2:22 (2017)

De film begint nog wel aardig. Sfeervol geschoten met soms fraaie plaatjes (dat ballet) en fijne muziek, zonder echt bijzonder te zijn. Je merkt dat de regisseur wel een goede smaak heeft, maar een beetje eigen smoel mist. Het voelt meer aan als het betere jatwerk dan een volledig eigen product. Maar dat is niet zo erg, want het kijkt prima weg. Maar als eenmaal het mysterie opkomt glijdt de film weg in het belachelijke en uiteindelijk lachwekkende, vooral doordat de film zichzelf enorm serieus neemt. Er is iets met een patroon, maar dat patroon bestaat niet. Dat is bedacht door een scriptschrijver, en nergens wist de film mij op een andere gedachte te brengen. Buiten dat sloeg dat hele gedoe met dat patroon gewoon helemaal nergens op. Dan helpt ook niet mee dat Huismaan als een dooie staat te acteren zonder enig teken van leven. Palmer is nog wel lief, maar redt het ook niet. Door het behoorlijke eerste halfuur niet de laagste score, maar de rest wat zo absurd slecht en vervelend en saai dat ik niet verder kom dan 1,0*.

Cyclische tijd, gebeurtenissen die zich herhalen, verwarrende romances, protagonisten wier schijnbare waanbeelden niet geloofd worden. De romantische thriller 2:22 staat op de schouders van films als Groundhog Day (1993), Source Code (2011), Edge of Tomorrow (2014) en Déjà Vu (2006). Geliefde premissen garanderen echter geen goede films, zo bewijst ook dit project van Paul Currie (One Perfect Day).

Verder lezen

Tegenvallende film waarin een luchtverkeersleider geschorst wordt nadat hij bijna een ongeluk heeft veroorzaakt. Het plot begint op zich wel intrigerend, maar de opbouw duurt veel te lang en ook stelt de uiteindelijke ontknoping nogal teleur. De personages staan slechts in dienst van het ongeloofwaardige plot en weten dus ook al niet te boeien.

Kan me wel voorstellen dat een enkeling dit een mooie film vind. Het oogt allemaal lekker kunstig en het lijkt of Currie iets heel belangrijks heeft te vertellen maar voor mij was het toch te veel much ado about nothing. Intrigerende, aantrekkelijk opzet dat zeker, maar met zo'n aanpak moet het balletje aan het einde wel helemaal goed rollen en dat deed het voor mij niet. Onbevredigend einde, waarbij het gevoel overheerst dat de intrige niet helemaal klopt, om over de geloofwaardigheid maar niet te spreken. Aan Huisman heeft het niet gelegen, die doet het heel aardig. Een superster zal hij niet worden maar hij heeft de looks en beheersing om een leuke carrière op te bouwen, nu nog het goede gevoel voor betere scripts.

Matig romantisch drama met wat thriller elementen. Het grootste probleem van deze film is het verhaal. Het is best origineel, maar is volkomen onlogisch en is ook niet volledig. Over het einde maar te zwijgen. Ondanks het zeer zwakke verhaal weet Currie er best nog wel wat van te maken. Hij bouwt het goed op met hier en daar visuele hoogstandjes. Zo nu en dan is het ook spannend en blijf je toch geboeid kijken naar de film. Zoals gezegd is het einde onverklaarbaar slecht. Huisman en Palmer doen het aardig en er is voldoende chemie tussen beide. 2.5

Mooie beelden, goede muziek, prima tempo. Grootste zwakte voor mij was dat het voelt alsof de belangrijke momenten die zorgen voor voortgang van de film op toeval gebaseerd zijn of nog erger, compleet uit de lucht komen vallen. Het meegenomen worden in de ontdekkingen die een film zoals deze de moeite waard maken zouden juist erg belangrijk en meeslepend moeten zijn. Toch zeker niet slecht, maar niet meer dan een krappe voldoende.

Goede film, Goede muziek, Wel trage opbouw. Wel raar dat op het einde, die man met zijn pistool gericht staat op de vrouw, er nog steeds mensen tussenlopen?? We zullen maar uitgaan van het gemiddelde IQ in Amerika. Al bij al was het een mooi verhaal, maar je kan beter Thriller schrappen en er drama van maken.

Erg genoten van deze film samen met mijn vriendin. Was door een kennis aanbevolen. Lekker rustig tempo, mooie beelden, spannend verhaal. Geen Hollywood opsmuk maar gewoon een goeie film

2:22

Ontzettend zonde van het barslechte script. Want regisseur Currie heeft een scherp oog voor mooie beelden, en in combinatie met de muziek en het sterke acteerspel (van vooral Palmer) levert dat zeker in het begin een fijne film op. Huisman is op zichzelf niet geweldig, maar in combinatie met Palmer best goed.

Jammer genoeg stort 2:22 in elkaar wanneer Huisman rare patronen begint te zien en er iets van spanning moet worden gecreëerd. De belachelijke plotontwikkelingen stapelen zich op. 2:22 is een romantische thriller, waarbij de film toch op zijn sterkst is als Huisman en Palmer keuvelen over van alles en nog wat. Helaas is dat alleen maar het eerste gedeelte, en begin je jezelf daarna af te vragen wie in hemelsnaam het script heeft goedgekeurd.

Geaccidenteerd.

De link met films als Source Code of Groundhog Day lijkt me vooral op basis van een brakke trailer of halve plotomschrijving te zijn, want buiten wat verre gelijkenissen heeft deze 2:22 weinig met zulke films van doen. Dan eerder Age of Adaline, die andere romantisch/mystieke film waarin Huisman mocht opdraven.

Al zou je in het begin nog kunnen denken dat we hier met een commerciële Pi te maken hebben. Man ziet overal patronen enzo ... maar dan met een dikke, vette Hollywoodsaus eroverheen. Beetje jammer, want ik kreeg het idee dat Currie nooit echt volledig achter zijn film stond. Hij leek meer te kopiëren wat hij elders ooit eens gezien had, een idee hoe films als deze moeten lopen en er moeten uitzien. Het resultaat is redelijk zielloos en sfeerloos als gevolg.

Qua plot loopt het ook echt voor geen meter. Ik begrijp waar het uiteindelijk allemaal naartoe wilde, maar dat lijkt compleet los te staan van het hele patronen verhaal. Er zitten een aantal ideeën in deze film die nooit bij elkaar lijken aan te sluiten, enkel gekozen omdat het nu eenmaal "allemaal wel wat mysterieus aanvoelt".

Huisman doet het niet slecht, aan hem heeft het niet gelegen. Maar de film rondom hem is een cop-out. Een erg lauwe en flauwe poging om mysterie en romantiek met elkaar te vermengen. Allicht dat een betere regisseur hier wat mee had kunnen aanvangen, Currie is duidelijk niet de man voor dit soort films.

2.0*

Het verhaal heeft best wel iets, mysterie en geknoei met tijd vind ik meestal wel interessant, helaas is het allemaal niet goed uitgewerkt. Het is vrij sfeerloos en het gemompel in zichzelf van de karakters komt nogal geforceerd over. Ook het acteerwerk is matig, Huisman vond ik absoluut niet overtuigend, Kristen Stewart deed het gelukkig wel iets beter. En wat is Stewart opgeknapt zeg, wat ziet ze er goed uit! Tenminste, dat dacht ik, want het blijkt hier om Teresa Palmer te gaan. Hier kwam ik later pas achter, maar ze lijkt er verdomd veel op. Maar goed, geen geslaagde film dus. Jammer, want met dit verhaal had best een goede film gemaakt kunnen worden.

Leuke film met mooie beelden en muziek, best goede acteurs en er wordt door de regisseur echt wel een vreemd sfeertje gecreeerd. Filmtechnisch alles dus dik in orde. Het verhaal is wel ietwat voorspelbaar en heeft te weinig body. Toch genoten omdat ik nu eenmaal hou van dit soort mysterieuze films. 3 sterren

Traag, niet spannend en té ver gezocht. Een thriller? Meer een romantisch drama/mysterie. Ben hier normaal best voor in, maar deze kon mij totaal niet boeien. En complete logica ontbreekt en op kritische vragen kunnen de makers zelf dan ook geen antwoord geven! waarom zijn de videoprojecties in de gallerie precies als datgene dat de hoofdrolspeler steeds ziet? Als Dylan dit vraagt aan de kunstenaar tijdens de ruzie. Krijg je het gevoel dat de kunstenaar hier echt een reden voor heeft gehad, maar je krijgt hier geen antwoord op.

Kon ‘m met moeite uitzitten. Het voelde ook echt als een film van 2,5 uur ipv 1,5 uur...
2*

Wat voor film het ook is "bijna" allemaal worden ze op MovieMeter tot op de grond toe afgebrand. Kan het ook wat positiever?!

Saaie Thriller / Actie film met onze Nederlandse acteur Michiel Huisman in de hoofdrol, die een soort van nieuwe Rutger Hauer aan het worden is in Amerika.

In dit verhaal draait het om luchtverkeersleider Dylan (Michiel Huisman), die wordt geschorst na een bijna-botsing tussen twee passagiersvliegtuigen. Kort daarop ontmoet hij toevallig de beeldschone Sarah (Teresa Palmer), die in één van de betrokken vliegtuigen zat. Er zullen nog meer omstandigheden samenlopen die in de sterren blijken te zijn geschreven, al weet Dylan, die patronen ontdekt, niet waartoe ze zullen leiden.

Een naar kitsch neigend romantisch (de romantisch bedoelde dialogen zijn onnatuurlijk) mysterie dat met vaart wordt verteld, en dat met een ontknoping die nog vele malen onwaarschijnlijker is dan de aanloop daar naartoe. Bijrollen verdwijnen in het niets, er duikt een kunstenaar met een artistiek staartje op en Dylan mompelt regelmatig voor zich uit om de plot uit te leggen. Michiel Huisman houdt zich nog net staande in deze film, maar veel meer kun je hier ook niet van hem verlangen. Verder maakt schoonheid Teresa Palmer deze film nog enigszins genietbaar en ik vond haar wel iets weghebben van actrice Amber Heard.

Voor films met herhaling kan je beter kijken naar "Groundhog Day (1993)" of "Source Code (2011)", want de tijdlus daarin bod mogelijkheiden tot het stellen van vragen omtrent ethiek, het leven en het noodloot, waarbij "2:22" alleen maar saai is.

Al met al dus een saaie Thriller / Actie film, die het aankijken eigenlijk niet waard is.

Een goede thriller film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende actrice Teresa Palmer...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek met

Dolby Digital...

Prima camerabeweging...

Ik vond het wel een intrigerende film die wist te boeien van begin tot einde. De cast deed het prima en het verhaal was ook wel leuk. Niet geheel origineel, denk maar aan genrefilms gelijk Groundhog Day, Happy Death Day, ... maar deze was ook wel leuk. Een beetje een mix van thriller en romantiek, maar nergens is het te.

Toch wel de moeite om gezien te hebben.

Wat begon als een aardige film zakte voor mij volledig weg bij de 20e minuut.

Hoewel Huisman eerder goede vertolkingen heeft neergezet sloeg hij hier de plank mis, al geloof ik dat hij er alles aan heeft gedaan om het zo realistisch mogelijk te houden. Wellicht ligt het dus toch aan het script.

Palmer vond ik maar irritant door de film heen zuchten, had ze het er zwaar mee of praat ze in iedere film zo?

Qua looks is de film redelijk in elkaar gezet, ook de vaker benoemde balletscène was prachtig. Persoonlijk vind ik het jammer wanneer er een "ik-schrijf-op-glas" shot in dit soort films zit en ik vond het dus ook behoorlijk misstaan in deze film.

En dan nog even de soundtrack - wat een bagger. Ik moet daar toch wel even iets over kwijt, meestal weten films zoals deze zich nog net te redden met een goede hit aan het eind. Om de kijker toch nog met een vrolijk gevoel naar huis te laten gaan. Ik heb de film stopgezet toen ik 30 sec. In de track zat, ik kon het niet meer aanhoren.

Maar genoeg commentaar:

Het is een film die je best een keer kunt opzetten wanneer je wilt wegzwijmelen bij de spieren van Michiel Huisman of het mooie koppie van Teresa Palmer. Ga je echt voor spanning en het edge of your seat gevoel, dan raad ik hem niet aan. Het is een makkelijke film die goed wegkijkt op luie vrijdagavonden.

Ik geef een 2,5* omdat ik me niet verveelde maar het absoluut geen thriller is. Ik miste de absolute "wow" maar geloof wel dat de acteurs zo goed als mogelijk hebben gepresteerd met zo'n script. En nu heb ik de soundtrack niet eens bij mijn stem berekend.

Waardeloze film. Onwerkelijk verhaal, slecht geacteerd, erg langdradig, zonde van de tijd.

Een redelijke film met Michiel Huisman in de hoofdrol. Hij nam het stokje over van Benjamin Walker. Ook Armie Hammer werd in eerste instantie aangekondigd voor de hoofdrol, maar werd later alsnog vervangen. Teresa Palmer was in 2006 in de vergelijkbare titel 2:37 te zien met slechts een tijdsverschil van 15 minuten. Dit in een veel betere film. De meeste scènes in New York werden opgenomen met projecties die de hele vertrekhal op een blauw scherm op de achtergrond projecteren. De acteurs stonden voor dit scherm, en leek het alsof de film was geschoten op een locatie. Dit inclusief de shootout-scène in Grand Central. De hoofdrolspelers in het verhaal zijn geboren op 18 april. Hiermee hebben ze de Ram als sterrenbeeld. In de film zitten er enkele verwijzingen naar de Ram, en keren ze terug in de patronen van Dylan. Tijdens de bioscooprelease in de week van 30 juni tot 6 juli, bracht de film slechts 422 dollar op. Hiermee werd "2:22" een film met de laagste brutowinst van 2017.

De stijl van de film beviel me beter dan de inhoud. Het regiewerk van Paul Currie was prima. Desondanks is het mysterie in het verhaal niet heel bijzonder en meeslepend. Tevens wordt het halverwege de rit iets te voorspelbaar. De film is het beste te vergelijken met Twelve Monkeys. Mocht je een liefhebber zijn van visuals, dan is "2:22" wel het bekijken waard.

2,5 *

Meer verwacht

Ik had eerlijk gezegd wat meer van deze film verwacht. En wat anders. Het staat omschreven als een actiethriller, maar het komt zéér traag op gang. Hierdoor raakte 2:22 mijn aandacht even kwijt. Gelukkig komt het later wel wat meer op gang en wordt het interessanter. Toch blijft het gevoel dat deze film te plat is om goed uit de verf te komen.

Mysterie

De enige reden dat ik echt bleef kijken was omdat het idee van de film interessant is, en je gewoon voldoening wilt. Als je eenmaal een mysterie voorgeschoteld krijgt, moet je gewoon weten hoe het zit. Of de weg er naartoe nou echt geweldig is of niet. Ook zijn er enkele dingetjes die niet helemaal kloppen naar mijn idee, terwijl het juist voor een film met patronen als onderwerp zo belangrijk is. Ook denk ik dat ik niet alles 100% heb begrepen aan deze film.

Missende chemie

Waar ik Michiel Huisman over het algemeen een fantastische acteur vind, lukte het hem niet om mij aan de film te binden. Zelfs zijn eigen voice-overs klonken saai en monotoon. Ook is er nul chemie tussen Huisman en Palmer. Chemie is wel essentieel voor een film waarin twee personages elkaar in zo’n korte tijd zo tot elkaar aangetrokken moeten voelen.

Conclusie

Waar ik eigenlijk had verwacht dat ik 2:22 heel erg leuk zou vinden, komt de film in werkelijkheid helaas niet helemaal uit de verf. Het idee achter de film leek mij erg interessant, maar de algehele uitwerking is het gewoon niet. De acteurs hebben totaal geen chemie, en als kijker word je alles behalve in de film getrokken. Gezien de film begint met een mysterie blijf je wel kijken omdat je wilt weten hoe het afloopt. Maar de film is vooral in het begin erg traag, en weet je helaas nooit echt mee te slepen.