Taeksi Woonjunsa (2017)

Een beetje té veel drama, en op momenten ongeloofwaardig voor een waargebeurd verhaal. Toch is het wel een mooie film, maar minder dan ik gehoopt had.

Ik heb aan dit docudrama ambivalente gevoelens overgehouden. Gegeven het feit dat bij het bloedbad van Gwanju in 1980 door toedoen van het leger bijna tweehonderd mensen om het leven kwamen, heb ik toch wel moeite met de al te luchtige toon waarop deze slachting benaderd wordt. Kang-ho Song is natuurlijk een voortreffelijke, veelzijdige acteur, die zo'n film makkelijk kan dragen, maar in het kader van déze context vind ik zijn strapatsen misplaatst. Desalniettemin een film die zeker nog een tijdje zal blijven hangen.

Je moet er even inkomen, met een vrij taai eerste uur, maar dan heb je ook wel wat. Gebaseerd op waargebeurde feiten is dit een verrassend veelzijdig en indrukwekkend drama geworden, sporadisch erg spannend en uiteindelijk behoorlijk aangrijpend. Kang-ho Song is uitstekend in de hoofdrol, maar ook Thomas Kretschmann, als de duitse journalist die in 1980 een sleutelrol had in de verslaggeving van de tragedie die zich in het zuid-koreaanse Gwangju heeft afgespeeld, zet een mooie rol neer.

Het leek eerst wel of je naar een komische film zat te kijken met Kang-ho Song als driftkikker.

Ongeveer halverwege wordt de film meeslepender en serieuzer al blijft de film een zekere

luchtigheid met zich meedragen. Ook af en toe met een beroep op ontroerend drama inclusief

gevoelige muziek. Met spannende momenten wel, en tameljk indrukwekkend in beeld

gebrachte massascenes wanneer opstanden met bruut geweld worden neergeslagen.

Beide hoofdrolspelers doen het prima, waarbij een wederkerig wantrouwen (Vooral van de kant van

Song) uiteindelijk plaatsmaakt voor waardering.

Ik vond de wat merkwaardige mix van een lichtvoetige speelsheid, af en toe expliciet emotioneel

drama en een schrijnende grimmigheid, hier prima samengaan. Al moet ik toegeven dat het

wel een beetje ten koste ging van de geloofwaardigheid. Daar staat tegenover dat de onderdrukking

van het Zuid-Koreaanse regime niet minder overtuigend overkomt.

Het is 1980 en de Zuid-Koreaanse taxichauffeur Kim Man-seob [Kangh-ho Song] heeft snel geld nodig, dus wanneer hij een collega hoort opscheppen over een ritje waarmee hij 100.000 Wan gaat verdienen, ziet Kim zijn kans schoon en zorgt hij ervoor dat hij dat ritje op kan eisen. Wat hij niet weet is dat de hoge prijs verband houdt met de bestemming van de rit: Gwang-ju, een stad dat door het regime in alle opzichten van de buitenwereld is afgesloten als gevolg van een serie studentenprotesten. Kims passagier is Jürgen Hinzpeter [Thomas Kretschmann], een Duitse journalist die vastbesloten is om als eerste Europese journalist filmbeelden te maken van de protesten en deze uit het land te smokkelen. Wanneer Kim zich beseft wat er aan de hand is en hoe gevaarlijk de situatie is, wil hij het liefst zo snel mogelijk vluchten. Totdat hij kennis maakt met studentenleider Hwang Tae-sul [Hae-Jin Yoo] en diens familie en ooggetuige is van de manier waarop zijn regering het studentenprotest probeert neer te slaan. De eerste 45 minuten voltrekken zich als een bijzonder amusante komedie rondom het feit dat de dan nog enthousiaste Kim geen idee heeft wat hem staan te wachten. Daarna ontvouwt zich het politieke drama met een indrukwekkende reconstructie van een botsing tussen studenten en autoriteiten, maar de overgang van komisch drama naar serieuze sociaal-historisch drama overtuigt niet helemaal.