Hotel Mumbai (2018)

Op deze 1e Paasdag zijn in Sri Lanka meer dan 200 doden en 400 gewonden gevallen bij terroristische acties in 3 kerken en 4 toeristenhotels.

Dat wist ik nog niet, toen ik gisteren het bioscoopkaartje kocht.

Het maakte de gebeurtenissen in deze film nog indrukwekkender.

Alleszins de moeite waard om te bekijken.

In jaren niet meer zo'n beklemmende film gezien. Film zal je zeker niet meteen loslaten

De film begint vrij sterk, de spanning wordt al gauw opgebouwd, met eental zeer intense scènes. Helaas wordt de film halverwege een beetje zoekende en weet het niet echt waar het naartoe wil. Maar tegen het einde van de film weet het de draad weer op te pakken en krijgen we toch een sterk einde.

Wat een indrukwekkende film! Je wordt volledig in de film meegetrokken. Dev Patel (“Slumdog Millionaire”, “Lion”, “The best exotic Marigold”) speelt zijn rol overtuigend.

Af een toe een mix met de echte beelden van toen maakt dit een overtuigende film, die onder je huid kruipt.

Helaas zit onze wereld vol met mensen die in naam van het geloof onheil aanrichten. Naar mijn mening heeft dat echter totaal niets met welk geloof dan ook te maken en is het een pure vorm van extremisme.

Dit is een uiterst verzorgde productie met een effectieve en afwisselende score van Volker Bertelmann en voortreffelijk acteerwerk van Dev Patel en Anupham Kher. Maar deze reconstructie van de terroristische aanslagen die in 2008 plaatsvonden in Mumbai heeft een onaangename nasmaak en is meer exploitatie van menselijk leed dan een eerbetoon aan menselijke heroïek. Ik moet eerlijk bekennen dat ik een nachtje heb moeten slapen over mijn uiteindelijke oordeel, omdat deze thriller van Anthony Maras zich sowieso op glad ijs bevindt vanwege het onderwerp. Mijn morele bezwaar is dat Maras tientallen figuranten gebruikt als schietschijf en het bloedvergieten (te) expliciet in beeld brengt. Het is een aanzienlijk minder respectvolle benadering van de slachtoffers dan bijvoorbeeld United 93 (2006). Puur vanuit filmisch perspectief gezien breekt Maras de spanningsboog regelmatig door te schakelen naar overbodige nieuwsverslagen en andere onbelangrijke scènes die buiten het hotel plaatsvinden. De humoristische onderonsjes tussen de terroristen nadat ze al tientallen weerloze mensen hebben geëxecuteerd getuigt van zeer slechte smaak. Maras had er beter aan gedaan om zich uitsluitend te richten op het verhaal van chefkok Oberoi [Anupham Ker] en butler Arjun [Dev Patel], die weigerden hun hotel te ontvluchten en zich inzetten om tientallen gasten te redden van de dood. Helaas kozen Maras en co-scenarist John Collee aan een structuur die meer doet denken aan The Towering Inferno. Het resultaat is dan ook een reconstructie die meer aanvoelt als onsmakelijk amusement dan als sobere reconstructie. Controversieel is het sowieso, dus de meningen zullen wel verdeeld zijn (en blijven).

Ik vind het een clichématige doorsneefilm die ook niets toevoegt aan de historische feiten zelf. Alle personen in de film zijn wat karikaturaal en daardoor wat ongeloofwaardig: de terroristen die net iets te veel lijken te denken op een schoolreisje te zijn en weinig serieus met hun missie bezig lijken, het kwade genius achter de aanslagen die net iets te opzichtig de islam slechts misbruikt voor zijn kwaadaardige doelen, de V.I.P.-hotelgasten en het personeel die net iets te veel de held spelen en moedig de strijd aangaan met de terroristen en hun leven in de waagschaal stellen voor anderen, etc. Het verhaal is in wezen slechts een kat-en-muisspel tussen de terroristen en een paar V.I.P.’s (de terroristen lijken niet zo veel mogelijk slachtoffers te maken maar specifiek op zoek naar Westerse en/of rijke hotelgasten dus de V.I.P.’s) dat met ruim twee uur speelduur echt veel te lang is, temeer nu dat kat-en-muisspel simpelweg alle bekende clichés afwerkt om het wat spannend te maken of houden (bv. vrouw verbergt zich met een huilende baby in de kledingkast terwijl de terroristen haar kamer doorzoeken en net op tijd worden de terroristen door de grote baas weggeroepen).

Al met al lijkt de opzet van de film vooral te zijn geweest om het hotel Taj Mahal en diens personeel te eren (en daarom wordt ook praktisch geen aandacht besteed aan de andere aanslagen op die dag). Dat is mooi maar ik had liever gezien dat de opzet was geweest om een goede film te maken. Wat de film overigens wel goed doet is gebruik maken van het cliché dat als je inzoomt op een paar heldhaftige hoofdrolspelers die investering zich uitbetaalt doordat je als kijker met hen gaat meeleven en je gaat hopen dat zij het overleven (terwijl je onverschillig blijft ten opzichte van de afslachting van de vele figuranten om de hoofdrolspelers heen). Maar daarmee geeft de film wrang genoeg ook de terroristen gelijk omdat hun motief volgens de film is: het leven van arme moslims doen er niet toe want alleen het leven van Westerse en rijke mensen tellen in deze onrechtvaardige wereld.

Hotel Mumbai is bijzonder naargeestig qua inhoud, maar is ijzersterk als film. Wat me opvalt is dat ik berichten lees dat het ongepast is een waargebeurde aanslag als deze te verfilmen, maar waarom dan? Het is niet dat de regisseur er een amusementsfilm van heeft gemaakt. Volgens mij is het heel belangrijk om dit soort verhalen te blijven vertellen, om mensen te waarschuwen of om mensen te laten beseffen wat de slachtoffers mee hebben gemaakt. Soortgelijke films als United 93 of Utoya vond ik ook enorm indrukwekkend, juist omdat je er bijna zelf bij bent, zo intens en rauw krijg je het verhaal op je bordje.

Deze aanslagen van 10 jaar terug waren ook extreem en dat toont de film je dan ook. Het geweld is keihard en de film laat dan ook geen softere weergave van de werkelijkheid zien. Tevens is het zeker geen verhaal vol met helden en heroïsche daden van het personeel en de gasten geworden. Ja, sommigen doen nobele dingen, maar de film toont dit bescheiden en met respect. Sterker, zo af en toe vroeg ik me zelfs af waarom niemand nou eens zo'n terrorist aan probeerde te pakken terwijl er wel kansen leken te zijn. Al is dat natuurlijk makkelijk lullen vanuit mijn bioscoopstoeltje, terwijl die mensen wisten dat hun leven er vanaf hing. Er hangt een constante spanning in de twee uur durende film die van begin tot eind mij bij de keel wist te grijpen. De personages zijn menselijk, hun redenen om te overleven zijn helder. Dat je ook vanuit het perspectief van de terroristen een verhaal krijgt is misschien wat vreemder, maar het leverde wel enige afwisseling op. Al vraag ik me af wat de regisseur daar mee wilde bereiken, als ik bijvoorbeeld denk aan een scène dat een terrorist met zijn familie belt.

Helemaal perfect is de film ook niet en diverse clichés uit het genre komen helaas voorbij. Een nanny die samen met haar baby net lijkt te worden gevonden in de kast, waarna de terroristen precies op dat moment telefoon krijgen van hun grote leider is wel wat goedkoop opgebouwde spanning. Of de chef-kok die net de deur lijkt te openen maar met de sleutel in het slot een telefoontje krijgt om dit niet te doen, want het is een truc van de terroristen. Het waren geen slechte stukken, maar wel voorspelbaar. Wat ik ook minder vond waren pogingen tot humor. Als er nou iets niet paste in deze film, dan is het wel humor. Vreemde keuze.

Het neemt niet weg dat dit gewoon een ontzettend goede en indrukwekkende film is geworden. Visueel knap gemaakt en met erg sterk acteerwerk.

4*

Hotel Mumbai. Een film waar je stil wordt van al dat zinloze geweld. Ik ben ook stil bij het schrijven van deze mening. Woorden zijn hier moeilijk te vinden. Het is geen typische Amerikaanse film waar een held iedereen redt. Je verwacht het ergens wel en hoopt er zelfs een beetje op Het is pure realiteit geweest daar in Mumbai. Het deed me vooral denken aan de aanslag in de luchthaven van Zaventem (omdat ik een dag eerder op hetzelfde moment op dezelfde plaats heb gestaan).

Het is dus niet direct een fijne film om naar te kijken. De personages mochten iets meer ingeleid zijn want dat had deze film nog een heel stuk beter kunnen maken. De film kent zeker wel wat spanning zeker door die baby. Het was natuurlijk te denken dat ze die niet zouden horen. Dat kan alleen in films dat die twee terroristen die baby niet hoorden. Soms wat langdradig door het vele geweld en het weinige verweer. Gelukkig bijt Jason Isaacs nog even als een pitbull in een been.
De soundtrack vond ik bij momenten op prima. Zeker een goed debuut maar er had meer ingezeten.

munich van spielberg... ook film over terrorisme...

maar wat die (edit moderator: gescheld verwijderd) allemaal doen aan grof zinloos geweld tegen willekeurige toeristen hoef ik niet terug te zien...omdat we er nog midden in zitten...zie srilanka...

whats next?

1.5 uur film over (edit moderator: gescheld verwijderd) die met truck 100 kinderwagens platrijdt op de boulevard van nice?

granaten tussen concertbezoekers gooien ala bataclan? veel te veel eer voor deze zwijnen en te kort geleden....

maak liever films vanuit de andere kant zoals 0dark30

dit is alsof de nazi misdaden zijn verfilmd in 1945 zelf....bah

Indrukwekkende film die het verhaal niet alleen vanaf de slachtoffers maar ook de daders belicht, het is gelukkig geen Amerikaanse sentimentele film geworden op een paar "schoonheidsfoutjes" na dan. Zoals eerder al terecht is opgemerkt heeft het zeker meerwaarde deze film in de bioscoop te zien, de film belicht het verhaal erg koelbloedig en naar mijn idee ook aardig realistisch. De scene dat de meer "gevoelige" terrorist zwicht voor het schietgebedje van de vrouw terwijl hij de rest zonder al te veel moeite dood schiet voelde in deze toch wel realistisch aanvoelende film een beetje misplaatst. Maar zoals ik al eerder aangaf, wordt dit gelukkig tot een minimum gehouden.

Deze film laat zeker een impact op mij achter en ga ik niet snel meer vergeten, geslaagd bioscoopbezoek!
4*

Meestal scoren films met extreem geweld bij mij niet hoog. Dat deze film hierop een uitzondering is komt uiteraard omdat het verhaal op feiten gebaseerd is. En als de werkelijkheid is dat destijds in 2008 zo'n 178 mensen in koele bloede zijn afgeslacht dan dien je als je hierover een film maakt dat geweld ook in al zijn meedogenloosheid te tonen. Daar is de regisseur best goed in geslaagd lijkt me hoewel ik bij sommige niet gewelddadige scènes wel vraagtekens zet wat betreft geloofwaardigheid. De dame met de krijsende baby bij voorbeeld en de ober die toevallig die dag zijn schoen verloor. De scène met de executie van de gijzelaars klopt trouwens wel. Dat gebeurde ook in werkelijkheid. Zeker niet overdreven dus die scène.

In het kort samengevat vond ik dat de werkelijkheid van die dramatische novemberdagen zo'n 10 jaar geleden in deze film toch wel goed werd weergegeven. Kort en krachtig laat ik het zo maar zeggen. Film bleef ook nog lange tijd bij me na sudderen en dan is ie voor mij uiteraard geslaagd.

4,0*

Effectief.

Hoewel het onderwerp zich niet meteen leent om onder de noemer genrefilm te vallen is deze film dat eigenlijk wel. Het is vrij recht toe recht aan. 10 terroristen onder begeleiding van een gezichtloze leider terroriseren Mumbai. We krijgen enkele hotelgasten en werknemers voor de aanslag te zien en hoe zij het er van afbrengen tijdens.

De film is keihard. Je ziet iedereen neergeschoten worden en het zijn angstaanjagende gasten. De film geeft ze zeker een gezicht maar ze doen de moorden zonder blikken of blozen. Het is geen film die op een bedachtzame manier onder je huid kruipt het is eentje die puur onder je huid kruipt door de pure narigheid die je ziet. Ergens wringt de schoen een beetje als je heroïsche speeches hoort van de kok of de Iraanse dame. Anderzijds past het goed binnen wat de film wil zijn. Het speelt puur op je onderbuik. Je zou er bij dit onderwerp misschien wat kritisch op kunnen zijn. Maar Maras houd de spanning de volle speelduur vast en dat is knap. Het tempo gaat nergens omlaag en je doordat het waargebeurd is, is het niet gezegd dat de sympathieke acteurs blijven leven, het geeft de film die onvoorspelbaarheid die het net nog wat spannender maakt dan wanneer je James Bond of Tom Cruise in benarde situaties ziet.

3.5 sterren.

Hotel Mumbai moet zeker niet gezien worden als simpel leedvermaak. Het is een sterk geschoten film waarin je continue in spanning meeleeft met de slachtoffers. Tevens geeft het verhaal de behulpzaamheid van het personeel sterk weer. Erg knappe film waarbij dit dus vooral tot uiting komt door zeer goed acteerwerk. Heftig filmpje is het zeker met enorm veel spanning.

Sterk drama. Het verhaal is bekend en wordt prima overgebracht door Maras. De film kent een kleine aanloop naar het laffe geweld. Vanaf dat moment zit je als kijker vol spanning en emotie gekluisterd aan de buis. Je leeft als kijker echt mee met de slachtoffers. Ook de heldhaftigheid van de medewerkers en gasten van het hotel en de onmacht van locale overheden wordt prima in beeld gebracht wat een mooi totaalbeeld geeft van de hele situatie. Het acteerwerk is verder prima. Goeie film die er flink inhakt. 4.0

Enerzijds is deze Drama / Misdaad film een ernstig eerbetoon aan de slachtoffers (er vielen zeker 174 doden en ongeveer 308 gewonden) van de bloedige aanslag in Mumbai in 2008, en met name in het Indiaas luxueuze vijfsterrenhotel "Taj Mahal Palace", anderzijds is het een harde gelikte Hollywoodthriller (met fictie-elementen, zoals het kindermeisje dat opgesloten zit met een baby).

Debuterend regisseur Anthony Maras bouwt de spanning (vrijwel elke scène staat stijf van de spanning of is gevuld met keiharde geweerschoten dan wel explosies) vakkundig op en beschikt over een prima cast (o.a. Dev Patel als de heroïsche ober Arjun), maar de gretigheid waarmee hij alle ellende in beeld brengt geeft het geheel een zweem van terrorismeporno.

Wellicht had een documentaire deze gebeurtenissen beter tot hun recht doen komen dan deze film, die zeker niet slecht is en het brengt de wanhoop, angst en afschuw van de dagenlange terreur in het "Taj Mahal Palace Hotel" feilloos tot leven. Zelfs de terroristen, die amper volwassen zijn en die via oortjes door hun commandant worden opgezweept, krijgen (iets van) een gezicht in deze film.

Het is uiteraard een contradictio in terminis om een docudrama over deze gruwelijke aanslagen een “mooie film” te noemen. Ik heb met toenemend ongemak en afgrijzen moeten aanschouwen hoe opgefokte, tot in hun tenen geïndoctrineerde terroristen meedogenloos hun opdracht uitvoerden. Dat het gewetenloze brein achter deze operatie bij de diverse geheime diensten niet bekend zou zijn, wil er bij mij niet in. Ik vermoed dat er tot op de dag van vandaag daaromtrent een vies politiek spelletje gespeeld wordt. Dat doet echter niets af aan de film, die het bekijken meer dan waard is.

Hotel Mumbai

Indrukwekkende film over de aanslagen in Mumbai in 2008. Realistisch, compromisloos en soms spijkerhard, regisseur Anthony Maras wil duidelijk laten zien hoe gruwelijk de ervaring moet zijn geweest voor de slachtoffers en de mensen die het ternauwernood hebben overleefd.

Het klinkt een beetje morbide, maar zo’n schitterend hotel is natuurlijk ook de perfecte plek voor een beklemmende en ijzingwekkende thriller. Hotel Mumbai is ook een mooi eerbetoon aan de helden die er voor hebben gezorgd dat er niet meer slachtoffers zijn gevallen. Alle acteurs doen het goed, maar Dev Patel en Anupam Kher steken er toch wel bovenuit. Complimenten ook voor de production design en de manier waarop de actie in beeld is gebracht, want alles ziet er fantastisch en realistisch uit. Hoe gruwelijk het soms ook is.

Ik weet nog precies wat ik aan het doen was toen het eerste vliegtuig het WTC binnen vloog en ik weet ook nog waar ik was toen de Paris attacks gebeurde. Vreemd genoeg kan ik me echt niks meer herinneren van deze daden destijds. Misschien toch een beetje ver-van-je-bed-show: je leest er over, hoort er over en hebt er zeker een beeld bij, maar echt binnen komen doet het niet. Dan is een keiharde thriller als Hotel Mumbai toch opeens heel direct en laat het nog weinig aan de verbeelding over. Uiteraard walg ik van terrorisme, maar ik vind het onderwerp toch altijd wel fascinerend. Ben vaak wel benieuwd wat er nu precies in die kopjes van die gehersenspoelde idioten omgaat. Of een drama als dit verfilmd moet worden laat ik in het midden. Enerzijds moeten we niet vergeten wat er is gebeurd, maar anderzijds vraag ik me soms ook af of dit geen adrenalinekick geeft aan genoeg geradicaliseerde die nog vrij rondlopen.

Hotel Mumbai is in elk geval spijkerhard. Zoals het vermoedelijk ook in het echt is gebeurd hebben de terroristen geen enkel ontzag voor de ongelovigen en wordt er flink op los geknald. Het is erg surrealistisch wanneer de terroristen hun wapens gereed maken en de eerste schoten lossen. Je zult het maar mee maken. We volgen een aantal hotelgasten in hun vluchtweg, in hoeverre deze personages zijn gebaseerd op de werkelijkheid weet ik niet. Wel wordt er sterk geacteerd, waarbij Patel er bovenuit stak. Arjun is een opperbaas die zich van schlemiel naar held opwerkt. Het einde waar hij op zijn scooter naar huis reed deed me ook wel wat, die verslagen en verwarde blik...

De film laat ook goed zien wat voor een negatieve invloed de media op alles kan hebben. Ik heb het er al vaker met mensen over gehad, maar als werkelijk alles wordt uitgezonden, dan kunnen de terroristen daar toch ook op anticiperen? Ik heb me verder gelukkig niet hoeven storen aan geromantiseerde relaties of lollige personages. Dit is gewoon een erg rauw filmpje waarbij het voor velen gewoon slecht afloopt.

Waanzinnige weerloosheid.

Hotel Mumbai is een onprettige film, maar wel een heel sterke. Dat eerste zit hem uiteraard in het verschrikkelijke onderwerp van de waanzinnige geloofsfanaten, die met automatische wapens iedereen op laffe wijze doden. En dat duurt de hele film lang. De weerloosheid is voelbaar. Totdat je er niet meer langer tegen kan en het liefste door de beeldbuis heen zou springen om in te grijpen.

Missie van de filmmakers geslaagd dus. Het tweede zit hem in de kundige wijze waarop wordt gefilmd en het goede acteerwerk. Ook zit er met name in het begin veel spanning in. Een paar scènes zijn gerust ijzingwekkend te noemen. Toch voelt de film eveneens aan als een docudrama, mede geholpen door de nieuwsbeelden die her en der worden ingevoegd. De mix is zeer geslaagd.

***½

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Goeie film over de terroristische aanslagen in Mumbai eind november 2008. De film concentreert zich voornamelijk op de gebeurtenissen die zich in het hotel afspeelden. Als waargebeurd drama wellicht iets te sensationeel en ook wat gemakkelijk gebracht. Maar als spannende actiefilm wel geslaagd te noemen, want spannend is de film zeker. Met gemak 3.5 sterren voor dit regiedebuut van Anthony Maras.

Aanrader! Heel spannend maar ik heb ook een traantje weggepinkt.

Zag reeds de Nederlandse documentaire "Back to the Taj Mahal Hotel" maar dit is toch wel heel iets anders : overwelmend op filmisch gebied, keihard, nagelbijtend en ontroerend. Knappe montage en uitstekend acteerwerk. Zag die Dev Patel al enkele keren aan het werk en steeds meer in een hoofdrol. Een veelzijdige artiest.

De film en al wat er in en rond draait blijkt alleen maar in Australië, het productieland, te zijn gelauwerd en dat is m.i. toch wel merkwaardig.

Een erg spannende film. Ik kwam er helemaal in. Meestal houd ik niet van films waarin veel geschoten wordt en waarin veel geweld voorkomt, maar deze hield mijn aandacht van begin tot eind vast. Ik vind het acteerwerk erg sterk en ik vind de film goed gemaakt. Wel heel naar dat het op een waargebeurd verhaal gebaseerd is. Zulke gebeurtenissen zijn vreselijk. 4*

Erg goede film, werd er gewoon stil van. Heel heftig.

Erg indrukwekkende film over een verschrikkelijke gebeurtenis waar ik eigenlijk helemaal niks van kan herinneren.

Als je slecht in je vel zit of tegen een depressie aan, dan raad ik je deze film af. Een compliment voor de makers om zo'n realistisch beeld te scheppen dat het als kijker lijkt alsof je er middenin zit. Je krijgt twee uur lang een bak ellende en geweld over je heen en je voelt door het scherm heen hoe machteloos de hotelgasten en personeel waren. Een aanslag van ongekende omvang van een stel islamitische fanatici die het voorzien hadden op vooral Amerikaanse toeristen en mensen van status.

Het acteerwerk van Dev Patel, Jason Isaacs en Armie Hammer vallen positief op. De aanslagplegers deden soms teveel aan overacting, maar kwamen zeker dreigend over.

Verder is het een goed geschoten film met een aantal ijzingwekkende scènes zodat de twee uur voorbij vlogen.

Wil hier ooit nog wel eens een documentaire o.i.d. over zien, erg interessant en aangrijpend tegelijk.

Uitstekende film, 4*

Vrij zware heftige film over de waargebeurde aanslagen in Mumbai. Het meest beangstigend aan terreur is het feit dat het zo moeilijk te voorspellen valt. Ieder kan een potentiële terrorist zijn, zelfs deze jonge knappe mannen die onschuldig ogen, maar vol haat zitten en in staat zijn zulke gruwelijke en laffe daden te stellen.

Op één of andere manier raakten de schietpartijen me enorm. Vooral de eenlingen die her en der trachten te vluchten, maar toch werden neergemaaid, zullen me nog een tijdje bijblijven. Alsof de geduldige jager wacht totdat de prooi een verkeerde stap zet. Met de film over Utoya en Breivik had ik datzelfde gevoel. Mooi en meedogenloos …

Verder erg realistisch weergegeven. Goede vertolkingen ook van zowel de terroristen als Dev Patel. De dreiging was sterk aanwezig en ook de spanning was om te snijden. Enkele scènes waren werkelijk weerzinwekkend. Ook de onmacht van de amateuristische politie die duidelijk niet getraind was op zoiets kwam aan bod.

Indrukwekkende realistische terroristenfilm die buitengewoon goed in elkaar steekt. Okay het Amerikaanse sausje zit er wel overheen, maar misschien daarom ook strak geregisseerd. Natuurlijk hadden we liever Hindi gehoord en Pakistaans en een Rus die Russisch spreekt. Maar dat zijn maar kleine smetjes op een verder zeer degelijk goed gemaakte film. Even rustig zitten is er niet bij. De moordmachine is in volle gang. Wie daar niet van houdt, moet deze film dan ook maar overslaan. Twee uur lang actie kogels en angst. Het vluchten door de gangen van het hotel zijn goed gemaakt. Daarbij zien we regelmatig de echte beelden voorbij komen. Indrukwekkend en vol emotie. Ik heb dan hier en daar ook wel wat natte ogen gehad, bij zoveel nodeloos geweld. Wie geen goede moslim is of westers moest worden afgemaakt. De instructies kregen ze per oortje te horen. Schrijnend was vooral de gebrekkige hulp in India. De commandogroepen zaten ver weg en het duurde zeer lang voordat ze in Mumbai arriveerde. het afmaken van de gijzelaars stuk voor stuk is mensonterend om te zien, maar ook daadwerkelijk gebeurt. Zo is deze film Hotel Mumbai zeer waarheidsgetrouw verfilmd. In totaal werden er 174 mensen gedood waarvan 1 Nederlander en waren er 246 gewonden. In terrorist bleef in leven. Het brein is helaas nooit gepakt. De terroristische aanslag zou een tweede 9/11 moeten worden.

Film 4.5
Beeld 4.0
Geluid 4.5
Extra's helaas geen.

Ik ga deze film een veel hogere score geven dat hoe die soms overkwam. Deze film is deels een keiharde thriller vol brute nietsontziende actie en deels een verschrikkelijk slecht geschreven prul. Om met dat laatste te beginnen, de personages waren alle wandelende clichés (de nanny en het kind) en ook de film zelf ontsnapt er niet aan (net op tijd waarschuwen, flauwigheden met die schoenen en dan net je baantje nog kunnen behouden, dat soort dingen). Maar eigenlijk wisten lange tijd die personages mij ook niet echt te boeien, mede door dat soort dingen als hiervoor beschreven.
Maar het realistische gehalte maakt een heleboel goed. Alleen al dat de helft van de hoofdpersonen op koelbloedige wijze de dood vindt, zonder overdreven sentiment of heldhaftigheid met violenmuziek (zoals Hammer wordt neergeschoten, dat is even andere koek). Ook is de actie zeer sterk en overzichtelijk in elkaar gezet en hard en rauw en toont volgens mij goed wat hier gebeurde. Op dat soort punten verdient de film een dikke voldoende, ook al duurde het een uur voor de film me eigenlijk echt begon te boeien. 3,5*.

Eindeloze nachtmerrie

Hotel Mumbai toont een waargebeurd nachtmerrie scenario over een reeks terroristische aanvallen in India, waarbij de focus op het Taj Mahal Palace ligt. Het valt sterk af te raden om deze film te kijken wanneer je niet lekker in je vel zit, want de kans is ruim aanwezig dat deze je geestelijke gesteldheid niet zal bevorderen.

Het waargebeurde verhaal is namelijk ongemakkelijk, confronterend en beangstigend om te bekijken. Daarnaast wordt er veel terroristisch geweld expliciet in beeld gebracht. Onvoorstelbaar dat mensen op basis van een naar eigen handen gezet geloof, die doden rechtvaardigt, zo gehersenspoeld kunnen worden om tot deze terroristische daden over te kunnen gaan. Los van de uitzichtloze situatie waar de terroristen mogelijk in verkeerden; het is bizar om te zien hoe terroristen überhaupt in staat zijn om zoveel onschuldige slachtoffers, zonder pardon simpelweg neer te maaien.

Minstens net zo schokkend is de duur van de terroristische daad, en hoelang de hotelgasten opgesloten hebben gezeten voordat er uiteindelijk hulp kwam. Dit terwijl er in de tussentijd veel slachtoffers hebben moeten sneuvelen.

Ik lees her en der kritiek dat Hotel Mumbai terroristen een podium geeft met deze verfilming, maar ik zie het meer als een eerbetoon aan het personeel wat gebleven is om de mensen te helpen. Daarmee geef je terroristen juist niet wat ze willen, en zijn er ook nog veel mensen aan deze monsterlijke daad kunnen ontkomen. Daarnaast is het hopelijk ook een les voor de militaire systemen wereldwijd. Aanslagen zijn soms onvermijdelijk, maar wanneer er snel opgetreden kan worden, kan het slachtofferaantal hopelijk enigszins beperkt blijven. Los van het feit dat ieder slachtoffer van terrorisme er een te veel is.

4,0*

Intens en spannend drama/thriller over de 26/11 aanslagen in Mumbai met focus op de gebeurtenissen in het Taj hotel. Een commando jonge en goed getrainde jihadisten zetten de Indiase stad in vuur en bloed terwijl de gasten angstige uren doorstaan in het luxehotel waar er naar willekeur gemoord wordt. De brutaliteit van de aanval wordt hier nog eens extra onderstreept, en je snapt wat het moet zijn om daar te zitten zonder dat je je leven en toekomst nog zeker bent. Gelukkig is de schade dankzij de moed en koelbloedigheid van het hotelpersoneel zeker tot een minimum beperkt geweest en kon dit allemaal nog slechter aflopen, al was elk slachtoffer één te veel. Onbegrijpelijk dat ze er zo lang over deden om die special forces daar te krijgen. Dit is één van de weinige terrorismefilms die me koude rillingen bezorgde. Zoiets wil ik nooit ofte nimmer meemaken.

Heftige film met top-acteerwerk over de hele lijn.