Cobain (2018)

Cobain [Bas Keizer] is een 15-jarige jongen wiens hoogzwangere, rokende en zuipende moeder [Naomi Velissariou] opduikt wanneer het haar uitkomt. Niet zo gek dat Cobain op de nominatie staat voor een pleeggezin. Hij besluit echter te proberen zijn leven en dat van zijn moeder in het gareel te krijgen en zoekt daarbij hulp bij Wickmayer [Wim Opbrouck], voor wie Cobains moeder vroeger werkte.

Keizer met zijn rollende R en Velissariou met haar dikke Vlaamse accent zijn volstrekt ongeloofwaardig als moeder en zoon. Regisseur Nanouk Leopold probeert het gebrek aan achtergrond en karakterisering in het scenario te verhullen met poëtisch bedoelde plaatjes en zwaarmoedige muziek, maar tevergeefs. Het einde is nogal bizar en het eindresultaat is een rommelige, deprimerende film waarin alleen Opbrouck voor een glimlach zorgt met zijn parodie op voetbalanalist Johan Boskamp.

Nul punten voor de casting. Niks ten nadele van Bas Keizer, want hij doet het goed. Zeker gezien de volstrekt surrealistische cast-omgeving waarin hij moet acteren. Niet surrealistisch bedoeld natuurlijk, maar hoe moet je als oer-Hollandse jongen spelen dat je de zoon bent van een Vlaamse moeder.....?

Ik verdenk de film er van dat de Vlamingen erin zitten om filmfondstechnische redenen. Niks tegen functionele Vlamingen, maar op deze manier verpesten ze wel elk realiteitsgevoel van een film. En niet alleen deze film....

De hele achtergrond en omgeving van Cobain voelt als gebakken lucht gemengd met junkiemoeder clichés.

Het lijkt erop dat het scenario helemaal toegeschreven is op de eindontknoping, ipv dat die logisch voorkomt uit het voorgaande.

Ik vind het eigenlijk zonde dat zoveel mensen hier zoveel energie in hebben gestoken ipv die eerst in de basisvoorwaarden voor een goede film te stoppen: een goede cast en een god scenario.

Merkwaardig genoeg een verhaal vol met emoties, maar een zeer afstandelijke, koele film. Alleen in de laatste minuten zit een scène die je spontaan kippenvel bezorgt, bijna een rechtvaardiging om toch een ticket te kopen, maar wat overheerst is dat dit als geheel het helaas net niet is. Leopold is gewoon een matige regisseur die graag menselijke, sociale drama's vertelt maar zijn films scoren amper een voldoende(zie ook de gemiddelden voor zijn projecten op deze site, alles tussen de 2 en de 3, nooit hoger). Misschien moet hij maar eens in de leer bij de gebroeders Dardenne, mannen met dezelfde passie als Leopold maar veel getalenteerder. Het introverte spel van hoofdrolspeler Keizer werkt bij Cobain trouwens ook niet mee. Best mogelijk dat deze jongen een goede acteur wordt(hij heeft de looks), maar hier blijft hij erg oppervlakkig. Velissariou als zijn labiele moeder komt al meer in de goede richting, jammer dat Opbrouck als de onbetrouwbare pooier te weinig scènes heeft, in feite het enige echt interessante personage in de hele film.

Een in aanzet interessant drama. In Cobain draait het om de 15-jarige Cobain die niets liever wil dan een stabiel gezin vormen met zijn biologische moeder. Zijn moeder is echter verslaafd aan drugs en alcohol en is niet in staat om de zorg voor Cobain op zich te nemen. De toekomstperspectieven zijn niet goed voor Cobain. Hij is op zichzelf aangewezen en belandt niet in de meest veelbelovende situaties. Regisseur Nanouk Leopold doet denkelijk haar best en maakt er een (soms) redelijke film van.

In het eerste kwart van de film neemt Leopold ruim de tijd voor de introductie van de personages. De contouren worden neergezet en de ijkpunten van het verhaal worden vastgelegd. In de loop van de film wordt weinig toegevoegd. Het verhaal dobbert met schijnbaar losstaande scènes wat rond. De kijker moet erg zijn best doen om tussen de scènes en tussen de gedragingen van de personages een logisch verband te ontdekken. Veel gedrag van de personages wordt gewoonweg niet verklaard. Dat is niet erg als de film een hele goede film zou zijn. Bij een (soms) redelijk film is de prikkel om moeite te doen om diepere lagen te ontdekken helaas niet zo sterk aanwezig.

De film werkt bovendien nogal gekunsteld. Mij leek dat op gewichtigdoenerij. Drop wat eigenaardig gedrag en wat eigenaardige scènes in de film om de kijker te verwarren teneinde de kunstzinnige uitstraling van de film te verhogen. Andere doelen kon ik niet ontdekken. Ik pas ervoor om verklaringen te bedenken voor situaties of gedragingen die waarschijnlijk geen daadwerkelijke betekenis hebben. Daarvoor is de film simpelweg ook niet goed genoeg.

De dialogen komen ook al zo artificieel gecomponeerd uit de strottten van de acteurs. Alsof achter ieder woord een boodschap ligt verborgen. Onzin, volgens mij. Slecht acteerwerk trouwens van Bas Keizer in de titelrol. Houterig bewegend, onnatuurlijk sprekend. Een rampje. De overige acteerprestaties zijn soms redelijk, maar nooit echt goed.

En dan. Net als je denkt vredig te kunnen wegzakken in de verlossing van de eindcredits die zo wel zullen gaan beginnen, schrik je op. Een excessieve en heftige scène tegen het einde van de film komt uit het niets en is behalve shockerend behoorlijk onnodig voor het verhaal. Erg over the top. Zal misschien een gewichtige betekenis dragen. Net als zoveel onverklaarde acties in de film. Ik had aan het eind van de rit geen fut meer om nog enige tijd te besteden aan een poging om een eventueel geheim achter die gebeurtenis te ontsluieren. Ik had er genoeg van.

Ondanks alle negatieve commentaar hier, vond ik hem prachtig! Alleen had de junkmoeder wel beter géén Vlaamse geweest; dat maakt het een beetje raar. Geweldige schets van hoe een kind voor zijn moeder zorgt of probeert te zorgen. Vier sterren!