Flatliners (2017)

Gisteren gezien. Prima film hoor. Ook niet gestoord door voorkennis, aangezien ik het origineel niet gezien heb.

Mooie dames, wat ook meehelpt in een film en een prima opbouw. Ik kreeg een lekker onbestemd gevoel richting het midden van de film. Alleen het einde wordt een beetje afgewerkt, met binnen 5 minuten hebben 2 vergeving gevraagd (en gekregen) en zijn dus van de 'demoon' verlost.

Prima film nogmaals. 3,5!

Matige remake van Flatliners. De cast acteert voor mijn gevoel (soms) middelmatig, alhoewel je gezien de namen het tegenovergestelde moet verwachten. Ligt meer aan het script dan aan de acteurs zou ik zeggen. Je kunt duidelijk zien dat deze regisseur voornamelijk tv-series regisseert, gezien de stijl en cuts die hij hanteert. Deze film is eigenlijk van alles wat, maar uiteindelijk ook van alles niets. Er zit een beetje thriller, mysterie, drama en bovennatuurlijke in, waardoor je als kijker een beetje de weg kwijt raakt. Er zit geen eenduidige lijn in, alhoewel dit niet altijd negatief hoeft te zijn, is dat in dit geval wel. Voor een serie zou dit prima werken, maar voor een film vind ik niet; in ieder geval met dit verhaal niet. Ik zou het nog net geen B film noemen, echter het bungelt er niet ver vanaf. Het origineel was al niet denderend, echter de cast kon het nog laten werken. De nieuwe cast zijn individueel prima acteurs, echter (samen) komt het voor mijn gevoel net niet helemaal naar voren. Wellicht een mogelijk twijfelgevalletje als je hele lage verwachtingen hebt .

Het is waarschijnlijk zo'n 25 jaar geleden dat ik de oorspronkelijke Flatliners zag, dus ik kan me daar niet zoveel meer van herinneren. Kiefer Sutherland is er deze keer ook bij als de docent van een aantal artsen in opleiding dat zich laat meeslepen wanneer één van hen (Ellen Page] besluit een bijna-dood-ervaring te forceren en de hersenactiviteiten te meten. Hoewel ze het experiment maar op het nippertje overleeft, lijkt het aanvankelijk zo'n positieve invloed te hebben gehad dat de anderen zelf ook willen 'flatlinen'. Langzaam maar zeker blijkt dat het experiment ook een paar bijzonder onaangename bij-effecten heeft.

Deze remake van de film uit 1990 begint goed, met behoorlijke karakteriseringen en een geloofwaardige motivatie voor deelname aan de experimenten. Na een paar bijzonder creepy momenten, met name in de eerste scène op de boot van Jamie [James Norton], zakt de film ver af met flauwe schrik-of-ik-schiet-effecten en een vrij slappe oplossing voor de problemen waarin de hoofdfiguren zijn beland. Werkt als komedie en thriller, slaat de plank mis als horrorfilm en melodrama.

Een lastige deze. Je gaat natuurlijk terugdenken aan het origineel die waarschijnlijk, net als ik, vele gezien hebben. Lag bij het origineel meer de nadruk op het hiernamaals, religie en het witte licht heeft de regisseur hier duidelijk gekozen voor horror en demonische krachten. Als ik terugdenk was de versie uit 1990 ook meer filmisch en deze veel sneller gefilmd. Maar ja dat laatste is wel begrijpelijk als je moet opboksen tegen zoveel TV-Serie geweld. Toch geef ik hem een dikke voldoende want heb me prima vermaakt. Niet te lang, leuke schrik effecten af en toe een wat zwakkere montage. De scene van het mes door de hand van James Norton naar, met een verband in café, is lachwekkend Maar al met al, wat mij betreft een prima popcorn film.

Enorm matig en volstrekt ongeloofwaardig. Niet het idee van die demonen die je achtervolgen, daar kan ik in meegaan, maar de hele opbouw. Dat men zonder moeite iemand het hart helpt stil te zetten en verder eigenlijk alles wat men doet. De hele film mist daarvoor een opbouw en ik kon nooit met de film mee. Matig acteerwerk ook, alsof men er zelf geen zin in had en een wat goedkope look van een middelmatige serie. Verder één grote potpourri van delen waardoor dit vlees noch vis is, En die Luna met zijn te opvallende irritante accent erbij, dat maakt het af. 1,0*.

Overbodig.

Het is dan wel al eeuwen geleden dat ik het origineel zag - nouja, bijna dertig jaar. Toch maakte die indertijd genoeg indruk om ervoor te zorgen dat ik er nog steeds wat beelden van in m'n hoofd heb, en een ding is zeker: dat gaat bij deze remake niet lukken. En ondanks dat het op zich misschien eigenlijk niet zo'n slechte film is, de vraag komt toch op wat het nou eigenlijk toevoegt. De plaatsing in de tegenwoordige tijd is maar heel marginaal, er vielen me maar een paar opmerkingen op die ik aan de generatie studenten van nu zou toedichten.

Dus tsja, kortom, ik ben eigenlijk helemaal niet enthousiast. Ondanks dat de cast me misschien wel beter ligt dan die van het origineel. Misschien, zeg ik, want om dat echt zeker te weten zou ik het origineel moeten herzien, en dat vind ik eigenlijk nauwelijks de moeite. Zo goed was het origineel nou ook weer niet.

"Today is a fine day to die", een euforische uitspraak van een van de hoofdrolspelers geuit in het deel van de film dat alles er nog florissant uitzag voor ons vijftal. Naarmate de film vordert komen ze op deze uitspraak terug. In tegenstelling tot veel anderen zijn wij wel positief over de film. De spanning loopt mooi evenredig op, naarmate het verhaal vordert.

Natuurlijk komt de film niet gelijk in de 6e versnelling, we zien hoe co-assistenten (oftewel Artsen in opleiding tot specialist (aios)) lange dagen mogen maken voor ze eenmaal op de praktijkvloer worden losgelaten. Ook hier is er iemand in het verhaal die 36 uren gewerkt had voor ze de fout inging. In werkelijkheid is het ook een moordende opleiding. De film heeft wel helaas een paar knoerten van fouten erin die niet geheel stroken met de werkelijkheid (iemand af laten koelen tot 30C, ik raad je dat echt af en het "peddelen" en reanimeren ging ook niet zoals men leert op een AED/Reanimatie-training) maar als je daar overheen wilt stappen, heb je een fijne film aan deze remake!

Een mooie 7+!

Net geen vervelende film, maar daar is ook bijna alles mee gezegd. De vergelijking met de versie uit 1990 verliest hij glansrijk op alle punten. Het origineel had een beter uitgewerkt verhaal, onvergetelijke oneliners, een sterkere regie en talentvollere acteurs. Deze 2017 update voegt nauwelijks nieuwe elementen toe, en oogt wat ongemotiveerd( in deze versie gaat er zowaar iemand echt dood, maar who cares?). Als kijker laat je het allemaal gelaten over je heen komen, zonder dat je er enig emotioneel gevoel bij krijgt, en dat laatste had ik zeventwintig jaar geleden wel degelijk. Sutherland, de hoofdrolspeler van toen, heeft hier een er met de haren bijgesleepte bijrol gekregen, en maakt in zijn scènes pijnlijk duidelijk dat de rest van de cast nog niet de helft van het talent heeft van de vijf protagonisten van toen. Was indertijd een van de eerste rollen van Julia Roberts ook, en als je dat dan vergelijkt met de weer bijzonder treurige Ellen Page nu, wordt je wel erg weemoedig. In deze versie van Oplev vraag je je bovendien voortdurend af waarom deze weinig geestdriftige groep mensen eigenlijk nou deze dood ervaringen wil ondergaan: het is een lethargisch stelletje, die liever feestjes lijken te willen vieren dan dat ze antwoorden zoeken op de belangrijkste vragen over het leven. Als dit daadwerkelijk studenten geneeskunde zouden zijn, dan zitten we meer in de problemen dan we dachten. Zogenaamd vlot en hip vermaakt dus deze film, vooral bedoeld voor de next generation die het origineel nooit hebben gezien.

Daar waar ik het origineel, te weten "Flatliners (1990)", destijds boeiend en spannend vond, is dit niet meer dan een wangedrocht van een remake, die totaal niet weet te vermaken of te boeien, laat staan dat het ergens spannend wordt. Het hele verhaal komt ook totaal niet geloofwaardig over en dat inclusief de theorieën die worden geopperd (zijn ook totaal over de top). Bij het zien van actrice Ellen Page (gelijk al bij de opening) hadden bij mij eigenlijk alle alarmbellen moeten afgaan, want haar vind ik gewoon een vreselijk slechte actrice, waar ik ook totaal niets mee heb.

Voor wie het origineel nog nooit heeft gezien. In deze remake ondernemen vijf studenten geneeskunde een gevaarlijk experiment. Ze willen namelijk ontdekken wat er gebeurt nadat je dood gaat en besluiten voor korte tijd hun hart stop te zetten. Hierdoor beleven ze een bijna-doodervaring. Naarmate ze tijdens de experimenten steeds meer risico’s nemen, begint het oversteken naar de andere kant gevaarlijke paranormale gevolgen te hebben.

Zowel het verhaal, de uitvoering ervan en de cast zijn tenenkromend slecht en dit is dan ook een volstrekt overbodige remake. Dat de cast in dit verhaal beginnende dokters (studenten) moeten voorstellen, is sowieso lachwekkend want ze kunnen totaal niet omgaan met een defibrillator en hebben schijnbaar ook nooit geleerd hoe je een infuus moet aanleggen. De cast is ook behoorlijk stereotype met o.a. een rijkeluisjochie met een enorm ego en een harde werkster die haar tentamens maar niet haalt en die daarbij ook nog eens een strenge moeder heeft die al haar spaargeld in de studie van haar dochter heeft gestoken.

Het verhaal bestaat vooral uit een herhaling van zetten, waarbij men iedere keer na een bijna-doodervaring gaat feesten (waarom is me eigenlijk onduidelijk) en bovendien hebben ze ook allemaal wat op hun kerfstok (beter gezegd een bepaald persoon waar vroeger iets mee gebeurt is en wat hun schuld is), wat hun ook blijft achtervolgen en in de problemen brengt na de bijna-doodervaring. Om daar vanaf te komen, moeten ze zich allemaal laten vergeven of hun excuses aanbieden bij die betreffende persoon (o.a. een zwanger gemaakte vrouw, een persoon wiens naaktfoto's verspreid werden op school en één van de vijf studenten moet zichzelf vergeven) en dat was natuurlijk allemaal lachwekkend slecht.

Eén persoon doet overigens niet mee aan de bijna-doodervaring en één persoon komt naderhand ook te overlijden, omdat ze van grote hoogte van de brandtrap valt, waarbij ze geduwd werd door haar teruggekomen overleden jongere zusje, die tijdens de opening van het verhaal verongelukt met de auto. Maar het is gewoon allemaal zeer slecht wat je te zien krijgt en het weet ook totaal niet te vermaken, te boeien en echt spannend wordt het ook nergens. Het verhaal zit ook vol met clichés en heeft tevens een vrij voorspelbaar verloop. Er zitten dan wel zogenaamd een paar schrikmomenten (o.a. met een douchegordijn en het eerder genoemde jongere zusje) in het verhaal, maar die waren zo flauw en voorspelbaar, dat ze me niets deden.

De cast is werkelijk dramatisch slecht en weet totaal niet te overtuigen en zoals eerder gezegd was het gewoon lachwekkend dat ze beginnende dokters moesten voorstellen. De enige die er een beetje uitsprong was Nina Dobrev (in de rol van Marlo, die vroeger per ongeluk iemand gedood heeft tijdens haar opleiding, omdat ze toen 36 uur achter elkaar had gewerkt) en dat was puur en alleen vanwege haar uiterlijk. Verder was het leuk dat Kiefer Sutherland ook een klein rolletje had als Dr. Barry Wolfson en hij was natuurlijk de hoofdrolspeler in het origineel en dat origineel kan je ook beter bekijken of herzien, dan dit wangedrocht van een film.

Uit al bovenstaande geschreven kan je natuurlijk al opmaken dat ik me nauwelijks (beter gezegd helemaal niet) vermaakt heb met deze remake Drama / Sciencefiction film en daarom sluit ik me ook aan met de woorden en de gegeven sterren van "comely" hierboven, namelijk "Wat een troep" en 0,5*.

Gladde, redelijk onderhoudende remake van de gelijknamige Joel Schumacher-film uit 1990, die beter en vooral intenser was. Het is allemaal niet slecht gedaan en de film heeft zo zijn momenten, maar het script is te vlak en de cast te anoniem. Leuk dat Kiefer Sutherland komt opdraven in een bijrolletje, maar ook hij kan het gevoel niet wegnemen dat dit een nogal overbodig gebeuren is geworden.

Met de weinig sterren die deze film kreeg gingen we er wat sceptisch in. Maar boven verwachting we vonden deze ontzettend goed! We houden wel van dit soort onderwerpen. Gelukkig geen horror dus het einde was ook oké.

Er wordt gebruik gemaakt van nieuwe filmtechnieken. Maar is de film beter geworden dan versie 1? Nee. Het acteren en de script vind ik van bedenkelijk niveau. Ik viel uiteindelijk in slaap van het softe gedoe.

Een film van Niels Arden Oplev. Met goede films als To Verdener en Män Som Hatar Kvinnor achter zijn naam, zal een remake van Flatliners uit 1990 vast wel iets bijzonders opleveren en het kijken ernaar vast een bijzondere prettige ervaring gaan worden. Dat is althans de aannemelijke verwachting voor aanvang. De constatering na afloop is echter dat er van een bijzondere prettige ervaring geen sprake is. De ervaring was vrij vervelend.

De film is bijzonder in andere opzichten. Erg oppervlakkig en hol. Het plotgegeven wordt amper uitgebouwd. Eindeloos gedraai en herhaling van zetten. De droomsegmenten zijn vlak gefilmd. Te clean. Wel een filtertje hier en daar, maar de donkere diepte ontbreekt. De bijna-doodervaringen leveren weinig gevoel op. Geen inleving en spanning in ieder geval.

Een sensationele film. Gericht op effecten. Daar moet de spanning vandaan komen. Ze zijn degelijk, maar tegelijk ook gladjes. Het is kiezen voor de snelle hap. Het zijn effecten die niet kunnen verhullen dat de film inhoudelijk niet veel voorstelt. Het is een film van uiterlijkheden. Behalve de speciale effecten, zien we mooie huizen en auto's. Barbie en Ken. Geen smetje te bekennen. Sfeerloos beschrijft het goed.

Geen goede film en een zinloze remake.

Standaard teenhorror opgehangen aan het flatlinersverhaal. De combinatie werkt niet helemaal, dit type horrorfilm heeft weinig inhoud nodig dus hoeft het niet aan een verhaal te hangen a la flatliners. De filmische kwaliteit is niet best waardoor dat verhaal als slecht gebrachte introductie aanvoelt wat veel te lang sleept. Eenmaal in het tienerhorrordeel beland voldoet het keurig aan de verwachtingen en aan het genre, voor liefhebbers vermaakt het dan voldoende. Wat voorafgaat slaat nergens op en komt neer op volstrekte onzin wat serieus wordt gebracht met een enkele volstrekt mislukte puberale grap ertussen. Dat begin is net zo 'mooi en toepasselijk' als de poster. Een ruime 2* puur voor de vermaakwaarde van het tweede deel, wat aardig slaagt. Overigens heb ik geen idee wat Ellen Page in dit soort films te zoeken heeft.

“It's a great day to die!”

Een remake/vervolg waar niemand op zat te wachten. Het kan natuurlijk nog steeds een goede film opleveren, maar Flatliners is een barslechte en inspiratieloze film geworden. De eerste Flatliners had tenminste nog sterke acteurs, maar hier weet alleen Ellen Page nog een beetje indruk te maken. En juist zij gaat al snel dood… Spannend wordt het nergens, en het verhaaltje over vergeving en eerlijk zijn is vooral saai.

Een groep medische studenten experimenteert met een bijna-dood ervaring. Wanneer ze gereanimeerd worden, komen er echter al snel problemen. Ze worden achtervolgd door angstaanjagende hallucinaties gerelateerd naar een fout die ze elk in hun verleden hebben gemaakt.

Dit is een degelijke remake van het schitterende "Flatliners" van Schulmacher uit 1990. Het niveau van het origineel wordt echter niet bereikt. Desondanks is de film ook deze keer best spannend, maar dat zal wel de verdienste zijn van het scenario van de versie van bijna dertig jaar geleden. Kiefer Sunderland die toch wel één van de sterren was uit het origineel heeft hier slechts een cameo. Deze prent mag dan nog cliché's bevatten, ik heb veel slechtere moderne horrors gezien de laatste jaren.

Ok.

Flatliners is een verhaal dat ik niet perse heel denderend vind maar wel heel vermakelijk. Het origineel vind ik iets beter, maar ook iets minder eng omdat hij nu wel wat gedateerd is. En daarnaast is de 12+ kijkwijzer ook niet voor niets.

Dit deel heb ik destijds in de bios gezien en hij was op bepaalde momenten nog behoorlijk spannend. Vooral de verschillende manieren waarmee de karakters waanbeelden te zien krijgen vond ik meer dan een genot om naar te kijken.

Wat wel jammer was was dat het drama gehalte wat te hoog was waarmee er soms een soort irritatie werd opgewekt bij bepaalde karakters. Ook het einde is wat afgeraffeld naar mijn mening. Maar ik vind de film niet zo slecht als de meeste personen beweren.

Een intrigerend uitgangspunt verzuipt in (voor de personages) goedkope horroreffecten en (voor mij) irritatie dat ze een cast met alleen maar mooie mensen bij elkaar hebben gezocht. Aan met name de gelikte James Norton (Jamie) had ik dan ook meteen al een bloedhekel, maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat hij het niet slecht deed, mede omdat hij in ieder geval nog iets aparts had, terwijl de personages van Nina Dobrev (Marlo) en Kiersey Clemons (Sophia) nogal grijze muizen waren. De versie uit 1990 heb ik té lang geleden gezien, maar daar herinner ik me van dat hij in ieder geval nog wel redelijk onderhoudend was; dat kan ik van deze remake niet zeggen, en ik betwijfel ook of de acteurs –afgezien van Ellen Page–zulke carrières als Julia Roberts, Kiefer Sutherland, Kevin Bacon, William Baldwin en Oliver Platt zullen krijgen.

De remake is niet wat ik er van verwachte. Na een hartstilstand lekker gaan feesten? Lijkt mij niet. Je lichaam zou dat niet eens aankunnen. De slappe horror clichés vliegen je om de oren. De cast is ook niet bijzonder te noemen. Weinig diepgang in de personages en het verhaal is flinterdun. Alles in deze film gaat over verontschuldigen/vergeven? Come on. Daarom geeft ik deze film geef ik 2 sterren.

Flutliners. Ondanks Ellen Page en een bijrolletje van Sutherland doet de film vooral verlangen naar de op de keper beschouwd betere cast van het origineel. Het verhaaltje is zowat hetzelfde maar het wordt gewoon minder overtuigend verteld en visueel is er ook weinig te beleven. De karakters zijn verder niet interessant genoeg.

Matige remake van een film die ik ook al niet zo hoog in het vaandel draag. Om te vergelijken met het origineel wordt moeilijk omdat het ook al een lange tijd geleden is dat ik het origineel heb gezien. Maar qua cast was het sowieso al beter, ook al speelt hier Ellen Page wel mee. De waanbeelden vond ik in deze film wel goed gebracht en kan me ook niet herinneren van de originele film hoe die daar voorgesteld werden.

Qua horror is het erg matig ondanks de nare gedachten rondom het thema. 5/10

Mwoah, zo slecht vond ik hem nou ook weer niet. Maar het origineel had zo een echte beklemmende sfeer, dat voelde ik hier niet echt. Allemaal te gelikt en we zijn ook erg verwend, alles is al gedaan. Al met al bleef deze me wel boeien. Keek lekker weg. Verhaal is eigenlijk hetzelfde. Aanrader voor een avondje thuis op de bank.

“Now I'm going to kill you.”

Het deel uit de jaren negentig en dit deel staan echt mijlenver uit elkaar. Het jaren negentig deel staat namelijk met vlag en wimpel boven deze film, die ik overigens nog best lang geleden heb gezien dus wellicht binnenkort rijp voor een rewatch. Eigenlijk waar het grootste verschil tussen beide films ligt is dat de film uit de jaren negentig een heel stuk duisterde is, wat de sfeer toch een heel groot deel weet te bepalen en daardoor ook veel leuker is om te kijken en te volgen. Daarnaast vond ik het verhaal in deze variant gewoon echt best saai om te volgen, gebeuren er te weinig dingen en is de film in het algemeen gewoon te melodramatisch.

Toch kon ik de scenes over de ontdekking van de dood interessant maar, wellicht komt dat ook door mijn fascinatie over de dood (dit klinkt eng maar, ik vind het een interessant iets met hoe het werkt etc). Vandaar dat deze films mij ook aanspreken qua plot, al vind ik de uitwerking hier wel echt héél slecht hoor.