The Aftermath (2019)

Wat doet het met je als alles in je directe omgeving je herinnert aan een onverwerkt leed? Deze vraag met gevoelswaarde is het vertrekpunt van The Aftermath, een belegen Britse productie die het in de promotie waarschijnlijk vooral moet hebben van haar affiche. Ook de aanwezigheid van Keira Knightley kan echter niet voorkomen dat plotlijnen en personages sneuvelen op de snijtafel. Voorbij de nuance rest een schetsmatig drama.

(...)

The Aftermath doet sterk denken aan het vrij recente The Promise (2016), een andere arthouse-lite uitvoering van romantiek tegen oorlogsdecor. Ook daar kiezen de makers voor schematische plotlijnen in een context die juist vraagt om aan uitdieping en ambiguïteit. Voor een van de meest invoelbaar geacteerde scènes moet je de ridicuul op papier gezette slotnoten jammer genoeg voor lief nemen. Een ‘Nasleep’ met een nare nasmaak.

volledige recensie

De setting is veelbelovend: een Brits echtpaar bestaande uit kolonel Lewis Morgan [Jason Clarke] en Rachael [Keira Knightley] reist in 1946 naar het verwoeste Hamburg waar Lewis tot taak heeft een bijdrage te leveren aan het herstellen van de orde en het opsporen van de laatste Hitler-getrouwen. Het Britse leger confisceert voor hun het huis waar Stephen Lubert [Alexander Skarsgård] en zijn tienerdochter Heike [Flora Thiemann] wonen en die naar de zolderkamer worden verbannen. Helaas is dit geen thriller geworden over de klopjacht op Nazi's, maar een teleurstellend standaardwerkje over de liefdesdriehoek die ontstaat omdat Rachael zich verveelt. De acteurs halen het onderste uit de kan, maar het blijft ongeïnspireerde boeketreeksromantiek uit de tijd dat vrouwen nog weke knieën (en meer) kregen als een man ook maar enige avances maakt.

Matige film. Vooral oerdegelijk, wat voorspelbaar (of eigenlijk enorm voorspelbaar) en daarmee ook wat saai. Het is allemaal niet slecht, de aankleding is prima, sommige beelden fraai, de jurken bij tijden schitterend, Knightley past perfect in de rol en Clarke vind ik sowieso wel een fijn acteur, maar er zit echt geen enkel sprankje in de film. Er heerst geen enkele chemie en dat hoop je toch wel in een liefdesverhaal. Verder ook wat nevenplotjes die niet hadden gehoeven voor mij. Daarmee is dit een film die nergens gaat leven en zo duren die 108 minuten best langs. 2,0*.

Een film over vijandigheid alsook verlies van geliefden en hoe de achterblijvers daarmee omgaan. Als je denkt aan vijandigheid, verraad en passie zoals je in de korte beschrijving leest, dan stelt de film toch eerder teleur. De chemie tussen Clarke en Keira is vrijwel onbestaande waardoor het einde nogal vergezocht lijkt. Er wordt door iedereen zo ingetogen en voorzichtig geacteerd lijkt het wel. Op die manier zit er weinig schwung in de film en voelt deze best lang aan voor 108 minuten. De setting is misschien origineel omdat het zich tijdens de nasleep van WO II afspeelt maar zonder deze setting had de essentie van dit liefdesverhaal ook verteld kunnen worden. Nevenplotje met de dochter geeft ook weinig meerwaarde. Gelikte film dus inderdaad, maar nergens emotioneel geraakt of op het puntje van mijn stoel gezeten.

Eind juli 1943 bombardeerde de Britse RAF tijdens Operatie Gomorra, het hart van Hamburg, zo heftig dat de stad werd veranderd in blakerend puin. Tienduizenden lichamen zijn toen, vaak letterlijk, tot as vergaan. Die naweeën van die verschrikking uit de Tweede Wereldoorlog speelt zich echter op de achtergrond van de film af en gaat meer over zaken als persoonlijke schuld en vergiffenis, liefde en rouw. Het is een gestileerd relatiedrama.

Op regisseur James Kent zijn naam staan veel BBC-tv-films. Veel Klassiek Brits (kostuum)drama. Oerdegelijk en gelikt materiaal dus. Deze film doet dan ook niet onder voor de rest van zijn BBC-oeuvre. We zien Rachael (Keira Knightley) zich bij haar man Lewis (Jason Clarke) voegen in het naoorlogse platgebombardeerde Hamburg. In een groot landhuis waar de architect Stefan (Alexander Skarsgård) en zijn dochter ook nog vertoeven. Het is een begin van een romance tussen twee mensen die elkaar wantrouwen, maar ook een verlies delen. Die gestileerde werkelijkheid wordt nog net niet saai en stoffig doordat we te maken hebben met sterke acteurs. Maar verder is (en blijft) het vooral een degelijke, maar geen uitzonderlijke film. Het is dat ik een zwak heb voor Keira Knightley en dat ze wederom in fijne kledij mag rondlopen want voor de rest zijn er maar weinig emoties en is het geheel nogal voorspelbaar.

Oogt wat old fashion, zo een film had pakweg dertig jaar geleden ook al op deze manier gemaakt kunnen worden. Niet slecht, maar wat men wil, een broeierige love story afleveren, komt er niet helemaal uit. Feeling met de hoofdrolspelers is bij dit soort films belangrijk maar hier had ik dit te weinig. Keira is in orde(hoewel ze haar Atonement niveau nergens benaderd) maar Clarke is een serieuze miscast. Een blijkbaar populaire acteur die je steeds meer ziet opduiken in grote rollen, maar mij kon hij hier als de gebroken, introverte lover van Rachael nergens overtuigen. De jonge Skargârd heeft dan weer wel de juiste looks, spreekt zelfs met een toepasselijk Duits, maar is eigenlijk te jong en uiteindelijk dus ongeloofwaardig als minzame vader van een tienerdochter. Slordig filmpje dus af en toe, de mooie locatie opnamen ten spijt. Kijk liever nog een keer naar Sophie's Choice als je geïnteresseerd bent in verhalen over gecompliceerde driehoeksverhoudingen met een onuitgesproken getraumatiseerde ervaring als dwarsligger, zou ik zeggen.

The Aftermath

The Aftermath is zeker een sfeervolle film. Knightley is ook geweldig op dreef, en in dit soort films voelt ze zich duidelijk als een vis in het water. Aan de oppervlakte is het kil, triest en afstandelijk, maar door Knightley zie je de emoties steeds meer opborrelen. Ook Skarsgård en Clarke zijn de perfecte acteurs voor dit soort rollen, en de beelden van het landhuis en het platgebombardeerde Hamburg maken indruk.

Helaas is het script wat vlak en eentonig, en dit is meer een kostuum/liefdesdrama dan een oorlogsfilm. Dat wist ik van te voren wel een beetje, maar het probleem is dat er dan wel chemie moet zijn tussen de acteurs. Tussen Knightley en Skarsgård gaat het nog, maar vooral tussen Knightley en Clarke is er geen vonk. Dat zorgt ervoor dat het einde van de film totaal niet werkt, en dat je na afloop met gemengde gevoelen blijft zitten.

Een schitterend landhuis buiten de stad, dat fel contrasteert met de verwoestingen in de stad, vormt het decor voor een naoorlogse liefdesaffaire tussen mensen, wier leven door de oorlog al evenzeer in de vernieling is geraakt.

Zo op het eerste gezicht een interessant uitgangspunt voor wat een mooie film had kunnen zijn. Helaas draait de melodramatische ontknoping de film goeddeels de nek om. Het komt mij bovendien voor, dat de nevenverhaallijn over de “88”-nazi’s er aan de haren is bijgesleept. Jammer, want toch wel een gemiste kans volgens mij.

Goeie film waarin een Britse kolonel en zijn vrouw gestationeerd worden in een Duits huis net na de oorlog. Afgezien van het einde is het verloop van de film wat voorspelbaar. Solide en een aangenaam, rustig tempo. De op spanning staande verhoudingen tussen de personages is prima neergezet. Niet in de laatste plaats door het uitstekende acteerwerk. Een kleine 3.5 sterren.

Mooie film over de periode na de capitulatie in nazi-Duitsland waarbij de geallieerden - in dit geval de Britten - onderzoek deden naar (vooraanstaande) nazi-adepten en huizen en goederen confisqueerden. De wederopbouw behoorde ook tot de taak van de geallieerden, maar net als in 1919 (en volgend) verliep dit niet steeds van een "katholiek" leien dakje.

Grootste pluspunten waren de mooie sfeerschepping van het prille naoorlogse Hamburg. De puinhopen en kapotgeschoten huizen staken in schril contrast af met de grote statische woning van Stefan. Hamburg werd al nagenoeg verwoest door "Operation Gomorrha" in 1943, Dresden kreeg een grotere bommenlading te verduren, maar slikte minder slachtoffers dan het grotere Hamburg.

Ook de acteerprestaties waren op niveau met de immer bevallige Keira Knightley, maar ook Alexander Skarsgård en Jason Clarke waren op niveau. De romance en chemie tussen de eerste twee waren aanwezig, maar dergelijk romanceverhaal is minder mijn cup of tea. Zeker het einde, lichtjes verrassend misschien, was wat melig. Ook het "verzet" als je dat zo kan noemen, kwam niet overtuigend genoeg binnen. Voor de rest prima film. Net geen 3,5*.

Dat een one-night-stand goed voor een huwelijk kan zijn....

Heel mooi romantisch, soms heftig drama. Zonder voorkennis was het toch al in het begin duidelijk wat er ging gebeuren en hoe het zou eindigen. Maar de mooie setting, de toepasselijke sfeer, knappe decors en de goede cast die uitstekend acteerde maakte het geheel voor mij tot een indrukwekkende film.