De Sidste Mænd i Aleppo (2017)

Ongelofelijk wat die mannen doen. Niet alleen door het gevaar maar ook met alle narigheid waarmee je wordt geconfronteerd, waar de documentaire je niet voor spaart. Je ziet vooral veel kinderen, dood en levend, van onder het puin van platgebombardeerde gebouwen vandaan worden getrokken. Maar krachtiger vond ik nog de beelden van hoe ze allemaal nog proberen te leven en plezier te maken. Een uitstapje naar de speeltuin, een huwelijk.

Wel veel korte scènes en een hoop dat buiten beeld gebeurt, en sommige scènes voelen wel wat opgezet. Zo is er een scène waarin de mannen de familie van een gered kind bezoeken en het gedrag van dat jochie niet helemaal spontaan overkomt. Misschien is mijn argwaan onterecht, ik weet het niet.

De dramatiserende muziek had van mij in elk geval al niet gehoeven. Beelden van fosforbommen en kinderen en lichaamsdelen die onder het puin van kapotte huizen vandaan komen spreken toch al wel voor zich. En de metafoor met de vissen is wel wat te opzichtig. De dood van Khaled op het einde komt wel aan. Dat zag ik niet aankomen. 3.0*.

Fayyad en Steen Johannessen waagden hun leven voor dit portret van Khaled, Mhamoud en Subhi die onderdeel uitmaken van de zogenaamde Withelmen. Zij horen tot de laatste bewoners van Aleppo en staan dacht en nacht paraat om (letterlijk) puin te ruimen en de lichamen van slachtoffers van de aanhoudende bombardementen op de stad te bergen, in de hoop zo nu en dan iemands leven te kunnen redden. Een zeer indringend beeld van het leven aan de frontlinie van het conflict inclusief beelden van babylichamen, maar het toont ook de kameraderie onder de mannen waardoor ze zich fysiek en geestelijk staande weten te houden. Sowieso de beste documentaire over de oorlog in Syrië tot nu toen en één van de beste oorlogsdocumentaires aller tijden.