The Little Hours (2017)

Op zich wel een leuke cast, met o.a. Aubrey Plaza, John C. Reilly en Molly Shannon, maar het verhaal is wat aan de magere kant. Er zitten hier en daar best wat grappige scènes in maar helemaal los gaat het niet. Het einde is erg zwak.

Ik heb nooit de moed op kunnen brengen om aan Boccaccio’s “Decamerone” te beginnen. Misschien moet ik dat toch maar eens doen, want deze kluchtige film, die geïnspireerd schijnt te zijn door de ondeugende verhalen, bevat voldoende geinige scènes om mij nieuwsgierig te maken. De film is geen topper, maar bij momenten best wel vermakelijk en als zodanig een alleraardigst tussendoortje.

Matige film over drie seksueel gefrustreerde nonnen die hun ogen laten vallen op een nieuwe klusjesman. De nonnen en de kerk worden op een te gemakkelijke manier belachelijk gemaakt waardoor het niet echt grappig is. Het plotje wat gaandeweg meer vorm krijgt is wel leuk en zorgt echter nog wel voor een paar vermakelijke momenten. Net geen 3.0 sterren.

Als dit een komedie moet voorstellen, dan mogen we toch wel stellen dat het hier een mislukt project betreft. Begint nog redelijke goed met een paar geslaagde grappen, maar gaandeweg wordt dit nochtans behoorlijk sloom verslag over een hitsige man tussen nog hitsiger nonnen(was me blijkbaar een dolle boel in het klooster anno 1347, nooit iets van gehoord tijdens de geschiedenisles vroeger), bizarrer en kwaliteitsarmer. Halverwege raakten de ideeën van de schrijvers op en krijgen we een onsamenhangend brouwsel met onder andere enkele expliciete vrijscènes, vrouwenliefde en heksen die bloot door het bos lopen(of zoiets). Word allemaal ook nog vrij serieus gebracht, dus waar dan de humor in moet zitten is me een raadsel. Beste grap, maar dan wel onbedoeld: één van de nonnen draagt zichtbaar contactlenzen, wist niet dat die dingen in de middeleeuwen al gangbaar waren!

Een prul dus uiteindelijk, onbegrijpelijk dat de getalenteerde oscarwinnares Brie zich hiervoor heeft laten strikken.

Gooi een getalenteerde komische jonge actrices bij elkaar als oversekste en grofgebekte nonnen in de middeleeuwen .

Ze worden bijna hysterisch .

Die helemaal in de ban raken van een nieuwe van een ( voor doofstomme ) knecht .

Lijkt op papier een top combi .

Maar is het helaas niet. Soms beetje grappig , licht erotisch , provocerend werkje.

Maar nergens werkt het. Zonde van de cast .

Het is niet zonde om er een keer naar te kijken , want het is wel opmerkelijk genoeg om een keer gezien te hebben .

2,5*

Bizar filmpje die ondanks de weinige grappen mijn aandacht niet verloor. Dit is te danken aan het rare verhaal dat je niet kon duiden waartoe het uiteindelijk allemaal zal leiden en de leuke cast. De nonnen Alessandra, Fernanda en Genevra vormen een leuk trio waarbij Aubrey Plaza toch wel wat in haar mars heeft. Een meid om in de gaten te houden. 5/10

Satirische komedie losjes gebaseerd op Boccaccio’s 14e eeuwse boek Decameron begint met een scene waarin drie nonnen een tuinman in moderne bewoordingen volledig de huid volschelden. Nee, subtiel is het allemaal niet en voor Baena geldt blijkbaar het credo ‘hoe grover, hoe beter’. Aubrey Plaza voelt zich duidelijk als een vis in het water met dit oneerbiedige materiaal, maar Brie en Micucci zijn aanzienlijk minder overtuigend. Baena doet te hard zijn best om het publiek te shockeren, maar zijn onsubtiele benadering laat je eerder onverschillig. John C. Reilly is amusant als de pater die nogal eens een oogje dichtknijpt voor alles wat er om hem heen gebeurt.

De titel kon ik niet thuisbrengen, maar heb me verder wel vermaakt met deze nunsploitation-satire of wat het dan ook is, spelend in de middeleeuwen met zeg maar 'eigentijdse' dialogen. Typisch Amerikaans, maar bij vlagen wel grappig. Al zakt de film ook regelmatig in en is het wachten tot er weer wat leuks voorbij komt. Dat ging me een beetje vervelen en daarom geen voldoende. Het had wel wat sexier en ruiger gemogen, maar dat durfden die Amerikanen kennelijk niet aan.

Ach ja, Boccaccio.

Indertijd was dat een redelijke sensatie toen de serie 'Decamerone' naar zijn verhalen op de tv kwam - eind jaren-70, begin jaren-80. Heel veel herinner ik me er niet meer van, maar we zouden het nu denk ik pulp noemen als we even zouden vergeten wie ook alweer de regisseur was. Net zoiets wellicht als Emanuelle - in dezelfde tijd en ook zo ongeveer evenveel bloot, en wat we met de bril van nu als tamelijk onschuldig zouden beoordelen.

Deze film doet dat braafjes over maar is ook wel net weer wat beter, want de production values liggen op een heel ander niveau en de rolbezetting ook - een welhaast perfecte cast met de drie hitsige nonnen van Brie, Plaza en Micucci, de held van het verhaal Dave Franco, die een veel betere acteur blijkt te zijn dan broer James. En dan nog John C. Reilly als Father Tommasso.

Dat het script ondanks de historische en literaire oorsprong eigenlijk nergens op slaat maakt dan maar weinig meer uit - want het springt van de ene absurde hilarische situatie in de andere. Dat de humor daarbij erg situationeel en subtiel is maakt voor mij het geheel alleen maar leuker. Net als de erg fraaie beelden en stichtelijk bijpassende kloostermuziek, het klopt gewoon allemaal.