Mom and Dad (2017)

Nja, horror, horror.. Mwa.
Het begon allemaal vrij vaag, en dat bleef het ook. Snap ook niet wat Cage hier in doet.

Het begint vlot. Nog voordat je enige binding hebt met de personages (de kinderen) wordt duidelijk wat er aan de hand is en moeten de kids overleven. Verder worden er aan het "hoe en waarom" niet teveel woorden aan vuilgemaakt maar dat stoort niet.

Het schijnt ook grappig te zijn las ik, dat vond ik niet zo. Niet zo mijn humor denk ik. Waarschijnlijk ben ik ook wat lichtgeraakt want ik kan het nauwelijks aanzien als iemand zijn of haar kind iets aan wil doen/doet, laat staan onschuldige baby's of kleine kindjes. Ik werd er soms best een beetje naar van -die bevalling bijvoorbeeld-, vreselijk. ?

Toegegeven: enkele scènes zijn wel leuk bedacht zoals het bezoek van oma en opa. Selma is degene die de film enigzins draagt, maar het stijgt nergens boven de middelmaat uit. De harde, schreeuwerige soundtrack maakt het geheel nog net wat fouter. Om over dat kut einde maar te zwijgen.

Niet zo mijn ding ofzo.

Cage is in zijn jongste films een beetje tam, maar hier in zijn mancave aan de pooltafel was hij toch weer even terug.

Tof dit!

Taylor is Neveldine blijkbaar ergens kwijtgeraakt, da's toch best jammer. Hoewel Mom and Dad een uitermate vermakelijke film is geworden, waarin de hand van Taylor (of althans, van het vroegere duo) ook best zichtbaar is, is de afwerking een beetje aan de slordige kant.

Maar wel leuk dat Taylor weer terug is, want talent heeft hij zeker. Getuige deze Mom and Dad. Vanaf de eerste scene is het duidelijk dat er wat vreemds aan de hand is, al laat hij niet zo heel snel in z'n kaarten kijken. Na een twintigtal minuutjes gaat het echter razendsnel en de volgende 10 minuten dienen zo'n beetje als uitleg + setup voor de rest van de film.

Er zit genoeg zwarte en droge humor in, zonder al te veel af te leiden van de actie en de horror. Daarbij komen nog enkele leuke twistjes (de oma en opa die op bezoek komen - wel al gehint in het begin van de film maar nog buiten context) en een open einde. Genoeg om mensen helemaal op hun paard te krijgen dus.

Visueel is het leuk, ook de soundtrack wordt op een toffe en vaak grappige manier ingezet. Maar net daar had het niet iets slicker gemogen. Na films als Gamer en Crank verwacht ik dan toch net iets meer. Maar misschien is Taylor gewoon een beetje roestig en is dit z'n doorstartfilm. Het is te hopen want origineel en apart is het wel.

3.5*

Aparte en originele Horror / Thriller (eigenlijk ook Komedie) film, waarmee ik me vanaf de eerste tot de laatste minuut (duurt maar 80 minuten) goed mee vermaakt heb. Ik denk wel dat deze film niet geschikt is voor jongere kinderen, want die zouden na het zien van deze film wel eens bang kunnen worden van hun ouders en zeker als die zitten te lachen tijdens deze film, zoals ik dat ook regelmatig heb gedaan. Voor de beginnende hobbyisten is deze film ook best leerzaam en dan doel ik op het omgaan met een "alleszaag" en een "vleeshamer"

In dit eenvoudige verhaal is te zien hoe er opeens een massahysterie uitbreekt in een Amerikaans stadje, waarbij ouders plotseling de behoefte krijgen om hun kinderen wat aan te doen. Een tienermeisje en haar jongere broertje, proberen daarbij uit de handen te blijven van hun vader en moeder.

De opening van het verhaal waarbij je een moeder met baby in de auto op het treinspoor zit staan, waarna de moeder de auto verlaat, zet gelijk de harde toon voor de rest van het verhaal en dat houdt eigenlijk ook aan tot de laatste minuut van het verhaal, waarbij het verhaal dan ook opeens is opgelopen en je inderdaad misschien zegt "What the fuck". De gebeurtenis die alles veroorzaakt (in dit geval via ruis op televisies en monitoren) in dit verhaal deed me overigens denken aan de Drama / Mystery film "The Happening (2008)".

De verhaallijn lijkt veel op een moderne zombiefilm zoals de Komedie / Horror film "Zombieland (2009)" en kijkt vanwege het tempo, de humor, de sfeer, het geweld (soms best lekker grof, zoals een kleerhaak die in iemands zijn wang terecht komt), de close-ups, de leuke overgangen en de muziek (met o.a. lekkere punk/rock muziek van de Amerikaanse band Reagan Youth, maar ook van de Zweedse popgroep Roxette en dat bij een geweldige en eveneens gewelddadige bevallingsscene in een ziekenhuis), dan ook lekker weg.

Ook met de dialogen zit het in deze film wel goed en die zijn ook regelmatig komisch van aard zoals de scene waarbij vader Brent Ryan (Nicolas Cage) het donkere vriendje, te weten Damon Hall (Robert T. Cunningham), van zijn dochter Carly Ryan (Anne Winters) de les leest en dan tegen hem zegt:

"De wereld waarin jullie leven. De dingen die jullie zien op Internet, mond naar dildo, dildo naar kont, kont naar kont. Hoi Brent, anaalkralen ? Dingen die ik alleen maar in boekjes kon zien"

Ook de scène waarbij de moeder, te weten Barbara Ryan (Marilyn Dodds Frank), van Brent zijn vrouw Kendall Ryan (Selma Blair) de les leest was wel geinig:

"Je bent nooit goed genoeg voor hem geweest. Je bent een hoer en Kendall is niet eens een echte naam"

Het verhaal zit ook gewoon leuk in elkaar en weet daarbij zowel te boeien als te vermaken en het verhaal is daarbij ook opgebouwd uit twee gedeeltes, in de eerste 40 minuten draait het vooral om de massahysterie (zeer leuk en hard in beeld gebracht en zeker op het sportveld van de school) die ontstaat in het Amerikaans stadje waar het gezin Ryan woont en de laatste 40 minuten van het verhaal spelen zich af in het huis van het gezin Ryan, waar tienerdochter Carly (Anne Winters) en haar kleine broertje Josh (Zackary Arthur) uit de handen moeten zien te blijven (verstoppen zich o.a. in de kelder van het huis, waarin ze een leuke boobytrap maken voor hun ouders) van hun gewelddadig geworden ouders, die hun o.a. achterna zitten met de eerder genoemde "alleszaag" en "vleeshamer", maar ook met "gas".

In de laatste 10 minuten van het verhaal zit ook nog een leuke verrassing en dat is het moment dat de ouders van Brent Ryan aanbellen aan de deur. Het einde van het verhaal vond ik eigenlijk wel jammer en zonde en is eigenlijk ook te abrupt, want als de kinderen hun ouders hebben vastgebonden, wordt er nog in de laatste minuut het onderstaande gezegd door de ouders, waarna de film gelijk is afgelopen (oftewel een open einde).

"Weet je niet dat we van jullie allebei houden, meer dan alles op de hele wereld. Maar soms willen we...soms willen we...willen we gewoon..."

De cast maakt deze film overigens ook genietbaar en vooral Nicolas Cage (speelt een tikje over de top en dat met een flinke scheut "crazy") steelt met zijn gedrag, zijn uitspraken en zijn gelaatsuitdrukkingen de show. Maar ook Selma Blair was lekker op dreef en het was ook leuk om wat van hun verleden te zien in deze film, zoals o.a. het bouwen van een soort van "Man Cave" met een pooltafel en de terugblik met een sportieve auto (waar Brent zeer gehecht aan is), waarin ook wat bloot te zien is. Verder was het ook leuk om de bijna 80-jarige Lance Henriksen weer eens te zien in een film als de vader van Brent Ryan en hij ging ook lekker te keer. Ze had weliswaar maar een kleine rol in het verhaal (waarbij ze o.a. haar dochter wurgt), maar Samantha Lemole vond ik best een mooie verschijning.

Ze was dan misschien wel geen mooie verschijning, maar Sharon Gee in de rol van Chinees keukenhulpje Sun-Yi (die naderhand haar dochtertje Lisa vermoordt), was ook wel een leuke toevoeging in het verhaal en zeker als moeder Kendall Ryan denkt dat ze van Vietnamese afkomst is (m.b.t. een uitspraak over de vader van Brent, die vroeger gevochten heeft in de Vietnamoorlog), waarop ze dan zegt (en vooral de toon waarop):

"Ik ben Gan Yiu, Mw. Ryan. Ik ben Chinees. Een Chinees is geen Vietcong"

Al met al heb ik me gewoon goed vermaakt met deze leuke en originele kort durende Horror / Thriller film, die eigenlijk ook wel 4,0 sterren waard is, maar die geef ik uiteindelijk toch niet en dat vanwege het abrupte einde (kost een halve ster aftrek), wat wel weer perspectief biedt voor een eventueel vervolg.

“I mean, I used to be Brent...

and you used to be Kendall...

and now we're just...

Mom and Dad.”

Ik denk wel dat iedere ouder het wel eens meemaakt. Het moment dat je je kroost eventjes beu bent. Dat je ze liefst van al op een raket wil zetten en naar de maan schieten, zodanig dat je een klein beetje tijd en ruimte krijgt. Ook al is je liefde voor je kinderen onvoorwaardelijk en oprecht, toch zijn er zo’n momenten dat je ze eventjes moe bent. Bij normale ouders duurt dat moment maar enkele seconden en wordt er weer liefdevol naar de bengels gekeken en schiet vervolgens de gedachte door ons hoofd dat we zonder niet zouden kunnen leven. Niet in “Mom and dad”. De ouders in een klein Amerikaans stadje veranderen plots in moordlustige psychopaten die nog maar één doel voor ogen hebben. En dat is het vermoorden van hun oogappels.

Wat nu de oorzaak is van deze ouderlijke hysterie is niet helemaal duidelijk. Is het zoals in “Cell” een elektronische puls die de ouders triggert? Of is het een gemuteerde virus ? Een verklaring moet je niet verwachten. Het zorgt in ieder geval voor moeders die hun klein uk achterlaten in de auto op een spooroverweg. Vadsige huisvaders die vervaarlijk rondzwaaien met een bebloed honkbalknuppel. En horde vluchtende studenten die en masse worden getackeld door dolgedraaide ouders. Echt huiveringwekkend kan je het niet noemen. Alleen de scene met de pasgeboren baby bezorgde me een ongemakkelijk gevoel.

Het heeft iets weg van een doorsnee zombiefilm waarbij ouders rondlopen met een glazige blik. Het enige verschil is dat ze alleen oog hebben voor hun eigen kinderen en niet achter elke in paniek wegrennende tiener aanzitten. “Mom and dad” is complete waanzin en hoogst entertainend. Nicolas Cage schittert als de zich mislukt voelende vader wiens toekomstdromen niet in vervulling zijn gegaan en wiens carrière niet hetgeen werd wat hij zich had voorgesteld. Hetzelfde geldt voor Selma Blair. Een bitter gestemde, uitgebluste moeder die het niet kan verkroppen dat haar dochter geen enkele affiniteit voor haar toont. Ze is ingewisseld voor wiet rokende vriendinnen en de alomtegenwoordige sociale media. Hun frustraties worden overduidelijk tijdens de pooltafel-scene waar elk hun gal spuwt.

Het is al lang geleden dat ik zo genoten heb van de totale geschiftheid die Cage als de beste kan spelen. In “Arsenal” toonde hij een knettergek “Tony Clifton” typetje wiens tirades enerzijds meesterlijk als overdreven overkwamen. De gestoorde hysterie en kolkende razernij die hij hier toont, overtreft dit echter moeiteloos. Op een overtuigende manier toont hij die angstaanjagende blik en pure woede. Het is alsof complete waanzin zich meester heeft gemaakt van hem. Het is allemaal ruimschoots overdreven waardoor het soms wel humoristisch overkomt. En het grootouders moment was een ingenieuze idee waardoor het verloop van het verhaal een hele andere richting insloeg. Hou je van een horror-komedie met een licht macabere sfeer, dan zit je gebeiteld met deze waanzinnige film.

3.5*

Ja verhaal gaat nergens over.....staat voor mij in het rijtje van films zoals The Purge,ook zo'n kansloos script.

Cage is gewoon een prima bovengemiddeld acteur maar kiest en krijgt de verkeerde low budget projecten.

Deze film is weer een voorbeeld,acteerwerk van iedereen is prima maar het verhaal slaat nog kant nog wal en word ook niet uitgewerkt.

Op naar de volgende Cage die vast niet meer dan een paar weken op zich laat wachten

Kort en krachtig. Alhoewel het geen zombiefilm is, speelt het wel met de regels en verwachtingen van dat subgenre. Waar die niet te stoppen drang van de ouders om hun kinderen te vermoorden vandaan komt wordt niet echt uitgelegd door regisseur Brian Taylor (Crank) Al zijn er wel een paar aanwijzingen. Wie weet wordt hier dieper op ingegaan bij een eventueel vervolg. (met het open einde lijkt die er te moeten komen) Toch wekt de film een vreemd grimmig genoegen op om te zien hoe de ouders zich tegen hun kroost keren. Veel van de fun komt dan ook van het molesteren van die "onschuldig" kinderen, al gaat dit niet helemaal voluit. Uiteindelijk eindigt de film met herkenbare home invasions thriller elementen maar door een stel flashbacks weet de film de aandacht toch goed vast te houden. Hoe leuk je de film vind hangt ook een beetje af, van hoe goed je Nicolas Cage kan hebben. Toch levert hij hier puik werk. Hilarisch en memorable is de scene wanneer hij een pool-tafel verbouwd terwijl hij de Hokey Pokey zingt. Selma Blair is eveneens goed als de uitgebluste moeder en de kids wekken (zonder zelf irritant te worden) de juiste irritatie op om ze achter het behang te plakken. Met deze film past regisseur Brian Taylor de Howard Hawks-formule "drie goede scènes, geen slechte" perfect toe! Een prima film dus!

Aardige film waarin de ouders van een stadje zich plots tegen hun kinderen keren en ze proberen te vermoorden. Een zwarte komedie met horrorelementen en een flink portie lomp geweld. Genoeg vermakelijke momenten en de film duurt zeker niet te lang. Het heeft weinig om het lijf en daarom is de biljarttafel-scene wellicht nog het beste.

Heerlijke film. Onderhoudende verhaallijn, puik acteerwerk, passende soundtrack... kortom: een kleine anderhalf uur spanning en vermaak met een vette knipoog naar de 'nature of parenting'.

Gisteravond waren we hopeloos aan het zoeken naar een relatief goeie horror film die we sowieso nog niet kennen, hoewel ik nog een aantal klassiekers niet hebben gezien kijk ik die vaak in mijn eentje aangezien mijn kameraad dat vaak niet bepaald leuk vind. Het schoot mij te binnen dat ik laatst een filmtip had gekregen van mede filmfanaat Theunissen die de film best goed aanprees. We hebben toch dan snel besloten om de film ‘Mom and dad’ aan te zetten na het kijken van een geweldige trailer, en we waren zeer enthousiast.

Met een 83 minuten is deze film niet lang, sterker nog hij raast er door heen als een tierelier en ik zag het niet aankomen dat het einde er al was, ik zat lekker in de film en dat werd toch wel meer en deels verzorgt door het feit dat deze film erg lekker weg keek. Scénes vliegen je om de oren, en hoewel ik deze film nog geen ‘horror’ film noemen want daar is de film soms te zwak voor blijf dit toch wel een geinige thriller (dus misschien paste Thriller / Komedie er wel beter bij). Nee, in mijn ogen was deze film geen horror, ondanks het feit dat je zag hoe een vader zijn dochter verstikte met een vuilniszak, je een moeder haar kind ziet vermoorden met een autosleutel (al zie je alleen de autosleutel met wat bloed), en natuurlijk het eerste slachtoffer dat je mee krijgt is het dochtertje van schoonmaakster die met de vleeshamer een tik op dat schedeltje kreeg, dus nee ik zou de film niet bestempelen als horror aangezien Brian Taylor toch iets te veel achter houdt, wat de film misschien nog weer wat beter had kunnen maken (had laten zien hoe het meisje geraakt werd met de hamer, of had ook het jochie gefilmd die bewerkt werd met de auto sleutel).

Toch heeft Brian Taylor hier een geweldig werkje neergezet, waarin de hoofdrol toch wel snel draait om ‘paniek’ en ‘hektiek’ waardoor de film er chaotisch goed uit begint te zien, iedereen krankjorum bestempeld word en het toch best geinig om naar te kijken is. Het komt over als een goeie zombiefilm, waarin me toch bepaalde scénes doen denken aan o.a. ‘Zombieland’ alleen kent deze film niet zo’n goeie opening als deze film, maar qua achtervolging komt het soms toch wel dicht in de buurt (in deze film was dat over het honkbal veld, in ‘Zombieland’ was dit over het pretpark. Echter heeft ‘Mom and Dad’ totaal niks met zombies te maken.

Ook bij mij kwam vaak de film ‘The Happening’ en dat vooral bij de scénes waar een joggende moeder haar kinderwagen voor een auto probeert te slingeren, wat mislukte. Al deze moord acties uit het niets deden mij dus veel aan deze film denken.

De cast van ‘Mom and Dad’ is leuk. Nicolas Cage speelde dan wel niet de sterren van de hemel, hij deed het erg tof in ‘Mom and Dad’. Soms best overdreven maar, voor het psychische aspect erg fijn waarin je hem helemaal ziet doordraaien o.a. op kantoor en in hun huis. Selma Blair deed het ook aardig leuk die een langere tijd toch normaal bleek te zijn echter, wanneer ze bij hun huis aankwam begon ze ook het verkeerde licht te zien en werd ze uiteindelijk ook knettertje gek. Anne Winters deed het ook goed (een erg knappe meid), als dochter van Selma en Cage was zij toch wel één van de hoofdrolspeelsters in deze film, en het draaide vooral om Carly (Anne) en haar ‘broertje’ Josh (Zackary Arthur). Zackary Arthur deed het leuk maar ik heb het nooit zo op kinderen in films, ik vind ze vaak irritant net zoals in het echt.

“The world you kids are living in, the things you've seen on the Internet, mouth to dildo, dildo to ass, ass to ass. Hi, Brent, anal beads, things I only saw in magazines!”

Het verhaal is geinig maar is niet echt bijzonder. We volgen een ‘Happy Family’ in Amerika wiens leven erg druk is, vader werkt op kantoor, een probleemdochter op de middelbare school, een kleiner kind en een moeder die bijna in de stress bezwijkt. Het lijkt een normale dag zoals elke dagen en terwijl de moeder (Kendall) met Carly richting school rijdt lijkt nergens iets vreemds te worden. Tot dat ze op school aangekomen zijn, en het zo is dat er opeens veel ouders van kinderen aanwezig zijn die buiten de schoolhekken gehouden worden. Het is allemaal best apart wat er gebeurde en de kinderen weten ook van niks. Totdat er een jochie richting zijn moeder rent en over het hek springt, die word vervolgens grondig bewerkt met een sleutel van de auto en dan gaat het fout, de ouders rennen achter de kinderen aan en daarna begint het er wel komisch uit te zien. Waarna een vader zijn dochter verstikt met een vuilnis zak, je ziet een politieagent een moeder in elkaar slaan en een vader maakt een snoekduik richting zijn zoon en zo gaat het door.

Ook zien we Kendall met haar vriendin op een yogales of wat was het voor een dans. Eenmaal klaar vertrekt Kendall richting haar zus die moet bevallen en dat gaat ook niet helemaal goed. Eenmaal dat de zus bevallen is word ook zei gek in haar hoofd en wil de baby door een verstikking om het leven brengen, Kendall weet het kind gelukkig te redden en deze word vervolgens na de baby afdeling gebracht waar ik ook erg moest lachen want je zag allerlei vaders voor het raam staan, klaar om naar de kinderen te gaan, best hard eigenlijk.

Ondertussen is Brent ook doorgedraaid en zit in zijn huis achter Carly en Josh aan die zich hebben verstopt in de kelder. Eenmaal wanneer Kendall ook bij het huis arriveert begint bij haar het draadje ook los te raken en samen gaan ze de kinderen opjutten om naar buiten te komen, waarna Kendall ook wel met de ‘alleszaag’ aan komt zetten om de deur te forceren. Tot dat Josh het geweer van Brent uit zijn rugtas haalt en Kendall hiermee verwond aan haar arm. Daarop besluiten Brent en Kendall om de kinderen uit de kelder te vergassen, en met een afgesloten raam en deur zitten de twee te wachten tot dat de kids of overleden zijn door het gas of naar buiten willen vluchten. Echter bedenkt Carly een plan en plakt lucifers aan de onderkant van de deur met het strijkstukje eraan vast. Eenmaal wanneer Kendall en Brent denken dat de kust veilig is opent Brent de deur waarna er een vlam ontstaat en de boel ontploft. Even lijkt het erop dat Carly en Josh veilig zijn wat niet zo is. Kendall heeft het overleefd en na een achtervolging tussen Kendall en Carly komt ook Brent weer tot leven.

Even lijkt het er op dat de Carly en Josh verloren hebben, en dat hun ouders ze gaat vermoorden tot dat de deurbel gaat. Ze waren vergeten dat de ouders van Brent er aan kwamen. Wanneer Brent de deur opent spuit de moeder met pepperspray op Brent en begint de vader van Brent met insteken op hem. Erna moest ik toch wel erg lachen want Brent zat achter Josh aan terwijl de vader van Brent weer achter hem aan zat. De moeder echter zet haar pijlen richting Kendall en verteld haar dood fijn dat ze niet gewild was in de familie en daarna volgt een gevecht tussen die twee. Niet veel later eindigt de ruzie tussen Brents ouders met het fout dat zijn vader door de vooruit van de auto geslingerd is en hij heeft zijn moeder aangereden.

“You do not want to kill Brent. Brent is your son.”
“As if you ever gave a shit about him. You were never good enough for him. You're a whore. Kendall's not even a real name!”

Hierna eindigt de film vrij snel. Brent en Kendall zijn beiden K.O. door het gevecht wat zich buiten had afgespeeld en Carly en Josh bepalen hun vast te binden. Veel daarna gebeurt er niet meer en word de film vrij abrupt geëindigd wat opzich wel jammer is.

En dan ben ik er toch over uit dat ik me ontzettend vermaakt heb met deze film, en dat ik wederom gevleid ben door het werk van Taylor. En ben ik wederom na Crank weer fan van zijn werk. Deze kort maar erg krachtige horror film heeft me zeker weten te vermaken, en zo zien we maar weer dat een onpopulaire film (ik had er na de tip van Theunissen nog nooit van gehoord) nog best een geslaagde zit kan gaan worden.

3.5*

Cage haalt zijn target om elk jaar minimaal drie slechte films af te leveren weer moeiteloos. De man zelf heeft deze keer minder screentime dan tegenspeelster Blair, en dat is goed want waar zij in ieder geval nog haar best doet, overdrijft Nicolas weer pijnlijk slecht in Mom and Dad. Kijk even naar zijn scène waarin hij zijn filmzoon een levensverhaal vertelt.....humoristisch bedoeld maar ongelooflijk slecht gespeeld. Frustrerende bij deze film is verder toch vooral dat er misschien een goede film in had gezeten, er zitten werkelijk een aantal sterke losse scènes en vondsten in, maar de totaalindruk is dat het een tamelijk ongeïnspireerd geheel is. Onsamenhangend verteld ook door regisseur Taylor die me geen groot talent lijkt. Het helpt wellicht door dit als een komedie te zien en niet als een horror/thriller. Men moet zich wel diep schamen voor het belabberde, abrupte einde.....zelden een film gezien die zo onbevredigend wordt afgesloten, een klap in het gezicht van de kijker die dit graag serieus wil nemen.

Nouja.

Het is een tamelijk geniaal idee, deze twist op de zombiefilm. En er zijn een paar echt erg mooie en leuke scenes ook, met ook weer een paar erg goeie ideeen er in. Maar de timing slaat te vaak dood, Cage is verkeerd gecast, en er is net te weinig humor om het zaakje lopend te houden. En dan dat slappe einde nog. Jammer, want het had veel meer kunnen zijn.

Zeer matig.

Mom and Dad was na het zien van de trailer al een film die je niet heel serieus moet nemen. Ik nam hem ook niet heel serieus, bovendien hoorde ik hier al genres voorbijkomen zoals Komedie. Helaas heb ik niet kunnen lachen.

Op alle genres faalt de film, het is niet eng of luguber genoeg om het Horror te noemen, niet spannend genoeg voor een Thriller en niet luchtig en grappig genoeg voor een Komedie. En juist het laatste genre had ik eigenlijk een beetje op gehoopt.

Cage en Blair zijn redelijk, en de kinderen ook opzich wel. De film is op gebied van gore ook heel matig, als je het niet spannend maakt, maak het dan wat bloederiger. Dat is in mijn ogen ook wat deze film nodig heeft. Alleen op het laatst kwam er eigenlijk een scene die wel leuk was Opa tegen vader.

Mag je gerust overslaan deze hap, maar als je hem toch wil zien, hou ik je niet tegen.

Als een nachtkaars volledig uit !
Nochtans een heel leuk gegeven met een goede opening en interessant verloop met heel wat zwarte humor en bloederige acties. Ook de sound mag er wezen. Maar dat einde... opeens is de film gewoon gedaan.
5/10

Er had zeker meer ingezeten, het is wel beetje grappig.beetje cynisch , tikkie anarchistisch , en daarbij ook chaotisch .

Want deze bijvoeglijke naamwoord kunnen vaak niet zonder elkaar .

Maar het idee van ouders die hun kind letterlijk wel dood kunnen wensen / praktiseren is volgens mij nieuw.

Ik kende het nog niet in ieder geval .

wel andersom , mocht het je interessant vinden , ook wel een luguber concept in de vorm van The Children (2008) .

Het is alles bij elkaar genomen redelijk uitgewerkt , maar verre van echt heel goed .

Na Mark Neveldine ( The Vatican Tapes (2015) , 3.0*), was het met deze Mom & Dad de beurt aan Brian Taylor om in z'n eentje te laten zien wat hij in huis heeft. Er was een tijd dat beide heren de ene na de andere über drukke adrenaline-rush eruit pompte, maar dat ligt inmiddels alweer even achter ons. Blijft toch jammer dat het grote publiek vaak met weinig know-how van (o.a) montage naar films kijkt, want voor editors is het werk van beide heren een natte droom. Fantastische dynamisch geschoten en ten alle tijden met de edit al in het achterhoofd. Dat is ook hier merkbaar, waar veel met detuned/distorted sounds wordt gewerkt om een zo weird en verwarrend mogelijk geheel te creëeren. Bovendien ligt het tempo al vanaf het begin ver van de norm af en raast het flink door. Daar is het basisidee uiteraard enorm geschikt voor, maar de volledige potentie wordt helaas niet benut. Wat het wel is: een speeltuin voor meneer Cage om helemaal leip te gaan. En wie wil dat nou niet?

Heel erg maar wanneer je deze film met een knipoog bekijkt zie de humor er misschien van in. De Mooiste scene wanneer Cage een biljarttafel kort en klein slaat terwijl de beste versie van de "hokey pokey "ten gehore brengt.

Zó leuk!

Waarom dan toch niet het onderste uit de kan halen? De premisse is heerlijk absurd. Alle pionnen worden netjes uitgezet, alle middelen zijn aanwezig. Waarom durft de film dan toch niet dat gas vol in te drukken?

De editing vertoont aardige distortion, zeker wanneer het leunt op het wat fragmentarisch vertoonde narratief. Maar veel gruwel wordt buiten beeld gelaten. De soundtrack drukt niet door. Acteurs zijn welwillend (een verwachte Cage maar ook Blair komt lekker uit de hoek) maar worden toch wat beteugeld in de gekte, zo lijkt het. De komst van de grootouders is exemplarisch in de verhouding potentie-staat-tot-uitwerking-ratio. Alles is aanwezig om deze film lekker uit de bocht te laten vliegen maar voor mijn gevoel blijft het toch wat binnen de lijntjes allemaal.

Er wordt wel aandacht besteed aan de (mogelijke) oorzaken/verklaringen van de - desondanks nog altijd ridicule - killing spree, terwijl die uitleg beter achterwege was gebleven en er meer aandacht en energie naar stilistische uitwerking uitgegaan was. Alsof er van hogeraf een wat té mainstream jasje opgelegd werd. Onderwijl kleeft er toch een R-rating aan, dus voor mij blijft de 'waarom' staan. Of beter: de 'waarom-niet?'. Meer horror had bovendien mooi gecontrasteerd met de gevoelige onderlaag van Cage en Blair's beweegredenen en dat was weer goed geweest voor de humor, die cynisme mist om voor écht zwarte humor door te gaan.

In alles lekker hoor, daar niet van, maar had deze graag op maximaal maniakaal gezien. 3,5*

Wel grappig.

Maar als je bedenkt wat het had kunnen zijn, toch enigszins teleurstellend. De ingredienten zijn er namelijk wel: bizar uitgangspunt, kwaliteitsacteurs, visueel lollig. Maar het contrast van het keurige buitenwijk-sfeertje met de horror die om de hoek komt kijken is niet dusdanig groot dat je van je stoel valt. De individuele momenten zijn grappig, maar als geheel schort het dan toch wat.

Doe mij dan maar Taylor's actiefilms waar alles tot in de puntjes verzorgd is. Al blijft het natuurlijk wel een interessant regisseur om te volgen.

3*

Aardig. Cage gaat een beetje in de overdrive, maar dat zijn we wel van hem gewend. Voor de rest een film die weer eens wat nieuws brengt qua uitgangspunt waardoor het redelijk fris aanvoelt. Leuk hoe dat uitgangspunt uitgewerkt wordt, met opa en oma die op hun beurt vader willen vermoorden. Het ziet er verder degelijk, maar niet spectaculair uit, waardoor ik op 3* uitkom.

Beetje rare film, onlogisch opgebouwd en opgezadeld met veel overbodige scenes, maar uiteindelijk best vermakelijk. Grootste troef is de lekker maffe rol van Nicolas Cage, hier op dreef als vader in een midlife-crisis die het gemunt heeft op zijn kinderen. Zijn hilarische monologen zorgen ervoor dat de film in de tweede helft goed te genieten is. Dat en natuurlijk de late maar zeer welkome bijrol van Lance Henriksen, die volledig door het lint gaat.

Nicolas Cage Nicolas Caged in een knotsgekke B-film als een vader die een plotselinge bloedzucht ervaart naar zijn eigen kinderen. Al moet ik zeggen dat Selma Blair éigenlijk de show steelt als sympathieke moeder die steeds meer ergernis voelt naar haar irritante kinderen. Zal zij zwichten voor het virus of zal haar menselijkheid overwinnen? 'Mom and Dad' (2017) is met de beste wil van de wereld geen goede film, maar het is allemaal zo heerlijk over-the-top dat het je toch meeneemt in de eigen waanzin. Ook een paar heerlijk surrealistische beelden als andere ouders zich tegen hun kinderen keren.

Erg leuk concept van een film die te laat op stoom komt. Taylor houd zich nogal in als het moorden eenmaal begint. Die laatste 10 minuten maken dat helemaal goed. Daar gaan alle remmen los. Daarvoor probeert Taylor met camera trucjes en de editing nog om je te vermaken. Wat maar half lukt. Het concept is erg tof en je blijft achter met het gevoel dat hier zoveel meer in had gezeten dan nu. Maar leuk om een keer te zien als je iets snels, kort en leuk tussendoor wil zien.