Malevolent (2018)

Een wat tamme spookfilm. Nergens eng en zelfs voor deze schijtebroek te weinig scares. Desondanks heb ik me er wel mee vermaakt, maar ik denk dat de echte horrorfilmliefhebber dit best kan overslaan zonder bang te zijn iets te hebben gemist.

Ondanks veel negatieve kritieken hebben wij ons redelijk vermaakt met deze griezelfilm. Het is niet zo dat je zit te stuiteren van angst op de bank/stoel maar hij houdt de kijker(s) wel bezig.

Niet echt eng maar toch door de omgeving zoals het statige huis en het bos erom heen, toch betrekkelijk aantrekkelijk.

Waardering van ons is voldoende, een 6+.

Aardig filmpje.

Geen idee wat het tegenwoordig is. Misschien omdat horror wat te breed is maar liefhebbers zoveel mogelijk proberen kijken? Is het dat die Netflix films te sterk gepromoot worden, zodat ze te vaak het verkeerde publiek bereiken? Of weten mensen niet waar ze aan beginnen?

Uiteraard, deze Malevolent is weinig origineel. Het is een haunted house filmpje dat speelt op sfeer, met een macaber verhaaltje en een fijne setting. Als je dan James Wan taferelen verwacht ben je uiteraard op het verkeerde adres. Gore hounds zullen hier ook niks vinden en jump scares zijn er ook niet echt. Maar geen van allen zijn vereisten voor een goeie horror film.

Acteerwerk is bovengemiddeld, de sfeer wordt zorgvuldig opgebouwd en qua presentatie is het ook meer dan solide. Het ontbreekt de film aan echte oplevingen, maar veel slechts valt er verder ook niet over te zeggen. Aardige Halloween filler dan, gesteld dat je weet waar je aan begint en niet vanalles verwacht waar de film sowieso niet op aast.

3.0*

Niet slecht.

Ik denk dat de meeste mensen deze film afkraken omdat ze het wat enger verwachten. Toegegeven, voor een echt enge horrorfilm kan je ook beter een andere film opzoeken. James Wan is wel iets voor jou. Ikzelf heb de film nog best positief ervaren.

Acteerwerk is bovengemiddeld, vooral Florence Pugh maakt indruk, vooral omdat ze een rol goed uitvoert waarvan de meeste acteurs en actrices in falen. De rest acteert ook goed. Het verhaal is misschien niet heel origineel, maarja.

Waar de film inderdaad faalt, is dat het simpelweg gewoon niet eng is. Op klaarlichte dag filmen heeft de film geen goed gedaan, en ontbreken hier en daar wat scares. De opening scare was overigens best effectief.

Uiteindelijk een keurig filmpje. Ik vind de beoordelingen iets te laag. Het is een prima film, met prima acteerwerk. Soms een beetje amateuristisch op momenten, maar in het algemeen prima. Ik heb me vermaakt.

Lichtgewicht geesten/spookhuis film.

Ik ben altijd wel te porren voor een spookhuis film maar wil het echt mijn aandacht trekken dan moet het wel een goede uitwerking zijn. Het begint nog aardig met het concept van de fake-geestenjagers tot aan de daadwerkelijke verschijningen maar vliegt dan toch wel erg uit de bocht bij de ontknoping tot het punt dat ik het niet meer geloofwaardig vind, nou ja geloofwaardig, voor zover je dat kunt zeggen van horror natuurlijk.

Vond hem zo slecht nog niet.

Qua setting en sfeer zit het namelijk wel goed. Het verhaaltje is inmiddels wel bekend, maar Johannesson richt zich vooral op de uitwerking. Scares werken allang niet meer, dus een goede keuze om zich daarin grotendeels uit de buurt te blijven. Wat rest is een sfeervol haunted house filmpje met sterk acteerwerk en een aardige twist op het einde.

Ruime 3*

En dat einde weer hè .... zucht ...

Wat is dit nu voor einde daar in dat ziekenhuis??

Wie heeft ze aan de telefoon?

En welke donkere schaduw verschijnt er boven haar terwijl ze zegt “I’m not alone” en EINDE...

Vreemd...

Maar Jackson is dus dood en zijn vriendin Beth ook, oké zover had ik hem door.

Nou, ik vond dit zelfs een goede film rond geesten die op de één of andere manier wist te boeien tot het einde. Ik ga mijn positieve ervaring proberen te staven. Om te beginnen is het misschien wel een simpel verhaal, maar de uitwerking is toch anders dan menig andere spookhuis verfilmingen. Weinig schrikeffecten, maar wel heel veel sfeer en een leuk weliswaar simpel gegeven rond een moordenaar die rondom het huis vertoeft. Het schrikmoment in begin van de film had me wel beet. Daarbij de overtuigende rol van Florence Pugh, wat een natuurlijke beauty. Daar gaan we nog meer van horen. 7/10

“None of the dead come back. But some stay…”

Niet slecht. Dit soort horrorverhalen over ghostbusters zijn natuurlijk al ontelbare keren gedaan, maar het acteerwerk van vooral Florence Pugh zorgt ervoor dat Malevolent interessant blijft om naar te kijken. Niet echt spannend en soms matig uitgewerkt, maar als horrorfilm voldoet het allemaal wel. Dat alles bij daglicht is gefilmd is wel een groot minpunt, want dit soort films wil je toch het liefst in het donker gefilmd zien. Met natuurlijk ook weer een oud krakend huis, en wat martelpraktijken.

Een horrorfilm zoals er wel meer zijn, maar als het goed gedaan is hoor je mij niet klagen. Een Britse film met een IJslandse regisseur, dat geeft al een heel andere insteek dan de Amerikaanse films. Je weet misschien wat je kan verwachten, het is toch best wel sfeervol.

Ik zag de film omdat ik het palmares zat te kijken van Florence Pugh, een actrice die me tot nu toe nog niet heeft teleurgesteld en een mooi arsenaal aan films heeft op een toch vrij korte tijd. En ook hier kan ze met gemak de film dragen. Een wat typische aanvulling in de rest van het team, maar ook weer niet dat het een parodie wordt. Opvallend is wel de heerlijke muziek van Al Hardiman. Nog geen grote naam, maar hij mag wel meer films voorzien van een score.

Middelmatig.

Vooropgesteld dat ik verre van de grootste horrorfan ben, kan dit er nog best mee door. Men verzandt gelukkig niet in huizenhoge clichés zoals jump scares onder een oorverdovende volumeknop. Niet dat men alle clichés vermijdt; die kinderen bijvoorbeeld vind ik niet echt een geweldige keuze.

Maar al bij al goed verteerbaar. De film duurt niet echt lang waardoor het vrij compact blijft. Men teert veelal op sfeer, en men weet die ook deftig neer te zetten. De uiteindelijke ontknoping is vrij tam en helaas niet verrassend. De cast acteert overwegend solide, met uitzondering van Florence Pugh, die doet het beter dan 'solide'.

2,5

Leuke rol van Florence Pugh, die een getraumatiseerde vrouw speelt die de dood van haar moeder niet heeft verwerkt. Met de trauma’s van andere mensen verdient zij haar geld. Meer specifiek verdient zij haar geld met het oplichten van mensen met een eenzelfde trauma als zij zelf. Dat doet zij door met een clubje mensen gestorven geliefden op te roepen en boze geesten uit te drijven.

Een andere leuke rol is er voor de veterane Celia Imrie, die het clubje inhuurt om in haar huis geesten uit te drijven. Ze speelt een oudere dame die niet zo gemakkelijk voor de gek is te houden. Een vinnig uit de hoek komende scepticus. De manier waarop zij haar personage gestalte geeft is erg amusant.

Met de verwijzing naar deze twee personages zijn de grote pluspunten uit de film wel benoemd. De rest is standaardkost. De beste momenten zijn de momenten waarop Pugh in het duister door de gangen van het huis sluipt op zoek naar geesten. Sfeervol gedaan. Van het interieur van het huis met zijn vele kamers, trappen en verborgen hoekjes wordt goed gebruikt gemaakt. Dit alles wordt verfraaid met een incidentele jumpscare, die overigens niet altijd verrassend is.

Door toedoen van Imrie wordt de finale een hectische bedoening met veel bloedige actie. Misschien wat veel en misschien wat overtrokken, maar de afsluiting is er wel eentje die in de herinnering blijft hangen. En zo is Malovent een doorsneefilm die af en toe plezierig piekt.

Malevolent is geen hoogvlieger, maar is wel een verdienstelijke poging van Netflix om een degelijke horrorfilm uit de hoed te toveren. Een groepje jongeren voert voor geldgewin zogenaamde spookuitdrijvingen uit, want veelal simuleren ze hun acties, totdat ze natuurlijk te maken krijgen met échte spoken.

Absolute meerwaarde is de aanwezigheid van Florence Pugh, een topactrice. Iemand die ik ook graag aan het werk zie en voor mij ook één van de voornaamste redenen was om de film te zien. Pugh ontgoochelde niet, integendeel. Gelukkig was zij er nog om de film enigszins te dragen. Haar karakter zorgde ervoor dat ze ervoor kon gaan: Een schijnbaar zelfverzekerde vrouw die eveneens worstelt et onverwerkte trauma’s.

Zo interessant Malevolent klinkt en oogt, zo gladjes en bloedeloos is de uitwerking.

Verder best sfeervol en spannend, maar niet iets waarvan ik vanonder de indruk was. Vrij standaard en weinig vernieuwend allemaal. Maar altijd goed om eens mee te pikken natuurlijk.

Een piepjonge Florence Pugh in een redelijk onderhoudende spookhuisfilm. 'Malevolent' (2018) is 't allemaal net niet. Het cynische uitgangspunt van nepmediums die rouwende mensen oplichten, wordt nooit extra gekruid met zwarte humor of een tragische laag. De spookverschijningen ogen te goedkoop om de spookmeisjes met dichtgenaaide lippen écht een eigen persoonlijkheid te geven. En dan neemt de film opeens een andere afslag als de voorspelbare jump scares plotseling worden afgewisseld met expliciete gore. 'Malevolent' (2018) mist de eigenheid en de subtiliteit om die twee compleet verschillende smaken bij elkaar te brengen. Wat overblijft is een aardige lowbudgetfilm waarin Pugh net genoeg emotie in haar rol weet te leggen om sympathie op te brengen voor haar getraumatiseerde personage. Je ziet wel waarom zij niet veel later zou uitgroeien tot een superster.

Schotland 1986. Een aantal jongeren verdient geld door mensen op te lichten met valse geestenverhalen, gebruikmakend van medium-imago van een overleden moeder. Angela begint last te krijgen van hallucinaties, vergelijkbaar met die van haar moeder, die zelfmoord pleegde. Ze nemen een opdracht aan van Mrs. Greene, die klaagt over meisjesgeesten. Vijftien jaar eerder werden haar pleegkinderen dood aangetroffen met dichtgenaaide monden, en haar zoon Herman werd beschuldigd. Ondanks Angela's bezwaren accepteert haar broer Jackson de klus uit geldnood. Dit brengt hen echter in groot gevaar.

De film heeft te veel plotlijnen en thema’s, wat het rommelig maakt. Het mist verrassing en echte angst, en het slot is gehaast en onlogisch, waardoor veel vragen onbeantwoord blijven en de climax onbevredigend is.

Jackson [Ben Lloyd-Hughes] en Angela [Florence Pugh] gebruiken de reputatie van hun overleden moeder om zich voor te kunnen doen als spookjagers, met Angela als paranormaal begaafd medium. Met cameraman Elliot [Scott Chambers] en effectenspecialist Beth [Georgina Bevan] bezoeken ze het landhuis van Mrs. Green [Celia Imrie], die geplaagd wordt door de geesten van haar overleden dochters. Mrs. Green heeft al snel door dat ze bij de neus wordt genomen en dat is de eerste van een serie originele wendingen in deze lekker naargeestige mix van sfeer en geweld.