde ervoor dat ik ook eindelijk eens kon genieten de visuele pracht en een aantal geweldig uitgewerkte actie scenes. Eindelijk een keer niet het gevoel dat het allemaal way to much was, en actie om maar actie te hebben.

Het grootste gedeelte van de actie speelde zich af in een virtuele wereld, er werd regelmatig geschakeld tussen deze door VR brillen gecreerde illusie en onze eigen wereld in het jaar 2045.

Dit maakte de film voor mij direct grijpbaar en Ik kon het dan ook niet laten om af en toe af te dwalen en na te denken over hoe dit in onze huidige wereld zou kunnen werken en hoe lang het nog zou duren voordat het daadwerkelijk realiteit zou kunnen zijn.

Verder snapte ik de meeste verwijzingen en waren deze ook mooi verwerkt en gemaakt.
Ik kreeg van een aantal van de soundtracks direct kippenvel. als ze de discotheek in gaan bijvoorbeeld.

Natuurlijk is hij aan de lange kant, en thuis op een tv scherm was ik ook zeker niet tot mijn eindcijfer van een *4.5 gekomen.

Maar wat was ik blij toen ik eindelijk weer eens verpletterd de zaal van een grote budget film uit liep. De laatste keer dat ik me zo voelde was met Interstellar(2014).

Mocht je de kans hebben deze in een Dolby cinema zaal te bekijken, dan zou ik dat zeker doen. Ik kan dan ook niet wachten tot de nieuwe VUE zijn deuren hier in Enschede opent, waardoor we eindelijk een vergelijkbare zaal krijgen en uberhaupt de mogelijkheid tot een film abbonnement.

Een erg leuke film! Heb me prima vermaakt. Blijft goed spannend. Het verhaal is opzich niet heel speciaal maar spielberg heeft er wel iets moois van gemaakt. Goede special effects. Goed geacteerd. Ook leuk dat er allemaal verwijzingen naar oude films inzitten. Ook een apart idee dat in de toekomst zo'n online spel bestaat. Lijkt mij best vet!

Het deed mij vooral erg denken aan Narnia, maar dan in een virtuele wereld.

Een klein groepje moedige, goede jongelingen die het opnemen tegen de oppermachtige, kwade machthebbers. Hoewel de goedzakken volstrekt kansloos lijken weet je toch al dat het allemaal helemaal goed gaat komen en we allemaal weer rustig kunnen gaan slapen. Maar uiteraard niet voordat er een grote ‘eindstrijd’ heeft plaatsgevonden, met zoveel als mogelijk visueel spektakel. En dan nog als toetje dat mier- en mierzoete einde om het sprookje - wat al zovaak is verteld - eindelijk af te sluiten.

Met het intrigerende sciencefiction concept werd werkelijk helemaal niks meer gedaan. Jammer, er werd een voor mij hele enge wereld geschetst die zomaar eens in een niet al te verre toekomst werkelijkheid kan gaan worden. Maar in plaats van prikkelende vragen bij de kijker op te roepen en stof tot nadenken te geven werd er een sprookje omheen gebouwd.

Visueel zat het wel aardig in elkaar, maar dat wist voor mij het flinterdunne, clichématige verhaal niet te verbloemen.

Vond het een heerlijk biosfilmpje om naar te kijken, jeugd komt af en toe ook weer eens lekker naar boven. Stand op nul en je lekker virtueel mee laten gaan. Visueel was het CGI mooi overgebracht en vond hem zeker niet verkeerd. zeker de moeite waard om erheen te gaan voor een avondje bios. Leuk verhaal voor de echte gamers!! haha

Leuke film en veel meer ook niet. Natuurlijk visueel imponerend, zeker het begin met de autorace, maar het eindgevecht in de sneeuw is vrij saai ondanks de bombastische overdaad aan gevechtsrobots. De film kan voor een deel op dezelfde kritiek rekenen als het boek: bomvol verwijzingen maar ze zijn erg vlak. Leuk dat je de Iron Giant ziet, maar waar ging die film ook al weer over? Leuk dat er naar Breakfast Club wordt verwezen, maar wat was nu de essentie daarvan? De soundtrack is prima maar leunt even gemakzuchtig op de jaren 80 zonder diepgang. En voor mensen die minder bekend zijn met al die verwijzinkjes is de film ook meteen minder genietbaar.

Positief is dat het echte Spielberg gevoel weer terug is, misschien ook omdat die in de jaren 80 zelf ook zo goed bezig was met E.T. en o.a. de Indy films. Ik moest ook een klein beetje denken aan War Games. Want eigenlijk zit je naar een vrij geweldloze film te kijken die lekker luchtig blijft. Er wordt gelukkig ook geen moralistische boodschap ingeramd, zonder dat de film in dit opzicht leeg of nihilistisch is, want er klopt wel degelijk een hart en dat is die van de jeugd van 7 tot 77.

Olivia Cooke valt bij mij altijd wel in de smaak maar ze is ook een geforceerde love interest en Tye Sheridan is degelijk maar onopvallend. Mendelssohn kan als filmschurk in andere films maar niet uitstijgen boven zijn meesterlijke Director Krennic in Rogue One. De allerbeste rol is zonder meer die van de autistische Halliday door Mark Rylance, die in eerdere Spielberg-film Bridge Of Spies zat en ook in Dunkirk als de civiele schipper. De hele film leunt eigenlijk op zijn bijzondere persoonlijkheid, zijn obsessie met popcultuur en zijn nalatenschap.

Al met al vermakelijk en waarschijnlijk nog wel een keer het bekijken waard door alle Easter Eggs.

Prachtige film over een toekomstige wereld waarin de mensen grotendeels een online spel spelen. Avontuurlijk en ook behoorlijk spannend, vooral als tijdens de tweede helft goed geschakeld wordt tussen de echte wereld en de virtuele wereld. Het is een drukke film, maar Steven Spielberg weet de touwtjes strak in de handen te houden. De onophoudelijke stroom met verwijzingen naar de popcultuur maken de film een feest der herkenning. Topvermaak.

Welcome to the easter egg apocalypse!

Hoewel Ready Player one magnifiek begint en in zijn middenstuk een van de tofste filmreferenties ooit heeft, is er wel sprake van een teleurstellend slot omdat deze te zoetsappig, stroperig en helaas ook weer net iets te Amerikaans is.

Toch krijgt ondanks dit grote minpunt Ready Player One van mij 4 sterren. Dit was toch wel een van de weinige films waarbij het bekijken ervan in Imax daadwerkelijk iets toevoegt en de vele veldslagen waren dan ook een waar spektakel om naar te kijken. Omdat het verhaal zich grotendeels afspeelt in een wereld waarin de mogelijkheden eindeloos waren, bleken er geen grenzen te zijn waar rekening mee gehouden hoefde te worden. Dit zorgde er voor dat je bijvoorbeeld naar een race a la death race/ Destruction Derby kon zitten kijken waarbij onder meer King Kong en de T. rex uit Jurassic park de deelnemers liepen te terroriseren. En welke film biedt zoiets nou?

Ook heel gaaf was het spotten van de grote hoeveelheden aan easter eggs en referenties. Het zijn er zoveel dat er ondertussen al video's van ruim een half uur op youtube verschenen zijn om ze allemaal op te kunnen sommen, zoals hier: READY PLAYER ONE - ALL 300+ Easter Eggs!!! - YouTube. Het gaf de film een extra dimensie mee, en hoewel ik er toch een behoorlijk aantal heb weten te spotten, kom ik er bij het bekijken van de video achter dat ik alsnog heel veel gemist heb. Ook de zoektocht naar dé easter egg waar het allemaal om draaide vond ik erg tof uiteengezet en creatief geschreven. Het hoogtepunt hierbij was absoluut de Shining referentie. Wat was dit tof gedaan!

Ready Player one had met gemak een instant klassieker kunnen worden en rechtstreeks mijn top 10 in kunnen gaan. Toch is dit niet het geval, want hoewel ik de film in zijn totaliteit wel gewoon heel goed vind, kan deze toch niet de status van meesterlijk dragen. Hiervoor worden er aan het einde toch net wat te veel spijkers misgeslagen. Hoe jammer ik het namelijk ook vond, de uiteindelijke veldslag, viel toch een klein beetje tegen in verhouding tot met wat ik daarvoor allemaal al gezien had. Hierdoor begon de film ook te lang te duren. De film leek door zijn goede ideeën heen te zijn, en het voelde of ik de rest een beetje aan het uitzitten was. Ook het zoetsappige einde vond ik net een brug te ver gaan en ook in een anti-climax eindigen. Sorrento zit de hele film al achter Wade aan, en uiteindelijk wordt hij gewoon opgepakt door de politie. Hadden deze dan niet wat eerder actie kunnen ondernemen en het bedrijf IOI niet al wat eerder grondig door kunnen lichten? Naast deze vraag blijven er nog wel meer vragen staan die wel wat meer uitdieping hadden kunnen gebruiken. Zoals hoe iedereen zo verslaafd aan de OASIS is weten te raken.

Het blijft dus toch een beetje jammer dat juist een meester regisseur zoals Spielberg hier geen meesterwerk van heeft kunnen maken. Juist omdat de eerste film in zijn eerste helft nagenoeg perfect leek te worden steekt deze juist ook zo af als je eenmaal bij het einde bent aanbeland. Spielberg heeft echter alsnog bijzonder goed werk geleverd en ondanks deze kritiek behoort Ready Player One voor mij nu al tot een van de meest bijzondere films van dit jaar.

4,0*

Ik heb altijd een hekel gehad aan de films van Spielberg: te gelikt, te gladjes, te sentimenteel, te commercieel, te veel trucjes en te weinig inhoud, te veel jaren ’80 met haar al even gelikte, kille, dode popmuziek... Maar Minority Report bleek ik evengoed geweldig te vinden dus wilde ik deze film toch een kans gegeven, vooral omdat ik benieuwd was of de CGI en het grote doek een indrukwekkende onderdompelende ervaring konden geven.

Ik werd bepaald niet teleurgesteld: de film is opnieuw een meesterwerk en weet je inderdaad onder te dompelen in een andere (CGI-)wereld vol snelheid, kleur en avontuur. Daarmee hebben we m.i. meteen een thema van de film: die getoonde CGI-wereld is zelf een ode aan de CGI in de vorm van games waar de film over gaat. De kritieken hier gaven me een beetje de indruk dat de film een ode is aan de populaire cultuur van de jaren ’80 maar dat is volgens mij gelukkig niet waar de film echt over gaat want ik haat de jaren ’80: de film is m.i. wel een ode aan de oorspronkelijke idealistische game-cultuur van nerds op een zolderkamertje die een nieuwe wereld ontvouwden (die in de jaren ’80 opkwam zodat daarom de film vol verwijzingen zit naar dat tijdperk). Het punt dat Spielberg m.i. wil maken is dat enerzijds die mede door gamers ontwikkelde CGI steeds belangrijker wordt in ons leven (als escapisme in een steeds harder wordende wereld) en anderzijds geheel in handen van de grote Google-achtige bedrijven lijkt te vallen die daardoor veel te veel macht krijgen. De creativiteit van de nerds is overgenomen, gekocht en geperverteerd door het grote geld en daarmee de hebzucht en de macht.

Daarom speelt de film zich af in een geloofwaardige nabij-toekomstige dystopie waar de meeste mensen straatarm zijn, geen toekomst hebben en dus volledig opgaan in de games van de virtual reality die OASIS heet (mede een verwijzing naar de Britse band?). De film is daarbij opgezet als adventure game: deze schijnwereld die voor de meeste mensen echter hun alles is geworden dreigt in handen te vallen van een despotisch bedrijf dat de games gebruikt om mensen te exploiteren en tot slaaf te maken en het is de heldentaak van moedige individuen om dat te voorkomen en daarmee de vrijheid en het leven van de mensheid te redden. En om dat te doen moeten zij het bedrijf in die virtual reality van OASIS verslaan omdat de uitvinder van OASIS alle triljoenen en macht over OASIS uitlooft aan de winnaar van het spel: in die zin is de film een echo van The Matrix.

In OASIS moet men drie sleutels winnen om de Easter Egg en daarmee alle macht te krijgen (dat dan weer misschien verwijst naar The Lord of The Rings). De drie sleutels blijken zelf weer thema’s van de film te zijn (en moeten niet in het spel maar “in de geest” worden gevonden zonder veel waarde te hechten aan regels: creativiteit is belangrijker dan winnen volgens de conventies):
- De eerste sleutel wordt gewonnen door in een autorace achteruit te rijden. Dat kwam op mij wat over als een soort Back To The Future: de film met al haar geavanceerde CGI is hedendaags en speelt zich af in de toekomst maar is tegelijkertijd een nostalgische ode aan de oorspronkelijk game-cultuur (van de jaren ’80) van Donkey Kong e.d. Onderweg zijn we die cultuur kwijtgeraakt en we moeten terug om vooruitgang te boeken.
- De tweede sleutel wordt gevonden door een gemiste kans op de liefde te herstellen. Niet eenzaam winnen maar liefde of vriendschap in je leven is wat er werkelijk toe doet.
- De derde sleutel is het vinden van de eerste Easter Egg in een game i.p.v. die game op de conventionele manier te winnen. Daarbij wordt ook de hele bevolking gemobiliseerd om het bedrijf te verslaan (in een typische sword and sorcery-stijl zoals The Lord of the Rings die erg populair is geworden). De film bereikt hier meerdere meta-lagen: de Easter Egg van de game Adventure verwijst naar de Easter Egg die de winnaar van OASIS is beloofd die misschien weer verwijst naar de film als Easter Egg die ons naar een betere toekomst wijst dan de film ons voorspiegelt. En om het spel in OASIS te winnen moeten de helden ook in het echte leven hun hachje redden en blijkt het echte leven belangrijker dan de virtual reality, al was het maar omdat alleen in het echt een kus een echte kus is.

Al deze sleutels c.q. thema’s wijzen uiteindelijk naar dezelfde boodschap: het gaat niet om winnen, winst of macht maar om creativiteit, vriendschap en liefde en is het echte leven belangrijker dan welke virtual reality dan ook, hetgeen wordt bedreigd door de grote, machtige bedrijven.

Net als Minority Report heeft de film aldus diepgang en dompelt het je onder in een prachtige wereld en het verhaal is ook nog spannend. Wat wil je als filmliefhebber nog meer?

Spielberg op de nostalgische toer. Maar hij is niet de enige, de jaren 80 worden ons vandaag de dag van alle kanten door de strot geduwd. Ready Player One draait om knipogen, verwijzingen en nostalgie. De film zit zo volgeplakt met deze verwijzingen dat liefhebbers van alle soorten media wel een keertje kunnen glimlachen; of je nu van games, films of muziek houdt. Voor mij waren dat bijvoorbeeld Freddy en Chucky; die laatste heeft zelfs één van de leukste scènes in de hele film. Slimme move om zo'n film te maken, zeker nu. Maar een sterke film is Ready Player One helaas niet geworden. Als je de referenties en verwijzingen naar de popcultuur wegneemt, hou je echt maar bar weinig over.

De hoofdpersoon is saai en inwisselbaar en ontmoet een eveneens saaie tegenspeelster. Vooral lachwekkend hoe ze zich schaamt voor haar afgrijselijke uiterlijk, want deze prachtige dame heeft een lichtgekleurde wijnvlek bij haar oog. Ja, Hollywood weet wat lelijk is. De grote schurk is het grote bedrijf met aan het hoofd Ben Mendelsohn in maatpak. Kan die man ook iets anders dan gladde schurken spelen? Want dit begint erg op luie casting te lijken. Geen van de personages in Ready Player One boeide me iets en het script heeft letterlijk nul verrassingen in petto, alles gaat zoals je verwacht - van begin tot Spielberg-einde. Grote kans dat de schrijvers te druk waren met verwijzingen verwerken om het script wat verrassend te maken. Wat overblijft is de actie en gelukkig is Spielberg dat nog niet verleerd. Het is even geleden dat hij goede popcorn maakte, maar qua spektakel is hij gelukkig nog niet vastgeroest. De film bevat in ieder geval een paar zeer vermakelijke sequenties - met als grote hoogtepunt de sequentie rondom The Shining - die de fietstocht naar de bioscoop nog net waard maakte.

3 sterren.

Toffe film van Steven Spielberg. Het verhaal bevat veel verwijzingen naar allerlei bekende films en games. Ook de soundtrack is zeer de moeite waard en bevat de nodige klassiekers. Verder beschikt de film over een fris en leuk verhaal. Zowel de reguliere wereld als de OASIS ziet er qua vormgeving uitstekend uit. Het acteerwerk is zeer aardig en de film beschikt over enkele sympathieke hoofdpersonages. Uitstekend vermaak.

Leuke vermakelijke film. Het verhaal is best leuk. De opbouw is goed en het tempo ligt direct hoog. De eerste grote actiescene is wel gelijk de beste uit de hele film. Qua actie wordt dat niveau helaas niet meer gehaald, ook niet in de grote finale, die niet slecht is maar wel enigszins wat tegenvalt. Maar desondanks is het een prima geheel vol entertainment. Daarnaast blijf je als kijker geboeid tot het eind. Visueel valt er niks te klagen en de film zit vol met verwijzingen naar games, films en muziek. Het acteerwerk is verder ok. Aanrader. 4,0

Eerlijk gezegd, zo goed had ik hem niet verwacht.

Alles klopt. Het verhaal is leuk en wordt prima opgebouwd. Het tempo ligt hoog en er is constant iets te beleven. Let op de verwijzingen naar films, games en muziek. Er zit zoveel in dat je niet alle details bij de eerste keer zal opmerken. Een tweede kijkbeurt zal zeker geen verveling zijn. Visueel ziet de film er prachtig uit, zowel de virtuele als de werkelijkheid. Leuke cast overigens. Het verhaal blijft ook interessant tot het einde omdat je wilt weten hoe de vork in de steel zit rond heel het gedoe met Oasis, zijn uitvinders en tegenstanders. De eerste grote actiescène is een knaller van formaat. De film heeft daarbij een boodschap die ik wel kan appreciëren. Nostalgische entertainment waarbij het woordje kunst mag gebruikt worden.

8,5/10

Ziet er strak uit, en dat mag ook wel met zo'n budget, maar daar is ook alles wel mee gezegd. Een clichématig verloop van het wat kinderachtige verhaal met standaard flauwe humor, zorgden voor flink wat irritaties aan mijn kant. Tevens vond ik de ouderwetse filmische, en typische Spielberg muziek totaal niet bij een futuristische film als dit passen. Afgezien van de prachtig gecreëerde beelden blijft er wat mij betreft niet veel van over. 2,5 voor de cgi.