Revenge (2017)

Wat een heerlijke film.

Vernieuwend is het qua verhaal nergens, maar tegelijkertijd is deze film van debuterend regisseur Coralie Fargeat meer dan een standaard rape-revenge horrorthriller. Qua benaderingswijze is de film met zijn gendercomponent en male gaze omdraaien bijzonder actueel in dit jaar van Weinstein en #metoo. Toch voelt Revenge nergens als een preek, omdat de rollen en de blik die daarbij hoort, langzaam aan en steeds meer worden gekeerd. Fargeat heeft er geen enkele moeite mee ons fijntjes op de eigen blik te wijzen, en doet dat door Jen (Matilda Lutz) een fantastische karakterontwikkeling door te laten maken. Niet alleen fantastisch in de zin dat het heerlijk is om naar te kijken, maar ook dat realisme hier niet het hoogste doel is, wat tijdens de film meermaals blijkt.

Revenge ziet er erg goed uit. Het camerawerk van Robrecht Heyvaert (Black, D'ardennnen) is erg gestileerd en er is een fijne long take in de laatste akte. Kevin Janssens die hier de alpha male speelt, kennen we overigens ook nog uit D'ardennen. Toch bepaald geen slecht acteur, zonder die chin dimple zou je bijna niet denken dat dit dezelfde man is. Vergelijk zelf maar. Onderhond kaartte al aan dat de synth score wat aan Refn doet denken nu en dan, en dat had ik ook. Toch was het hier wat meer achtergrond dan bij NWR, en voelde het voor mij niet aan als jatwerk. Het past er bovendien goed bij.

Revenge is een van die films die het bij filmcritici beter lijkt te doen dan bij het publiek, met een metascore van 81 en RT versgehalte van 92%, terwijl hij op IMDb niet verder komt dan een 6.4 en op MM ternauwernood boven het zesje hangt, met een 3,06* op moment van schrijven. Wat mij betreft veel te laag, maar ik twijfel er niet aan dat Revenge via mond-tot-mond reclame toch zijn publiek zal vinden.

Veelbelovend debuut.

4*

Nou gewoon, gewoon...

Ik vond het allemaal niet zo gewoon. En zou jij je niet wat onheus bejegend voelen, als je in haar schoenen had gestaan?

Of als je zo je twijfels hebt bij bovenstaande.

Moet je hem inderdaad zeker gaan kijken.

Film mag alleen realistisch zijn.

Deze film stond al een tijdje op mijn kijklijst, en nu kwam het er dan eindelijk van. Op aandringen van John Milton, die me ook waarschuwde dat ik mijn suspension of disbelief aan moest zetten. Nou, daar had ie in ieder geval gelijk in. Revenge heeft een typisch I Spit On Your Grave-verhaal, waarbij een vrouw bruut wraak neemt op haar verkrachters. Er gaat vervolgens in deze film best wel wat goed, maar ook een aantal dingen bepaald niet, en ik kom dan ook niet verder dan een krappe voldoende.

De twee leads acteren prima, waarvan ik Matilda Lutz helemaal niet ken, en ik tot mijn verbazing Kevin Janssens recent heb gezien als Patrick in De Patrick. Ik had 'm in ieder geval niet herkend, wat een compliment voor hem is, denk ik. De twee andere acteurs (er zitten maar vier acteurs in de hele film) zijn wat minder, maar soit. En visueel ziet de film er goed uit, met ook mooie omgevingen én behoorlijk veel harde actie en bloedige gore. Zover, dikke prima, maar hoewel ik al gewaarschuwd was, is dit plot zelfs met de nodige karrenvrachten zout nog steeds wel aan de flauwe en voorspelbare kant. Dit had meer suspension of disbelief nodig dan ik zo op een gemiddelde dinsdagavond op kan brengen, blijkt, en ook met suspension of disbelief blijft het nogal simpel en voorspelbaar. Ondanks die geregelde irritatie maakte het visuele aspect en de sterke actie/horrorscenes het toch weer deels goed.

een Zesje.

Njah, komt íe dan maar weer, je hebt het aan jezelf te danken:

Woland, je bent een karige Harrie

Vooruit dan

Maar.

Die vond ik op zowat alle denkbare vlakken minder. Gewoon ok.