Dorst (2018)

Mooie film. Deed mij qua stijl denken aan een theaterstuk. Goed acteerwerk en een interessant verhaal. Verdrietig, maar qua toon niet te zwaar. Ik vind Elise van 't Laar een leuke verschijning en haar personage spreekt mij aan. De film wist mij vooral naar het eind toe te raken. Het is een vrij rustige, ingetogen film en dat vind ik fijn. Geen overdreven sentiment. De speelduur vind ik prima. Het boek heb ik (nog?) niet gelezen, dus daarmee kan ik het niet vergelijken. De verfilming geef ik in ieder geval 4*.

Wanneer haar moeder [Simone Kleinsma] aankondigt hooguit nog een paar maanden te leven te hebben, besluit Coco [Elise van 't Laar] terug te keren naar haar ouderlijk huis en voor haar moeder te zorgen. Moeder is echter een kille vrouw die niet met emoties om kan gaan en Coco meer met haarzelf dan met de aanstaande dood van haar moeder.

Het is moeilijk sympathie op te brengen voor deze twee weinig sympathieke hoofdpersonen, temeer daar het scenario van Saskia Diessing en Esther Gerritsen ons geen inzicht bieden in de redenen voor hun gedrag. Het wekt de indruk dat Coco vooral uit opportunisme terugkeert - mede om zo haar vader een hak te zetten - en zet moeder Elisabeth neer als een ijskonijn aan de anti-depressiva. De gebrekkige karakteriseringen en de gemanierde vertolkingen doen dit potentieel boeiende verhaal ook geen goed. Alleen René Groothof geeft de film een hart als Martin, een trouwe familievriend, en zijn spaarzame scènes zijn veruit de beste in dit drama, dat gezien de veelbelovende opening tegenvalt.

Van deze Dorst krijg je geen honger naar meer, zwakke film. Een veel te afstandelijke, onderkoelde blik op een gecompliceerde moeder-dochter relatie. Moeilijk aan te geven waarom dit nou zo ver onder de maat is, maar het werkt totaal niet. Kleinsma is als actrice niet zo geschikt voor film denk ik, weet totaal geen gevoel te leggen in de toch dramatische ontwikkelingen rondom haar personage. Van 't Laar zal best een talent zijn, maar zit hier opgescheept met een al vlug vervelende rol van een naar liefde hunkerend, zeurderig grietje die haar draai in het leven maar niet kan vinden. Het deprimerende einde werkt ook niet mee, jezus wat is hier toch de bedoeling van? Moet welhaast één van de slechtste films van dit jaar zijn.

Ik heb echt geen idee wat ik hiervan moet vinden.

Hij kwam niet binnen. Hij raakte me niet. Ik snapte er vrij weinig van.

Ik snap überhaupt nooit dat vrouwen meer van hun man kunnen houden dan van hun kinderen, maar dat terzijde. En ik snap al helemaal niet dat er vrouwen bestaan die helemaal niet van hun kinderen houden.

Dus ik weet niet wat ze hier neer wilden zetten, maar zelfs een moeilijke relatie was ver te zoeken: ik zag namelijk totaal GEEN relatie tussen die 2.

Verder was er nog iets wat ik niet begreep: waarom werd Coco opgesloten? Vroeger en nu.. Wat had dat voor nut?

En dan nog maar te zwijgen over dat Kleinsma in de camera kijkt en praat een paar keer, maar er verder niks mee doet op het eind. Waar diende dat dan voor?

Waar diende deze film überhaupt voor?

En dat moet een komedie voorstellen? Eerder een flut drama.

Vage bedoeling.