Insidious: The Last Key (2018)

Met afstand de minste van allemaal.

Die comedy stukjes waren EXHT irritant. Acteerprestaties vind ik ook matig.

Wel goeie schrikmomenten en goede flashbacks.

Sluit ik me helemaaal bij aan

Voor dit inmiddels vierde deel in de reeks geldt hetzelfde als voor "Jurassic World: Fallen Kingdom (2018)", namelijk dat ik deze Horror / Mystery film vorig jaar al heb gezien. Maar door omstandigheden heb ik er destijds geen review over geschreven en bij deze nu alsnog.

De Insidious filmreeks heeft maar twee consistente factoren, namelijk de filmtitel en Lin Shaye als Elise Rainier. Deze inmiddels op leeftijd zijnde actrice, trakteert de kijkers iedere film weer op een sympathiek personage en in deze film wordt haar karakter nog meer uitgediept en komen we meer over haar verleden en kindertijd te weten en dit is met recht de sterkste kant van de film. Hoewel een "psychic", is ze toch een leuk mens. Dat geldt echter niet voor de "side kicks" Specs (Leigh Whannell) en Tucker (Angus Sampson). Deze twee personages zijn onwijs irritant en hebben maar één doel zo lijkt het, namelijk tienerkijkers entertainen op een kinderachtige manier.

De link tussen geest en mens is prima uitgevoerd. Ook leuk is het spelen met de vraag wat echt is en wat een geestesverschijning. De spanning is matig, niet origineel en helaas bijna altijd erg voorspelbaar. Er zijn een aantal effectieve schrikmomenten, maar het zijn er zeer weinig. Naast de spanning was de humor behoorlijk flauw. De ene keer kon ik de flauwe en platte humor stiekem wel waarderen, maar meestal viel het compleet verkeerd.

"Insidious: The Last Key" is niet heel goed, maar ook niet heel slecht. De film is in ieder geval beter dan "Insidious: Chapter 3 (2015)".

De minste Insidious.

Uiteindelijk mag de reeks ook wel tot een halt komen, want heel veel zit er nu toch niet meer in. Ik denk dat de laatste mogelijkheden nu wel in The Last Key zitten eigenlijk en nu met een officiële cyclus van de films wel een beetje compleet is gemaakt. Ik weet niet of een deel 5 ook nog komt.

Robitel kende ik van zijn andere twee films, waarvan Escape Room toch nog wel wat charme had. Deze film is iets klassieker, maar daardoor niet veel minder. Whannell begon ook bij Insidious, en kwam daarna verder met veel betere films. Robitel lijkt dat spoor ook een beetje op te gaan als regisseur.

Het kwartier waarmee Insidious 4 begint belooft in ieder geval weer een heerlijk spookachtig avontuurtje, maar de schrikeffecten en spanning zijn iets naar beneden gehaald in dit deel, waarmee het ook wel het minste deel is. Hier wordt meer ingegaan op wat drama en alhoewel het geheel niet saai is, is het toch niet helemaal goed geplaatst.

Shaye blijft in ieder geval de juiste naam voor deze werkjes. Ook nog een paar andere degelijk bekende koppen. Het duo Whannell & Sampson hebben soms net wat te veel humor, wat wat spanning wegneemt helaas. Maar uiteindelijk doet het niks aan het tempo ten onder, dat er nog wel best goed inzit.

Visueel is het in orde. Bij vlagen wat matige CGI maar alles heeft wel zijn charme. Spookachtige inrichting en soms kundige opbouw van spanning. Wat uiteindelijk in de ventilatieschacht met de koffers tot een hoogtepunt komt. In de finale komt het visuele weer tot een hoogtepunt, maar laten de bijbehorende elementen het weer afweten.

Zoals wel vaker gaat de spanning er in de slotfase volledig vanaf waardoor het vooral popcornhorror is. Daardoor helaas wat minder leuk, maar net goed genoeg ingepakt met een lekker spookachtige inrichting. Maar qua spanning zelf is deze Insidious 4 de minst enge van de 4, en waarbij ik bij voorgaande delen echt een kick had na afloop, had ik dat hier niet meer helaas.

Wel leuk om eens gezien te hebben. Nog wel leuk voor een avondje griezelen, maar in vergelijking met de andere delen niet heel bijzonder meer. Paar geslaagde schrikmomenten, dat wel.

Deel drie was een proloog waarin we zagen hoe hoofdpersoon Elise Rainier (Lin Shaye) aan haar motivatie kwam om medium te worden. Dit vierde deel is hier een vervolg op, waarin we wat te weten komen over de jeugd van Elise en ze hiermee ook de confrontatie aan gaat. Ook haar partners in crime Tucker en Specs (waarmee Elise het bedrijf Spectral Sightings heeft) zijn weer van de partij maar die zijn helaas alleen maar bezig met continu domme grapjes te maken. Ja echt precies wat de film nodig had twee clowns die je af en toe geforceerd aan het lachen proberen te maken...

Deze tweede prequel voelt ook erg aan alsof men probeert om cirkeltje rond maken en de losse eindjes aan elkaar vastknopen. Het verhaal kan hierdoor meer een familie hereniging worden genoemd, meer drama en sentiment dus, het maakt deze film net iets minder eng, maar past het nog wel erg goed in de franchise. Gelukkig waren ook momenten dat ons wel wat spannende scènes werden voorgeschoteld. Met af en toe wat jumpscares en een paar creepy shots doet het precies wat je er van verwacht op dit gebied. Verder ontwikkelt het plot zich op het eind op een vrij interessante manier en werden er leuke bruggetjes gevormd met de andere films uit de reeks.

De film heeft dus een aardig einde dat aansluit bij de andere films, maar voor heel erg kwalitatieve horror moet je ergens anders wezen. (was dit de laatste, volgens goede horror-traditie vermoedelijk niet?)

Begrijp de kritieken hier niet zo. Vond deze horror met thriller elementen opnieuw boeiend. Prachtig gemaakt perfect beeld en de geluid en bijzonder sfeervol. The last Key begint bovendien ijzersterk zeker de eerste 16 minuten in het verleden dat via flash backs nog mooi terugkomt. Ook de locatie daar is prachtig gemaakt. The old lady opnieuw sterk gespeeld. Afbreuk zijn wel die twee pipo's van spookjagers die meer komisch toevoegen dan het horror effect in stand houden. Op het eind valt er nog genoeg te griezelen maar ik ben na de vierde aflevering even uitgegriezeld.

Film 3.5

Beeld 4,5

Geluid 4,5

Extra's 3,5

Waardeloos 'slotdeel' (dat er nog eens ooit een vijfde deel gaat volgen valt, neem ik aan, niet uit te sluiten), dat helemaal niets nieuws meer toevoegt. De 'regels' van het universum en the Further zijn bovendien ontzettend inconsistent. Als zomaar alles kan gebeuren wanneer het moet gebeuren, dan heeft geen enkele gebeurtenis nog iets te zeggen. Interessant is het dan niet meer, laat staan spannend of eng. De film bevat om de zoveel tijd enorm luide momenten, om toch maar wanhopig te proberen de kijker te laten schrikken. Jumpscares kunnen wel leuk zijn als een film ook daarnaast nog iets te bieden heeft qua engheid, maar dat is hier gewoon helemaal niet het geval. In dat geval vind ik het simpelweg een zwaktebod, en niets meer. Jammer, want de eerste twee films uit de reeks zijn wél erg creepy, zowel in your face als onderhuids. Lin Shaye doet nog wel haar best, maar al de andere figuren om haar heen zijn irritant. Het vervelende sentiment op het einde voelt onverdiend aan, en dan moet er helemaal op het einde natuurlijk nog eens heel geforceerd een bruggetje gemaakt worden naar deel 1. Het enige wat die laatste scène deed, was duidelijk maken hoe ontzettend veel beter die eerste film was. 1.5*.

Helderziende Elise Rainier [Lin Shaye] gaat in op een verzoek van Ted Garza [Kirk Acevedo], die nu woont in het huis waarin Elise opgroeide en geplaagd wordt door vermeende geestesverschijningen. Elise neemt de kolderiek bedoelde, maar volstrekt onleuke spokenjagers Specs [Leigh Whannell] en Tucker [Angus Sampson] mee in deze zo nu en dit enigszins sfeervolle, maar nooit effectie slotakkoord (?) uit de uitgemolken Insidious-serie. Shaye steekt met kop en schouders boven het scenario en de rest van de cast uit.

Leuk om wat meer achtergrond van Elise te krijgen. Ik vind het een hele sympathieke actrice en een fijn persoon om naar te kijken. De film zelf vond ik iets minder dan vorige delen maar heb me er alsnog goed mee vermaakt. Weinig schrikeffecten, deel 3 vond ik dan wel veel spannender.

Vierde deel in de reeks en zeker het minste deel. Het is allemaal veel van hetzelfde en toch kon deze film met boeien, misschien omdat ik de eerste drie delen al jaren geleden zag een deze komt ook alweer uit 2018. De twee heren die Elise bijstaan zijn nergens grappig, maar simpelweg irritant. Effecten zijn prima in orde, zo ook het camerawerk en het acteerwerk, uitgezonderd de twee heren dus. Drie sterren.

Pfff.. een hele film gewijd aan wat totaal oninteressante backstory bij de personages uit de vorige delen. Wist nauwelijks te boeien.

Het eerste uur is echt niet door te komen. Het acteerwerk is gedaald tot bedroevend niveau. Met name de dialogen met Christian senior en zijn dochters zijn tenenkrommend.

Met horror heeft het ook allemaal weinig meer te maken. Weinige scares die er waren, waren slapjes. In plaats van spanning en sfeer is blijkbaar een suf verhaaltje over Elise en haar jeugd en hoe ze haar broer na 50 jaar weer in de armen sluit belangrijker. Neigt bijna naar goedkoop romcomsentiment. Om over de krampachtige pogingen tot humor nog maar te zwijgen.

Wat blijft dan nog over? De scènes in The Further in het laatste gedeelte blijven het aanzien waard. Met name de langere rustige shots zijn fraai en sfeervol. Helaas ook weer veel knullige gevechten met geesten die er 1) niet uitzien en 2) voorspelbaar verlopen.

Tja , leuk idee om elise een eigen film te geven , maar de nieuwigheid is er gewoon echt vanaf. Vond deel 1 en 2 echt toppers. Dit was oke, maar echt niet meer dan dat . Voor mij net aan 3 sterren , omdat hij nog wel oke wegkeek en benieuwd was naar het verhaal van elise.

Regisseur Adam Robitel neemt het stokje dapper over van James Wan en Leigh Whannell (ondanks dat laatstgenoemde nog altijd intensief betrokken was bij de productie), maar moet helaas op het vlak van regiekwaliteiten het onderspit delven. Hij redt zich echter een heel eind met de spanningsopbouw, waardoor dit vierde deel van de Insidious-reeks zeker niet ontdaan is van wat akelige momenten. Het stuk met de koffers wordt in ieder geval uitzonderlijk goed uitgevoerd, waarmee Robitel bewijst dat hij de weg wel kan vinden met een spookhuisfilm. De thematiek is door het achtergrondverhaal van Lin Shaye iets zwaarder en dat werkt aanvankelijk goed, maar eenmaal de finale aanbreekt loopt het dan toch mis. Het is vooral erg cheesy en zoetsappig, waardoor het eindresultaat op kwalitatief vlak toch echt onderdoet aan de voorgaande delen. De uiteindelijke bedreiging vond ik ook niet erg imponerend, maar de vormgeving is niettemin creatief. Voor de liefhebber nog altijd geen gebrek aan effectieve schrikmomenten en goed in elkaar gedraaide sfeerbeelden, maar als geheel te ongebalanceerd en cheesy voor een bovengemiddelde griezelimpact.