The Escape (2017)

Gemma Arterton dus.

De film draait helemaal om haar. De film vertelt haar verhaal. De overige castleden staan volledig in dienst van de inkijk in haar deprimerende levensfase. Als kijker sta je eveneens volledig tot haar beschikking. Gefilmd met de handheld camera voor een nog grotere betrokkenheid bij de hoofdpersoon zijn de momenten van ontsnapping en afstand schepping schaars.

Arterton is in elke scène te zien. Ze speelt een ongelukkige echtgenoot en moeder. Ze doet dat fantastisch. Elk shot is raak. Ze acteert melancholie en somberheid. En doet dat goed. Met gevoelvolle trieste blik doorloopt zij haar verhaal. Zelfs tijdens de momentjes van geluk, die er ook zijn, en zij haar lach laat zien, weet zij nog immer de trieste ondertoon te handhaven. Die blik is fenomenaal.

De handheld zit er dicht op. Dicht op de depressie. Dicht op de huid. Als kijker heb je geen andere keuze dan vol mee te gaan in haar deprimerende gevoelsleven en later vol mee te gaan met haar wanhopige zoektocht naar verlossing en haar te vergezellen op een intensieve reis naar de vrijheid, naar het ontbrekende gelukselement en naar zichzelf.

Behalve dicht op haar huid, wordt er ook gefilmd vanuit haar perspectief. De toeschouwer beweegt mee, kijkt mee en ervaart mee. Naast het kijken naar Arterton kijk je dus soms ook nog eens mee met Arterton. Het gaat dubbelop. Het zowel bekijken als meekijken maken van de film een extra heftige beleving.

Het verhaal an sich is niet eens zo bijzonder of spectaculair. De intensiteit van de verfilming zorgt voor de impact.

Hoewel de toon van de film somber en treurig is, zijn er door het wisselende perspectief gelukkig ook wat ontsnappingsmomenten. De film bevat enkele langere scènes waarin de hoofdpersoon in beweging is. Onder begeleiding van treurige pianoklanken volgen we haar lopend door de regenachtige stad of reizend met de metro.

Nog steeds ietsjes deprimerend, dat zeker, maar wel met meer afstand. Je kunt net als zij op die momenten toch even bezig zijn met iets anders dan pure ellende en even vergeten dat je je in een deprimerende film bevindt. Het zijn welkome uitstapjes.

Goeie film.

Goeie film over een jonge huisvrouw die moe is van de dagelijkse beslommeringen. De camera blijft dicht op de huid van het hoofdpersonage dat hier uitstekend wordt neergezet door Gemma Arterton. Dit levert een indringend portret op van een vrouw die zich niet thuis en opgesloten voelt in het leven waarin ze zich bevindt. Net geen 4.0 sterren aangezien de scenes in Parijs tijdens de tweede helft wat minder sterk waren.

Tara is niet gelukkig. Niet met haar man, niet met haar kinderen, niet met haar huis-met-uitbouw, niet met haar dagelijkse sleur, niet met haar leven. En dat heeft ze al zo lang onder de mat proberen te vegen dat er geen goedmaken meer aan is, en de enige uitweg nog een ontsnapping is.

Gemma Arterton speelt dat onvoorstelbaar sterk, zo sterk dat het gewoon onaangenaam is om naar te kijken. Hoe haar onbegrijpende maar voor zijn eigen normen liefhebbende man zich opdringt, hoe haar kinderen het bloed onder haar nagels vandaan zuigen, hoe elk denkbaar pleziertje wat ze vindt haar ontzegd wordt.

Jammer wel dat Dominic Cooper, haar man zo'n onwezenlijke oaf is - dat doet voor mij af aan de kracht van het verhaal. Dat onderdeel, het ligt er gewoon te dik op - voor ons als kijkers. Maar het dient ook om aan te geven dat er een grens overschreden is, en alles wat hij zou kunnen doen niet meer genoeg zal zijn, zoals dat gaat als een relatie eigenlijk al kapot is maar geen van beiden dat besluit nog genomen heeft.

Jammer dat het einde wat nietszeggend blijft. Daar had meer in gezeten voor mijn gevoel. Maar de film gaat daar niet over, het gaat om het spel van Arterton, en dat is gewoon fenomenaal.