Ready Player One (2018)

Haalt het niet bij het boek, maar wanneer je kunt stoppen met vergelijken is dit een onderhoudend, visueel overdonderend spektakel. Personages en plot delven een beetje het onderspit; vooral de scenes in de 'echte' wereld zijn vlak en weinig boeiend. Gelukkig bevindt het grootste deel van de film zich in de virtuele wereld van The Oasis, waar het goed vertoeven is. Alles is prachtig vormgegeven en je weet vaak niet waar je kijken moet, zoveel detail is er in de achtergronden gestopt. Beste scene is wat mij betreft die waarin de hoofdpersonen de setting van de film The Shining betreden. Hier gaat Spielberg echt volledig los. Wellicht veelzeggend dat deze scene niet eens voorkomt in het boek...

Ugh.

Dit is er weer zo eentje, fanboygedweep van het ergste soort. De ene na de andere verwijzing wordt op de kijker afgevuurd, maar verder dan een hoop ouderwetse crappy popcultuur komt men weer niet. Een kutsoundtrack en oeh, Alien en Terminantor! En knap hoor, iemand heeft gegoogled naar wat oude gamefiguurtjes. Zalig voor de gamers toch, die herkennen iets en voelen zich prompt geweldig!

Zoals wel meer hedendaagse scifi is de toekomst een wereld opgezet rond één concept. Oasis is een virtueel spel waar plots iedereen inzit en mee te maken heeft. Dit lekker 1-dimensionale toekomstbeeld biedt verder niet veel boeiend, behalve dan een finaal moraaltje dat we ons misschien wat meer moeten wegrukken van het beeldscherm, want de echte wereld is toch de enige realiteit, niet? Danku opa Spielberg, voor die wijze woorden.

Het ziet er allemaal best duur uit, toch is de CG aan de lelijke kant, is de soundtrack niet om aan te horen en is de stilering van de film ondermaats. Opgeblazen Hollywood, maar toch zo enorm saai, braaf en burgerlijk dat het na een half uurtje al lastig was om de ogen open te houden. Veel lawaai, dat wel, maar zonder enige impact. Ook dat is een kunst natuurlijk.

Verder een oersaai verhaaltje over drie sleuteltjes die gevonden moeten worden en een tweenie held die de wereld gaat redden van het kwaad. Uiteraard een slechwillend bedrijf, tussen alle andere clichés wil je natuurlijk niet uit de toon vallen met de villain.

Spielberg is een non-regisseur. Ready Player One is kinderachtig, saai en bovenal vervelend. En wie Chuckies wil zien, er zijn ondertussen 8 of 9 volwaardige films in die reeks, een cameo in een scifi film is echt niet leuk of grappig.

1.0*

Een fantastische film, deze film heeft sowieso een plekje in mijn top 3 van 2018 te pakken. De film is avontuurlijk en ook hartstikke spannend met lekker veel actie. Zelf heb ik persoonlijk van elk moment genoten. Ik zag veel referenties naar heel veel bekende strippersonages, films, muziek, games etc, echt super tof! Visueel ziet het er fantastisch uit. Voordat ik de film ging bekijken wist ik alleen dat Tye Sheridan erin speelde, het kwam dus voor mij als een grote verassing hoe 'Art3mis' er in het echte leven eruit zag. In het echte leven zag ze er veel knapper uit!Dit is echt weer een meesterwerk van Spielberg. Zelf denk ik eraan om de film binnenkort opnieuw te bekijken, heerlijk!

De minste die ik van Spielberg heb gezien. Een enorme tegenvaller. De eerste twintig minuten

viel ik zowat van mijn stoel van de overweldigende animatie. Helaas liep het voor mij steeds meer

uit op een alsmaar lelijker wordende drukdoenerij en sloeg bij mij al gauw de verveling toe.

De muziek daarbij ook nog eens spuuglelijk. Hinkt Spielberg in deze film continu tussen bloedserieus en kinderlijk. Een ambitieus project van de regisseur wellicht, maar die mij achterlaat met het idee

te hebben gekeken naar een opzichtig omhulsel van veel leegte.

Zeer vermakelijke film vol met leuke verwijzingen van films en games. Prachtige beelden waar de makers echt veel werk in gestoken hebben, de belichting is heel natuur getrouw ook al is alles duidelijk nep en cartoony. Bvb de scène van de Shining is zo goed gedaan dat het lijkt alsof ze het in real life hebben gemaakt.

De film verbeeldt nooit en is als gamer en film liefhebber echt een genot. Het heeft geen hoogstaande plot maar dit is echt entertainment.

Ik denk achteraf steeds aan Willy Wonka. De eigenaar/bedenken van Oasis wil zijn bedrijf overlaten aan iemand die het waardig is en heeft verschillende challenges bedacht en heeft 3 sleutels verstopt. Net als Willy Wonka met zijn gouden wikkels en de proeven in de chocolade fabriek.

Met torenhoge verwachtingen aan begonnen gezien de positieve recensies en viel zeker niet tegen. Op het cv van regisseur Spielberg nochtans een goede subtopper, maar in elk geval beter dan zijn laatste brouwsels (The BFG, The Post, Warhorse etc.). Knap dat zo'n krasse knar nog zo'n dynamische, moderne film kan maken, Spielberg is niet in het verleden blijven hangen en met zijn tijd meegegaan. Ready Player One is bovenal een visueel spektakel, zelden zo iets fraais gezien, en dat wil wat zeggen want op dat gebied worden we tegenwoordig toch rijkelijk verwend. Ook als toekomstvisie zeker geslaagd, hoewel ik zijn eerdere science fiction epos van zestien jaar geleden, Minority report(met Tom Cruise) nog sterker, rauwer en beter vond. Ready Player One heeft namelijk als nadeel dat het zoals vaker bij Spielberg(Hook, The Goonies, zelfs E.T.) erg oogt als een kinderfilm waar ook volwassenen naar kunnen kijken, en dan word het voor mij bij vlagen net wat te vrolijk, infantiel en voorspelbaar om helemaal te overtuigen. De schurken (en daardoor hun missie) komen in deze nieuwe bijvoorbeeld nogal stereotype, als een karikatuur over en dan wordt het voor een kijker toch wat moeilijker om je volledig te identificeren met de onoverwinnelijke kinderen. Niettemin verplicht kijkvoer voor iedere cinefiel.

Ziet er strak uit, overdonderend visueel spektakel. Race-scenes waren erg leuk (leuk om o.a. die oude batmobiel ook weer te zien).

Zweeft tussen een film voor volwassenen (setting van de film van The Shining is te eng voor kinderen) en voor kinderen (kinderen in de hoofdrol) in. Echter, de personages in de 'echte wereld' zijn weinig boeiend en delven het onderspit.

Wel wat speciaals, doet inderdaad wat denken aan Willy Wonka en zijn chocoladefabriek. Misschien is Spielberg bezig aan zijn reeks Roald Dahl verfilmingen. Deze vond ik wel aardig want The BFG was behoorlijk saai ondanks de visuals. Dat is deze iets minder, leuk zo'n futuristische game. Vast de toekomst zo met een VR bril en sensorgebaseerd bewegen. Ik weet niet goed wat ik van al de filmreferenties in de film moet vinden, leuk of niet. Mwuah, beetje simpel denk ik. Speciale muziekkeuzes ook voor zo'n scifi-achtige flick. Goede muziek maar dat paste hier niet. De visuals zijn hier ook wel goed, maar uiteindelijk vond ik het nergens echt spannend worden. Tye Sheridan doet het goed en Mendelsohn is een redelijke villain, maar het gaat allemaal wat te eenvoudig. Je wordt meegenomen door de visuals maar het verhaal verdwijnt daardoor wat naar de achtergrond. Beetje jammer.

Mensen proberen altijd al te ontsnappen aan de sleur van hun dagelijkse leven. Horigen dansten op (schunnige) liedjes en later zijn boeren gaan ganzenborden om hun vrije tijd te verdrijven... In de 19e eeuw ontstond er echter een beweging in de filosofie en de kunst die escapisme naar een heel nieuw niveau bracht: De Romantiek. In deze tijd was de industriële revolutie in volle gang en Romantici zochten hun toevlucht in de natuur, het verleden, het geloof en de fantasie om aan de stank, herrie, armoede en lelijkheid van de moderne industrie te ontsnappen. Vandaag de dag leven we in een tijd met een aantal vervelende maatschappelijke kwesties en een ware epidemie van middelmatige films en afschuwelijke muziek. Het resultaat? Er is een hele subcultuur ontstaan die de stijl, mode, films, games en muziek van de jaren '80 (en eigenlijk ook '90) van de vorige eeuw verheerlijkt, net zoals Romantici in de 19e eeuw de Middeleeuwen verheerlijkten. Deze recente ontwikkeling weet schrijver (en uber-nerd) Ernest Cline perfect aan te dikken in zijn futuristische boek Ready Player One. Het kon bijna niet mooier dan dat Steven Spielberg - de succesvolste regisseur uit de jaren '80 en '90 - het boek zou gaan verfilmen en dat is dan ook wat gebeurd is.

2044. Wade Watts leeft in een dystopische toekomst met overpopulatie. Iedereen woont in op elkaar gestapelde trailer-parken en probeert aan hun miserabele levens te ontsnappen door middel van een virtual reality game genaamd OASIS. James Halliday de schepper van deze game, maakt bij zijn dood bekend dat hij een easter egg heeft verstopt in OASIS en dat de vinder de nieuwe eigenaar wordt van het platform. Het tirannieke bedrijf 101 laat honderden werknemers meedoen in de competitie. Watts – onder zijn alias Parzifal – en zijn vrienden Art3mis, Aech, Sho en Daito zijn echter vastbesloten zelf de prijs te winnen.

En over easter eggs gesproken… Godnondeju wat zaten er veel in deze film. En dan nog te bedenken dat Spielberg er een heleboel heeft weggelaten. Hij heeft bijvoorbeeld alle verwijzingen naar zijn eigen producties, op de tyrannosaurus en de DeLorean na, weggelaten. Nog steeds valt er voor nerds weinig te klagen. Het is veel te veel om allemaal op te noemen, maar wat ik zelf erg kon waarderen was de ijzeren reus uit The Iron Giant. Wat waarschijnlijk niet veel mensen herkende maar ik erg leuk vond was ook de spreuk uit Excalibur die gebruikt wordt voor de Orb: Anál nathrach, orth’ bháis’s bethad, do chél dénmha. Verder natuurlijk ook de scène waar ze in The Shining gaan, vond dat ook erg knap gedaan gezien de achtergronden echt sprekend op de film leken. Tot slot vond ik het ook erg leuk dat er ter promotie van de film een hoop ‘remakes’ van filmposters uit de jaren ’80 zijn uitgebracht.

Ondanks mijn enthousiasme moet ik wel zeggen dat Ready Player One zeker niet perfect is. Er had veel meer gedaan kunnen worden met de wereld van OASIS en er hadden ook veel meer levels en opdrachten mogen zijn. Dit was allemaal maar een heel klein ijsbergtopje. Daarnaast zaten er ook een aantal onwaarschijnlijkheden in de film. Het speelt zich af in een mega grote overbevolkte wereld, maar toevallig leven alle personages in de zelfde stad als Wade, die kans lijkt mij minimaal. Vooral Sho en Daito hadden gewoon in Japan moeten wonen.

Spielberg levert hier weer een heel degelijk en vakkundig product af. Maar ik mis wel heel erg zijn handtekening (op het moraliserende einde na). Dit had allemaal net zo goed door Robert Zemeckis of Ron Howard geregisseerd kunnen zijn. Net als bij Kuifje en het Geheim van de Eenhoorn en De GVR wordt nergens echt gebruik gemaakt van een opvallende decoupage of nadrukkelijke cinematografie zoals Spielberg wel doet in bijvoorbeeld Jurassic Park en Indiana Jones. De muziek van Alan Silvestri was ook niet echt aanwezig en werd volledig overschaduwt door alle jaren ’80 muziek.

Het mag dan geen perfecte film zijn, het is wel bijzonder vermakelijk en eigenlijk door enkel de easter eggs al de moeite waard. Verreweg een van de leukste jeugdfilms van afgelopen jaren, al schat ik zo in dat er meer jongvolwassen als kinderen deze film zullen zien.

Spielberg mag met pensioen.

Weinig soeps dit filmpje. De wereld is vrij stompzinnig. Ergerde me dood aan Mark Rylance. Elke rol die hij speelt lijkt hij een soort downsyndroom te hebben. Kan hij weer terug in zijn doos? Dacht bij Bridge of Spies nog wel dat het een specifiek ding was bij die rol. Maar ik denk dat dit zijn trade mark is. Werkelijk niet te harden. Vond de cast verder ook wat saai. Die Tye Sheridan is dood serieus, Olivia Cooke doet het niet gek veel beter, laat staan die andere tokens.

Wat ook blijft tegenvallen bij Spielberg zijn CGI, is hoe lelijk het is. Wat vooral mist is wat design vernuft. Het is technisch vast wel lastig maar waar is het team dat wat klasse brengt? Wat rest is een vrij vlot filmpje dat voorspelbaar is maar makkelijk vol te houden verder. Of dat nou punten verdiend weet ik niet. Ik geef er maar een paar. Maar ik ben nu wel een beetje klaar met Spielberg en ook wel een beetje met die laffe nostalgie.

2 sterren.

James Halliday saw the future.

And then he built it.

He gave us a place to go.

A place called ... THE OASIS.

Recent kreeg ik een Playstation VR set als verjaardagscadeau en heb sindsdien al aardig wat uren rondgestruind in verschillende virtuele werelden. Ik begrijp dus maar al te goed dat in films zoals “Ready player one” de bevolking meer tijd spenderen in deze artificiële omgeving als in de werkelijke. Zoals men al opperde aan het begin, deze virtuele fantasiewerelden zijn zo aanlokkelijk omdat er zoveel te beleven valt. Maar ook omdat je als individu zoveel kunt zijn. Net als in “2047 : Virtual Revolution” lijkt het alsof de hele mensheid het contact met de werkelijkheid verloren is en hun hele fortuin verkwisten aan digitale upgrades en gadgets en hun gehele vrij tijd rondlopen met zo’n futuristisch uitziende VR-bril. Spijtig genoeg is dan ook de moraal hetzelfde als in deze laatste film. Namelijk dat men de virtuele bindingen moet doorknippen en weer terug gaat leven in de realiteit. Misschien zit hier wel een grond van waarheid in. In onze huidige maatschappij is de kunst van communiceren en socialiseren aan het verpieteren doordat we dit meer op een digitale manier doen.

Het verhaal op zich vond ik een beetje rechtlijnig en eenvoudig. De dag dat één van de ontwerpers (James Halliday) van de virtuele speeltuin OASIS zijn laatste adem uitblaast (in werkelijkheid), schijnt het dat hij een zogenaamde “Easter egg” verstopt heeft in OASIS. Een mega hoofdprijs waarmee de eerlijke vinder de totale controle over OASIS krijgt en ineens Halliday’s fortuin erft. Natuurlijk krijgen we een wedloop tussen twee kampen. Enerzijds de jonge Wade (Tye “Joe” Sheridan) die samen met enkele van zijn online vrienden naarstig op zoek gaat naar de verborgen sleutels. Niet enkel en alleen voor de faam en fortuin, maar ook om de firma IOI (Innovative Online Industries) een hak te zetten. IOI wil kost wat kost de hoofdprijs winnen en alzo de grootste firma ter wereld worden. En aldus krijgt Wade als geduchte tegenstander de CEO Nolan Sorrento (Ben “Mississippi Grind” Mendelsohn) wiens onuitputtelijke bron van inkomsten een voordeel geeft. Onnodig te verklappen wie er tenslotte aan het virtuele kortste eind zal trekken.

Neen, het verhaal op zich is niet echt episch. De beelden en de algehele sfeer daarentegen wel. De eerste opdracht met de aartsmoeilijke straatrace volgestouwd met hindernissen, was al iets om van te kwijlen. Dat er een T-Rex en een dolgedraaide King Kong bij te pas kwamen, was misschien lichtelijk overdreven. Maar voor de rest zag dit gedeelte er toch wel actierijk en flitsend uit. Daar zou ik dolgraag ook wel eens aan willen deelnemen. Idem voor de locatie Doom. Een deathmatch daar meemaken moet toch ook enorm energiek en opwindend zijn. Maar voornamelijk is “Ready player one” een reusachtige knipoog en nostalgische terugblik op de jaren 80. En dit op allerlei gebied. Zowel de muziek, de film als de gamewereld uit dit tijdperk wordt omvangrijk bewierookt. De hele film is dus volgepropt met verwijzingen hiernaar. De DeLorean uit “Back to the future”. Een zwevende dansvloer met de soundtrack van de Bee Gees. De Atari spelletjes en een t-shirt van Joy Division. Een veelvoud aan befaamde personages die als avatar komen opdraven in de VR wereld. Je mag er zeker van zijn dat elke scene wel een verwijzing bevat. Het lijkt alsof Steven Spielberg niet alleen de helden op zoektocht stuurt naar de Easter Egg, maar ook de toeschouwers eenzelfde taak heeft toebedeelt. Vind zoveel mogelijk verborgen verwijzingen.

Als je een fervente gamer bent, zal deze film je zeker en vast bekoren, daar het merendeel louter en alleen een grafisch festijn is. Alleen al de openingscene waar de wereld van OASIS in wordt voorgesteld, is een adembenemend en indrukwekkend spektakel. Voor anderen is het misschien een beetje teveel van het goede. Het kan overkomen alsof je bij je beste vriend thuis naar de buis zit te kijken, terwijl hij zich rot amuseert met het spelen van een mega fantastisch game. Een beetje frustrerend. Ik heb me kostelijk geamuseerd met deze film. Buiten enkele vraagstukken (ik snap niet hoe Wade zijn installatie aan het werken kon krijgen in een busje in het midden van een autokerkhof) ging deze film er als zoete koek in bij mij. En dat het meisje achter de avatar Art3mis in RL ook een natuurlijke schoonheid zou zijn (Olivia “Me and Earl and the Dying Girl” Cooke), was een vanzelfsprekendheid. Ik ben niet echt een grote fan van Steven Spielberg en vind sommige van zijn films echt slappe kost, maar hier slaagt hij er toch weer in om mijn filmhart iets sneller te laten slaan. En niet alleen omdat ik eigenlijk ook een beetje hooked ben aan het VR fenomeen (Ook al heeft het nog niet die scherpte die hier getoond wordt). “Ready Player One” is een beetje “The Goonies” meets "Tron". Maar dan met meer technologische toverij en een ander soort schat als beloning.

4*

Als Spielberg fan kunnen zijn films meestal al niet stuk bij mij. Deze film leek mij één van zijn mindere. En dat is gebleken. Toen ik de trailer zag, dacht ik al dat het niet mijn ding zou zijn. Hoewel ik wel van Science Fiction houd. Ik vind de regels die bepaald worden in deze film irritant. Elke keer komt er weer een andere regel bij. Dit wordt op een gegeven moment flauw. Ook vind ik de special effects niet heel bijzonder. Het was te gemakkelijk gemaakt. Spielberg komt er mee weg, omdat het een game is die in de film speelt en daardoor mag het ook een beetje houterig of nep overkomen. Het is allemaal zeker niet slecht, maar gewoon niet zo mijn ding. Ik kick veel meer op dino's, haaien of E.T's.

Met hoogtes en laagtes. Ik had het boek in 2015 al gelezen en Spielberg vertaalt het waardig naar film. Soms voelt Ready Player One wel erg beladen aan CGI en meer dan voor enkele interessante setpieces te zorgen, springt het in de Oasis wereld van de hak op de tak zonder dat er ook maar veel van bijblijft. Hoe mooi en duur de special effects zijn, er is weinig dat blijft hangen. Het geheel richt zich duidelijk wel tot een jong publiek, maar die zullen helaas vrees ik niet alle referenties snappen, die eerder betrekking hebben op de veertigers van nu. Ach ja, een beetje cultuur bijbrengen kan nooit kwaad

De vele referenties naar de popcultuur zijn wel heerlijk : of het nu de nummertjes uit de jaren '80 zijn of de games die we twintig tot dertig jaar terug speelden, daar blijft wél heel wat van hangen: de knipoog naar The Shining en zombies is geslaagd, Spielberg verwerkt zijn eigen T-Rex in de film en "Jump" van Van Halen is een openingsnummer van formaat. En dat zijn nog maar een paar van vele verwijzingen De gamewereld is niet echt mijn wereld maar er worden ook vrij veel oude spellen geciteerd.

De film geeft onverbloemd (een ietwat makkelijke) boodschap mee dat mensen ook even tijd moeten maken in de echte wereld. Spielberg keert na een hoop serieuze films terug naar een genre waar hij het mee gemaakt heeft in dit leven: super-entertainment. Alleen is de magie van weleer er niet altijd.

Steven Spielberg op zijn best. Prachtmovie vol verwijzingen naar andere toppers. Doet me denken aan Avatar maar met technieken 2018. Vb. race met de DeLorean uit back to the future... zelfs Thriller van MJ of King Kong is te zien. Top movie. Wel film voor liefhebbers van genre SF of adventief. Is topper voor de SF-fans..

Wat een verschrikking was dit zeg! De designs van de VR personages is om je rot te schamen zo generiek en lelijk maar die personages stralen alsnog meer realisme uit dan de "echte wereld" die wegkijkt als een kinderfilm: slechterikken kijken boos, de hoofdrolspeler lijkt naast zijn opgeblazen pornolippen een psychische stoornis te hebben. En het 11-jarige jochie heeft als enige trait dat ie 11 jaar is en een manlijke avatar is omg!!!! Geen man in het echt! Wut! Heftig! Wow! Amazing! De referenties zijn ronduit geforceerd; veel worden er zelfs in de film uitgelegd, en ze lijken weinig functie te hebben behalve zelfverklaarde nerds te pleasen. Spielberg is echt te oud om hier iets boeiends neer te zetten. Inhoudelijk heeft de film barweinig te bieden. Tot slot 1 punt aftrek voor de Shining referentie. Zeggen dat je een groot Kubrick fan bent en vervolgens cartoons door The Shining laten grappen en grollen. Kubrick zou zich omdraaien in zijn graf. Genant.

heerlijk nostalgische film

En met dat nostalgisch heb ik het natuurlijk over die ouwe gamers zoals ikzelf.

Opgegroeid met de eerste Nes en Commodore 64,ben ik gewoon verknocht aan games.

Deze film neemt je mee op een reis in een toekomst waarin games virtual reality zijn geworden.

En dat hebben ze briljant gedaan,sterke punten genoeg zoals:

- prachtige beelden en cgi

- boeiend verhaal

- veel herkenbare game figuren

- goeie muziek,veel 80s

- veel actie

Al met al een prachtige avondvullende film die ik nog vaak zal bekijken

Replica Ready.

Dat Steven Spielberg erg belangrijk is geweest voor de filmwereld, is een understatement. Hij heeft menige parel op zijn cv staan. Toch voelt Ready Player One meer als een kopie aan. Een replica afkomstig van een copycat zelfs. Want dat zijn producties een revival meemaken, reikt vaak wat verder dan 'slechts' de jaren 80 dupliceren. Denk aan de Netflix-serie Stranger Minds. En dus kopieerde Spielberg - in navolging van al zijn bewonderaars - nu eens zelf het een en ander.

Dat de regisseur een grote liefde voor animatiefilms heeft, is geen geheim. Daar hoef je De GVR, Kuifje of zijn nieuwste animatie-serie niet voor te gaan zien. Grotendeels speelt de film zich af in een virtuele game-wereld. En voor animatiefilms gelden andere wetten. Veel regisseurs zullen zich er daarom niet aan wagen, maar Spielberg lijkt op safe te willen spelen en heeft het verhaal volgepropt met referenties aan de film- en gamewereld. Een vermoeiende zet. Herkenning betekent niet automatisch bevrediging.

Ready Player One is evengoed voldoende entertainend en met name in 3D erg mooi om te aanschouwen, maar in 2D zal alles echt een tandje minder zijn. Laat staan dat je dit op een Tv-scherm moet gaan aanschouwen. En als je de film verder ontleedt van alle grafische pracht blijft er nog minder over. De inhoud is namelijk saai en voorspelbaar. En ondanks dat de regisseur meestal een simpel verhaal omtovert tot iets spectaculairs, is dat hier op een sterk begin na niet het geval.

In Ready Player One is geen Richard Dreyfuss of Robert Shaw te ontdekken. Zelfs geen Tom Hanks of Harrison Ford op de auto-pilot. Enkel uitdrukkingsloze avatars en cliché-karakters met een VR-bril op hun neus. Meeleven zit er dus nauwelijks in. En dat is jammer want de film heeft genoeg potentie. Zelfs zonder acteerkanonnen. De regisseur is echter druk bezig zijn liefde te betuigen aan oude filmvrienden, games en al wat dies meer zij. Het leidt allemaal teveel af en schiet zijn doel voorbij.

***

Met dank aan Warner voor het recensie-exemplaar.

Flink spektakel. Een interessante blik op een virtuele wereld waarin jacht wordt gemaakt op de erfenis van de maker van de Oasis. De film ziet er visueel prima uit, heeft een hoop bekende aanknopingspunten voor de liefhebbers van vooral de jaren '80 games en kent ook de nodige bekende koppen uit de film en serie wereld. De film is vrij spannend, de actiescènes zijn vermakelijk en het verhaal is vrij degelijk. Met 140 minuten een ruime speelduur, die nergens te lang aanvoelt en de volle speelduur vermaakt.

Ready Player One is een film die ik zomaar gemist zou hebben als de naam "Spielberg" er niet op geplakt zou zijn. Gezien de inhoud van de film en de leeftijd van Steven Spielberg kun je je afvragen in hoeverre dit echt uit de ziel van Spielberg komt, maar terzijde.

Het staat natuurlijk buiten kijf dat dit een film is met CGI-effecten van de bovenste plank. Niet alleen van de VR-wereld maar ook de 'echte' wereld in de film ziet er geweldig uit. De scènes uit The Shining zijn ook een waar visueel kunststukje.

De film moet het niet hebben van een geniaal verhaal, diepgaande karakters of baanbrekend acteerwerk. De voornaamse gimmick is hier toch wel een enorme lading aan popcultuur verwijzingen, met name naar de jaren 80 en het begin van de jaren 90. Dat was leuk in de Guardians of the Galaxy films en dat is het nog steeds. Gewoon een heerlijk foute periode, mijn jeugd, mijn sentiment. Prachtig.

Het paradoxale hieraan is wel, dat ik het gevoel heb dat ik met mijn 36 jaar alles wel kan plaatsen... Maar de meeste verwijzingen zijn naar muziek, games en popcultuur fenomenen uit een periode die zeker 5-10 jaar vóór het geboortejaar van de doelgroep ligt. Ik bedoel... Atari? Back to the Future? Michael Jackson's Thriller outfit? A-ha? En, hier komen mijn persoonlijke favorieten: Chucky, de thumbs up van een robot in vuur (Terminator 2) en "Hadouken!!" uit StreetFighter. De gemiddelde Fortnite-spelende, op Enzo Knol geabonneerde tiener maakt hier anno 2018 geen chocola van.

Doordat een groot deel van de film zich afspeelt in een fantasiewereld waarin alles mogelijk is, blijft iedere afloop mogelijk en dat houdt de film zeker vermakelijk.

Dat Ready Player One tot aan de nok gevuld is met clichés, zal ik maar vergeven. Bijvoorbeeld een groep zwervers die strijdt tegen een machtig syndicaat (hallo The Matrix). Of de generieke avatars. Waarom is de hoofdpersoon niet een dikke kale trol? Waarom is 'het stoere meisje' een cyberpunk girl met paars haar en niet de liefdesbaby van een elf met lepra en een zombie-giraffe? Of ben ik de enige die een beetje fantasie heeft bij het aanmaken van een avatar in een game? COME ON!

Ik vond het personage van Halliday, gespeeld door een veel te oude Mark Rylance, dan ook alles behalve geslaagd. Het is een archetype van een archetype van een archetype nerd gereduceerd tot ééndimensionale mensenschuwe sociale mislukkeling. Zelfs Disney zou dit nog te cliché vinden. En dat lange haar? En die bril? Alsjeblieft. Ik weet trouwens 100% zeker dat deze rol naar Robin Williams was gegaan als hij nog had geleefd. Lijkt voor hem geschreven.

De badguy van dienst (Ben Mendelsohn) wordt hoe langer hoe meer een karikatuur van De Baron uit Bassie en Adriaan. Steeds als je jezelf als volwassene serieus genomen voelt, dan tovert de film weer een kinderachtige aap uit de mouw.

Toch heeft het - dankzij de naam Spielberg - een bepaalde lading. De film wil iets zijn wat over 30 jaar wordt gezien als een bepalende film in dit decennium. Wat ET was in 1982. Wat Jurassic Park was in 1993

.

Sorry Spielberg, dit keer lukt het niet.

Het is - naast een prachtige commercial voor de Oculus Rift VR-bril en de nieuwe HTC Vice Pro (schijnt momenteel de beste te zijn, gratis tip van mij, graag gedaan) een moraliserend verhaaltje dat we eigenlijk wat socialer moeten zijn, dat we eens met elkáár moeten lullen bij de bushalte in plaats van op ons smartphone schermpje te staren.

Ik snap het wel. Opa Spielberg wil gewoon nog eens bezocht worden in zijn verzorgingsflat en Scrabbelen met de kleinkinders.

3 sterren

Ready Player One is zo'n computerspelfilm gemaakt door iemand die waarschijnlijk hulp nodig heeft om een WhatsApp te sturen. Het heeft soms wat weg van Wreck-It Ralph, Avatar of de nieuwe Jumanji. Om maar te zeggen dat Spielberg hier wel op veilig speelt en niet bepaald een klassieker neerzet. Het avontuurlijke gedeelte is niet slecht, daar is Spielberg goed in. Maar het resultaat is een leuke tienerfilm en niets meer. Dat moet ook niet natuurlijk. Maar ik vrees dat de film snel zal verouderd zijn.

Deze film is niet diepgaand of iets in die richting en dat probeert hij ook niet te zijn. Deze film is gewoon verstand op nul en volop genieten van alles dat je te zien krijgt. Als je op die manier naar deze film kijkt zul je er best van kunnen genieten. De enorme hoeveelheid eastereggs in de film is een leuke bonus voor iedereen die van pop-culture houd.

Al met al geen meesterwerk, geen diepgaande materie en geen oscarwaardige acteerprestaties. Daar tegenover staat een hoop actie, kleur en spektakel.

Spielberg is terug bij z'n leest.

Na Indiana Jones 4, Kuifje en War Horse (resp. 2, 2 en 2,5*) in de bioscoop te hebben gezien, was ik echt even klaar met deze regisseur. Heb ook geen latere Spielberg films meer gezien, dus het kan best zijn dat ik iets heb gemist. Met Ready Player One creëert hij in ieder geval weer het gevoel van bv. E.T. of de oude Indiana Jones films: avontuur zonder opsmuk, met een leuk hoofdpersonage.

Vanaf de eerste minuut zit je in de film. Met randzaken wordt snel afgerekend (geen klef familiegedoe), maar direct vol het avontuur in. Hoewel het verhaal zich niet heel verrassend ontwikkelt, blijft de spanning er constant in. Mede dankzij de vele referenties is elke keer toch weer wat leuks te zien. Naar het einde toe gaat het een klein beetje slepen, maar de ontknoping is bevredigend.

Om van een film als Ready Player One te genieten moet je nog wel een beetje in touch zijn met je jeugd. Sommige mensen kunnen het daarom maar beter bij het zoveelste nihilistische arthouse drama houden, want deze film is duidelijk veel te vrolijk, kleurrijk en opgewekt voor ze. 4****

Een leuk idee dat nog eens extra cachet krijgt doordat er flink wat superieure FX aan toegevoegd is, waardoor de virtuele wereld in ieder geval niet zo'n afknapper wordt als in Tron : legacy – integendeel zelfs. Misschien staat of valt een groot deel van het succes van deze film wel met de affiniteit van de kijker met games, en daar haak ik helaas af. Ook van wéér zo'n dystopie waarvan de machtsbeluste leiders moeten worden bevochten krijg ik wel een beetje genoeg, en de jonge cast is totaal nietszeggend, maar de aardige popcultuur-verwijzingen, het hoge tempo en de redelijk aantrekkelijke visuals houden de film in ieder geval wel vermakelijk. Simon Pegg had ik qua gezicht amper herkend en qua stem zelfs helemaal niet.

De vertelkunst van de heer Spielberg zorgt toch voor een aangename filmervaring. Hoewel wat dunnetjes wordt het verhaal vaardig opgediend. De personages hebben net als de film niet veel diepgang, maar zijn toch sympathiek. De referenties naar de allerlei zaken uit de moderne cultuur zijn ook geinig.

Deze film eens bekeken en vond het een overweldigende ervaring. Visueel een heel sterke film. Het verhaal kon me ook boeien van begin tot einde. Ook de jonge cast deed het prima.

Leuke film.

Grafisch fantastisch maar inhoud en verhaal nul.

Zet dit naast de films die Spielberg maakten in de jaren 80 en er blijft niets van over.

Hedendaagse tieners zullen dit geweldig vinden maar zegt mij als oude zak niets.

“People come to the Oasis for all the things they can do, but they stay for all the things they can be.”

Dan toch eindelijk deze vrij recente film van ‘Steven Spielberg’ eens aangezet, ben best wel blij dat Netflix deze erop heeft gekregen, dus dat gaf mij gisteren mooi de kans hem gelijk aan te zetten. Ik had eigenlijk weinig verwachtingen maar het concept sprak me heel erg aan. Ik ben zelf wel een gamer, lang niet meer zo fanatiek zoals ik vroeger was maar ik doe het regelmatig nog wel. De film trok mij daardoor ook best aan, en de vrij positieve berichten die hij heeft gekregen.

Toch viel het buiten het erg leuke concept, de redelijk leuke acteerprestaties en knappe CGI wel een beetje tegen, en vooral het verhaal vond ik erg slap in deze film. De film kent daar wel een verhaal alleen was het verhaal nergens bepaald lastig te volgen en ik raakte vaak de concentratie kwijt. Ik denk ook wel dat ik daarom de twee uur en twintig minuten best veel vond en wellicht wel gewoon te lang voor een film als dit met zo’n slap verhaal, daar kon ook makkelijk twee uur of korter van gemaakt worden.

De film vergaarde nog wel wat lof van mijn kant vanwege de leuke game-characters die er in waren verwerkt. Zo zien we wat spelers als ‘Master Chief’ van de game-reeks ‘Halo’, en we zien bijvoorbeeld ook wat ‘Overwatch’ figuren voorbij komen. Ook misschien nog wel veel meer, al ben ik die weer vergeten. En uiteraard karakters uit de film wereld: ‘The Iron Giant’ en ‘Godzilla’ mochten niet ontbreken. Daarbij hanteerde de films ook leuke muziek uit vooral de jaren tachtig en iets ouder.

De acteerprestaties waren wel leuk in de film. Vooral Tye Sheridan en Olivia Cooke deden het wel leuk. De rest vrij standaard maar nergens echt acteurs die er ver boven uit staken. Vrij standaard acteurs, niks mis mee.

Het verhaal brengt ons naar de aarde waarin de overbevolking op gang is. Een oud-gamer heeft een online-virtuele gamewereld gebouwd genaamd ‘Oasis’ waar mensen geld konden verdienen en heel hoog in de ranglijsten konden staan. Wanneer de maker overlijdt heeft hij zogenaamde ‘Easter Eggs’ gemaakt die zijn fortuin aan de winnaar achter liet. Men gaat massaal op jacht naar de sleutels en ‘Parzival’ is de eerste die ontdekkingen doet. Echter word hij achterna gezeten door het bedrijf ‘IOI’ die de macht over de wereld willen hebben.

Persoonlijk vond ik de zo geheten ‘Oasis’ best slap. Het is nou niet bepaald een wereld waar ik persoonlijk zelf mijn hele leven zou vermaken, er was nergens echt iets wat bevestigde waarom de mensen er zoveel tijd en moeite in steken.

Ik zelf was aardig fan van de scene over ‘The Shining’ waar de online-vrienden in de filmdecor komen en ook echt de scenes zelf beleven. Eentje van hen genaamd ‘Aech’ kent de film niet en gaat op ontdekkingsreis. Waarna ze de twee meisjes tegen kwam, de zombievrouw uit kamer 237 en de bloedlift was het volgens mij wel duidelijk, ik vond het best leuk gedaan.

Al om al, zeker een vermakelijke film. Visueel gezien prachtig maar het verhaal was me toch wat slapjes en trok me niet altijd even erg. Ik vind dit soort films wel leuk, ik hou van games en films dus een mooie combi.

3.5*

Zeer waarschijnlijk Spielberg's leukste film sinds Minority Report. Nadat er iets gruwelijks mis ging in de wereld, leven mensen in 2045 vooral interactief in een soort uitgebreid Second Life. De inmiddels overleden ontwerper heeft een wedstrijd/queeste bedacht met als inzet zijn nalatenschap. De grote concurrent aast natuurlijk op, maar onze helden zijn de echte spelliefhebbers. Ik heb verder niet zo heel met games en virtual reality, maar de film zit ook boordevol verwijzingen naar alles wat leuk was in mijn jongere jaren, zowel qua films en muziek. Toppunt zijn de scenes die zich afspelen in de film waar de ontwerper ooit zijn grote liefde mee naar toe nam, prachtige tribute Spielberg!

Nooit van deze film gehoord maar kwam hem tegen op tv... verrassend goede film... zat allemaal prima in elkaar... behalve de veel te drukke race langs donkey kong...

Dit is een film vol standaard clichés en zonder karakters die ik interessant vond.

Helaas moet je de film eerst zien om te ontdekken dat er geen reden is om deze te zien.

Het zou nog wat zijn als het een interessante filmervaring was.

Je kunt ver van te voren zien hoe het gaat aflopen. En dat gaat dan ook zoals je verwacht.

Dit is niet de eerste film in zijn soort. Of de 2de of 1000ste. Een nieuw concept bevat de film niet. Dus daar moet ie het niet van hebben. Een zelfde soort spektakel heb ik al (te)vaak gezien. En vaak beter.

De film riep bij mijn geen vragen op en konden de antwoorden mij ook niets meer schelen.

Deze film is naar mijn mening een shitshow.