Galveston (2018)

Redelijk misdaaddrama, geen actie, met een prima spelende Foster. Fanning vond ik iets minder, maar ben sowieso geen fan van haar. Het verhaal is soms wat aan de trage kant met hier en daar wat aardige scènes. Echt opleven doet het verhaal niet, het blijft vrij tam allemaal. Een nipte voldoende.

Galveston is een deprimerende en weinig hoopvolle roadmovie. Het acteerwerk is krachtig, alsmede dat van de ondersteunende cast. Het einde is eigenlijk best subliem. Waar je verwacht dat het allemaal wat standaard volgens de boekjes wordt afgewerkt, word je toch enigszins aangenaam verrast. Dat hier gesproken wordt over het trage tempo van de film, voelde dit volgens mij nu juist erg goed aan. Sommige scenes hebben een moment van bezinning nodig en het werkt goed voor de karakterstudie. Deze film is mij goed bevallen.

Redelijke misdaadfilm van de nog steeds jonge actrice/regisseur Laurent, haar beste regie tot dusverre. Een sociaal drama ook wel over twee tot een onontkoombaar mislukt leven veroordeelden waar je niet vrolijk van wordt en ongetwijfeld dan ook nergens zal leiden tot drukke rijen voor de bioscoop. Jammer wel dat Laurent bij enkele scènes haar onmiskenbare talent laat zien(de schietpartij aan het begin), maar niet echt durft door te pakken. Galveston had ook best wat langer mogen duren dan deze kleine anderhalve uur, meer karakterisering van de toch boeiende hoofdpersonages had geen kwaad gekund, nu lijkt het bij vlagen op een vrijblijvende haastklus die bij de eindafrekening veel beter had kunnen zijn. De film heeft wel enorm veel profijt van het sublieme acteerwerk van Foster en Fanning. Met name die laatste haalt alles uit de kast om haar Rocky tot leven te wekken en slaagt cum laude. Dit wordt een grote mevrouw in Hollywood. Ook Foster als een versie van een woest Robert De Niro personage old school(zou het toeval zijn dat hij hier Cady heet?) levert als altijd kwaliteit al had de cruciale slotscène( waarin hij een zestigjarige speelt) , wel wat overtuigender gemoeten. De moeite waard.

Het verhaal van Galveston is gebaseerd op een roman geschreven door Nic Pizzolatto, bekend van de serie True Detective, en kent geen ingewikkelde verhaallijn. Roy Cady (Ben Foster) een harde nietsontziende maffiaknecht die wanbetalers opzoekt en aanpakt, wordt door zijn baas in een hinderlaag gelokt. Hij schiet zich een weg naar buiten met tienerhoertje Rocky (Elle Fanning) die ook op het adres aanwezig was.

Films over de onderlaag van Amerika hebben we natuurlijk al genoeg gezien. Het is dan ook vooral door het goede acteerwerk van de twee hoofdrolspelers (Fanning en Foster) en de prima regie van Melanie Laurent (voornamelijk bekend als actrice; zo was ze o.a. te zien in Inglorious Bastards en Enemy, maar ze werkt ook als regisseuse) dat haar eerste Engelstalige film een geslaagd misdaad-drama is geworden.

Uitstekende film waarin een crimineel verraden wordt door zijn opdrachtgever tijdens een klusje. Een stemmig en enigszins traag misdaaddrama met twee goed neergezette personages. Genoeg goeie scenes die grotendeels te danken zijn aan het sterke acteerwerk van Ben Foster en Elle Fanning. Ook een mooi en ontroerend einde.

Na een veelbelovende kennismaking met Mélanie Laurent als regisseur (Respire), heb ik de indruk dat zij zich aan deze film enigszins vertilt. Door de veelvuldige afwisseling van rauwe en melodramatische scènes weet dit misdaaddrama niet goed de juiste toon te vinden. Daar komt nog bij dat de beide protagonisten Ben Foster en Elle Fanning bepaald niet bulken van acteertalent.

Al met al een actiefilm die net aan een voldoende scoort, vooral dankzij het gevoelige slotakkoord.

Verdrietige verve.

Vanaf de eerste minuut wordt duidelijk dat Galveston geen vrolijke film gaat worden. Een huurmoordenaar met een serieus probleem schommelt continu tussen goed en kwaad. De eigenlijk altijd wel sterk acterende Ben Foster is die geplaagde ziel en Elle Fanning speelt met verve zijn verdrietige sidekick, in dit ietwat donkere misdaaddrama dat rustig voortkabbelt.

Na een actierijke opening waarin met name het originele camerawerk opvalt, begint een iets minder bijzondere roadtrip die enigszins voorspelbaar verloopt. Toch weten Foster en Fanning de aandacht van de kijker vast te houden. Hoe simpel het verhaal ook is en vervolgens verloopt, het duo blijft biologeren. Voeg daaraan een mooi gefilmd en spannend slotstuk toe, en een ontroerend einde maakt 't af.

***

Met dank aan Première TV Distribution voor het recensie-exemplaar.

Duister en soms zelfs wat naargeestig drama wat een beetje in het verlengde ligt van films als Ain't Them Bodies Saints en Joe,beide uit 2013.

Ben Foster maakt toch wel een beetje Galveston met zijn,zoveelste sterke rol en ook Elle Fanning deed het vrij goed.Vond het verhaal,en ook de beelden best deprimerend maar het geheel weet toch over de volle speeltijd de aandacht goed vast te houden.

Regie had denk ik wel wat beter gekund maar voor de rest is dit een behoorlijk goed gemaakt drama.

Ruim voldoende.

Somber, bij vlagen behoorlijk naar misdaaddrama, met een uitstekende hoofdrol voor Ben Foster. Elle Fanning is ook goed. Zelfverzekerd geregisseerd door actrice Melanie Laurent, die haar zaakjes hier prima voor elkaar heeft. De film is tot in het kleinste detail verzorgd in elkaar gezet en er wordt bij vlagen heel economisch met het script (van True Detective-schrijver Nic Pizzolatto) omgesprongen. Bepaalde zaken worden amper in beeld gebracht of slechts gesuggereerd en maken vervolgens toch flink indruk. Knap gedaan. Tegen het einde verloopt één en ander helaas nogal rommelig en de boel wordt iets te abrupt afgesloten, maar tot die tijd is dit een sfeervolle, harde maar tegelijkertijd tedere film.

Goed.

Maar toch wat onoprecht aan de andere kant. Laurent heeft blijkbaar erg goed gekeken naar de scripts die eerst werden weggegooid, want Galveston voelt onderscheidend aan, maar wel op een erg geforceerde manier. Ik bedoel dus eigenlijk te zeggen dat dit aanvoelt als een film zonder bemoeienis van een studio die allerlei punten in het eerste script censureert.

Onoprecht is het vooral in het kader van Laurent die zoveel mogelijk in de film betrekt om op die manier een reactie uit te lokken. Met man en alle macht wordt er geprobeerd om een sticker te plakken op Galveston die wanhopig duidelijk probeert te maken dat dit niet je alledaagse drama is, en ondanks dat deze kritiek misschien verwend en oneerlijk leest, weerhield het me er wel van om optimaal te genieten van de film.

De stilering is rauw en direct, maar niet helemaal af. De oogjes op het scherm houden doet het bijna moeiteloos, maar ik denk dat Laurent eerder haar cast dan zichzelf te danken heeft voor de dramatiek die echt aanslaat. Erg sterke prestaties. Vervelend is wel dat er voortdurend iets in wordt getrokken dat gewoon niet lijkt te passen. Dialogen die zo logisch zijn dat ze gewoon niet kloppen. Er zit gewoon iets vreemds in deze film, en zelfs dagen na het zien ervan kan ik mijn vinger maar moeilijk op de juiste plek leggen om dit te omschrijven.

Het is een goede film. Boeiend, rauw en soms hard. Richting de finale wordt het ook echt verrassend, verder leunt Laurent vooral op de personages van Foster en Fanning. Ik had toch iets meer visuele kracht gezien, maar al bij al kan ik er moeilijk omheen dat dit gewoon een goede film is met wat onderscheidende punten en zeer degelijk acteerwerk. Overigens vond ik de fout van de dokter in de conditie van Foster wel wat flauwtjes. Dat kan toch haast niet meer? Anderen zullen dit wel weer beter weten.

Vier sterren voor deze film want ik vind hem toch ondergewaardeerd. Ik houd wel van misdaad/drama. The 25th Hour is ook misdaad/drama en blijft nog altijd mijn nummer 1 en ergens is dat altijd wel mijn favoriete genre. Deze film doet wat mij betreft ook alles goed. Het acteerwerk is heel goed en de film komt heel oprecht en realistisch over. De misdaadsfeer maar ook de sfeer van sleazy, rokende mensen in een sleazy motel komt heel goed over. Het is tragisch wat er uiteindelijk gebeurt en dat verwacht je ook. Ik vind het mooi dat er nergens overdreven actie in voorkomt zoals het echte leven wat het puur en realistisch houdt.

Als misdaadfilm is het een onvoldoende, nogal cliché en niets wat je al niet eerder in andere films hebt gezien. Als drama is het meer geslaagd als we belanden in zo'n typisch Amerikaans motel-complex en Roy en Rocky een soort surrogaat familie worden. Te licht voor te bioscoop, maar als TV-film voldoet het. En wat vroeger TV-films waren noemen we tegenwoordig direct-to-AmazonPrime.

Niks bijzonders. De typische independent misdaadfilm : weinig actie, traag tempo, focus op character development tussen een zieke hitman en een jong hoertje. De personages, hoe tragisch en hopeloos hun shit-levens waren, kropen me niet in de kleren. Ik wist trouwens niet dat Mélanie Laurent ook regisseerde. Dat was de enige echt verrassende fact rond Galveston. Een doorsnee werkje dat volgende week weer vergeten zal zijn.

De hoofdfilm van afgelopen zaterdag betrof deze Galveston die vooral vanwege Ben Foster op interesse kon rekenen, want deze acteur zie ik graag ook al ontbrak het me verder aan kennis rond deze film. En hoewel Galveston enkele goede momenten heeft werd het toch niet de top die ik gehoopt had.

Duidelijk is het beeld van hitman Roy die in de shit raakt met zijn baas en vervolgens de benen neemt met de jongedame Rocky als passagier tegen wil en dank die weinig anders rest dan aanhaken waar het aanvankelijk niet bepaald botert tussen de twee maar ze toch ook op elkaar aangewezen zijn. Verder betreft het een beeld van ellende en droevenis zoals we die wel vaker zien in Amerika, rond het lager allooi, de uitgestrektheid, weinige kansen en vele pech die een mens kan hebben in Amerika. Wat rest is armoede en criminaliteit in het kwadraat waar het regelmatig de vraag is wie er nu aan lager wal is Roy of Rocky.

De vlam slaat regelmatig in de pan tussen de twee waar de film verder de tijd neemt om op te bouwen, de aparte manier van filmen opvalt tijdens de eerste schietpartij, is het geheel op zijn minst neonoir, smerig, duister en donker te noemen, en wordt er prima geacteerd. Maar ondanks het sterke einde heeft de film het toch niet helemaal, want ondanks de korte speelduur heeft het geheel regelmaat moeite te blijven boeien, is het regelmatig te traag, biedt het verhaal niet genoeg en ontstijgt de film daardoor de middelmaat helaas niet. Een drie is wat rest voor de moeite.