Double Down (2005)

Tja, hoe moet ik dit nu beoordelen? Dat is bij de onderlaag van de filmkunst soms moeilijker dan je denkt. Van Neil Breen heb ik ook Fateful Findings (2013) bekeken, maar daar valt van zijn incompetentie als cineast en acteur tenminste nog heel veel te genieten, wat me in staat kan stellen om een hoger cijfer te geven.

In zijn eerste poging tot het maken van een film zit je je vooral af te vragen waar je in vredesnaam naar aan het kijken bent. Toegegeven, dat is bij Breen altijd het geval, maar de plotstructuur is in veel van zijn andere werken tenminste een beetje duidelijk. De meeste details zijn compleet van de pot gerukt, maar zijn films zijn in grote lijnen tenminste nog te volgen wanneer je de verwarrende zijdelingse elementen laat voor wat ze zijn. Oké, zelfs de verhalen an sich zitten vol met hiaten waar je om kunt lachen. Of huilen, natuurlijk. Motivaties komen onverwacht uit de lucht vallen en ieder zogenaamd antwoord laat je makkelijk met een heel leger aan vragen achter. Maar echt, daar moet je je bij neerleggen, anders word je gillend gek.

Vertwijfeling maakt zich hoogstwaarschijnlijk van je meester wanneer je je waagt aan Double Down (2005). Voor het grootste gedeelte zit je te kijken naar stock footage die door Aaron Brand, Breen's oppervlakkige personage - en dito stem -, aan elkaar wordt gepraat met voice-over. Het drama dat - wellicht(?) - aan de film ten grondslag ligt, wordt op de meest knullige manier aan de kijker gepresenteerd. Daarmee doel ik op montage, cinematografie, acteren en ook het script blijft niet buiten schot. Maar goed, deze kwalijke elementen zijn voor de gehele speelduur pijnlijk aanwezig, niet enkel in deze flashback scène.

Brand spreekt zichzelf ook continu tegen. Zo specificeert hij aanvankelijk dat hij vele medailles heeft ontvangen voor bewezen diensten - daarna dat hij 'ze allemaal' heeft gekregen. Oftewel iedere medaille waarvoor hij überhaupt in aanmerking komt als overheidsagent. Juist.

En dan dit juweeltje:

Brand stelt zelf - in voice-over, uiteraard - dat hij de beste is in wat hij doet. Zijn opdrachtgever is het daarmee eens en voegt nog wat extra pluimage toe aan zijn toch al extreem gevulde rectum. En vlak erna is hij alsnog in staat om zich te vergissen in doelwit wanneer hij zijn vers verkregen missie uitvoert. De beste. Maar natuurlijk.

En hierboven beschrijf ik enkele van de zeldzame momenten waarop er daadwerkelijk iets gebeurt in Breen's debuut. Voor de rest zijn we getuige van wat lijkt op de afgewezen hersenspinsels van David Lynch, die op de meest onkundige wijze aan elkaar zijn geplakt tot een script waar niemand anders dan Breen de ballen van snapt. Natuurlijk is dat iets wat hij met Lynch gemeen heeft, maar het resultaat moet natuurlijk wel interessant zijn om naar te kijken. En dat kan ik van Double Down niet zeggen.

Ik schaam me er niet voor om te zeggen dat ik me schuldig maak aan ramptoerisme door me te onderwerpen aan Breen's werk. Maar ja, wie 't slechte niet eert...

Toegegeven, Breen's eerste twee werken - dus deze film en I Am Here.... Now (2009) - heeft hij uit de roulatie gehaald omdat hij ze achteraf niet goed genoeg vindt. Dus zelfbewustheid is in mindere mate bij hem aanwezig. Maar om dan Fateful Findings een meesterwerk te noemen...? En ja, dat heeft hij dus gedaan in correspondentie met Rob Hill, auteur van The Bad Movie Bible.

Maar goed, oordeel vooral lekker zelf.