Wo Hu Cang Long (2000)

Mooie film, met een mooie sfeer en hele mooie vechtscenes.

Ooit ben ik in slaap gevallen bij deze film. Nou lag dat meer aan mij dan aan de film, want het was de laatste avond van Lowlands en ik was moe geworden. En als je weet dat de bioscoop aldaar op z'n zachtst gezegd minder comfortabel is dan de gemiddelde Pathé (houten bankjes i.p.v. luie stoelen) dan is het wel duidelijk hoe moe ik was.

Een paar jaar later de film in de herkansing gedaan. Het verhaal viel me een beetje tegen. Een verhaal over wraak, schimmen uit je verleden gelardeerd met een liefdesdrama. Maar eigenlijk wat gewoner dan ik gehoopt had.

Maar het sfeertje en vooral de gevechten houden deze film overeind. Met het gevecht in de bomen als absoluut hoogtepunt. Prachtig, sprookjesachtig en erg spectaculair.

Ondanks alles wat minder goed dan gehoopt.

3.0*

Mjah, wat mij betreft blijft Ang Lee a poor man's Zhang.

Echte martial arts film is dit inderdaad niet. Meer een episch Chinees sprookje, met hier en daar een gevecht. Het epische vind ik hier in ieder geval even slecht als in de gemiddelde LOTR/Braveheart film. Opgeblazen vals sentiment dat mij geen seconde kan interesseren. Dat hele stuk in de woenstijn mocht er voor mij ook integraal uit. Slaapverwekkend.

Ook de gevechten vond ik eigenlijk ondermaats. Geen probleem met vliegende mensen verder, maar het leek allemaal nogal steriel en flauw. Vooral het gevecht in de bomen was ronduit knullig. Doe mij Zhang's bamboebossen dan maar. Eigenlijk vond ik enkel het "voetgevecht" tussen Yeoh en Ziyi de moeite, en mooi uitgevoerd. De rest was degelijk tot slecht.

Niet mijn ding. Gooi er wat mij betreft liever wat humor tegenaan, zoals in de oude wirefu films, of zorg dat alles er veel mooier uitziet, zodat het veel te serieuze verhaalte mij niet opvalt (Hero/Flying Daggers). Dit was bij momenten echt deprimerend. Kleine 2* dan maar, voor hier en daar enkele aardige scenes. Dat Lee zich maar met andere dingen bezighoudt.

Mmmh, Ging wel.

Hij was, net als al die andere Chinese zwaardfilms saai.

Er zaten zo hier en daar nog wel leuke stukkies in en Chow Yun Fat deed het ook wel goed. En Yeoh is best wel knap.

Redelijk/matige film.

2,5*

Iedereen heeft wel eens een film gezien die je filmsmaak heeft veranderd. Wo Hu Cang Long krijgt van mij deze eer, omdat ik na het zien van deze film mij ben gaan verdiepen in de Aziatische film. Sindsdien heb ik hele mooie Aziatische films gezien, maar tot nu toe heeft geen enkel film mijn eerste oogappel geëvenaard en ik denk dat dit niet zo snel gaat gebeuren.

Wo Hu Cang Long is een sprookje over helden die de natuur imiteren. Deze legendarische helden voelen zich zo licht als een veer en zijn daarom zo snel als de wind. Dit resulteert in mooie gevechten die een diepgaande betekenis uitstralen. Want de helden zijn op zoek naar liefde, rust, hun identiteit en naar hun plaats in de maatschappij. Wo Hu Cang Long is daarom meer dan een martial arts film.

Wo Hu Cang Long is een ode aan de Chinese mythologie, een onvergetelijke meesterwerk. 5*

Op zich wel een aardige film met die fantastische special effects en martial arts. ^ô^ Het verhaal zelf vond ik soms ietwat saai, maar de actie maakt dat allemaal goed.

Ik geef 'm 3, 5 sterren.

Goede acteerprestatie van Chow. wat een kalmte straalt deze man uit.

Het stukje flash-back deed me wat denken aan House Of The Flying Daggers, waarin twee vreemden langzaam naar elkaar toegroeien.

Het verhaal op zich zat wel goed ineen, maar de stukjes waar ze over de daken lijken te vliegen mochten eruit gelaten worden. Dat leek me toch wat overdreven :S

3*

Knappe film met erg mooie muziek en vechtscenes (in de bomen was wel belachelijk, maar de rest vond ik erg mooi). Zonde van het verhaal dat me echt niet kon boeien: ik weet dat je het niet te serieus moet nemen en dat heb ik ook niet gedaan, maar ik vond het toch net iets te plat allemaal, al dat gedoe over vrijheid en echte liefde en zo. Ik las ergens dat je het moet zien als een opera waarin niet gezongen maar gevochten wordt, maar zelfs een opera heeft meestal nog wel een verhaal waar je iets mee aan kunt, hoe vereenvoudigd het meestal ook is - dit was echt helemaal nul. Kon me niet van de indruk ontdoen dat het vooral de Amerikaanse invloed was die de film op dat gebied genekt heeft eigenlijk (maar wel voor het grote succes gezorgd heeft), maar dat weet ik uiteraard niet zeker. Zhang Ziyi heb ik wel maar zelden zo bekoorlijk gezien als in deze film

Aardige actiefilm. Vond het verhaal niet zo spectaculair en zo nu en dan ook nog saai. Daar hadden ze meer van moeten maken, of minder uit moeten rekken. Gelukkig wordt de film gered door de mooie muziek en de uiterst verzorgde beelden. En natuurlijk de geweldige actie. Ja de actie is echt van zeer hoog niveau, vond het erg leuk om te zien. Tuurlijk is het onrealistisch maar dat hoort bij de film, maar het zag er zeer gelikt uit. Chapeau daarvoor!

Cast is wel aardig, met name Yun-Fat Chow valt op, is gewoon een goede acteur. Maar ook Michelle is erg goed.

3.5*

A sword by itself rules nothing. It only comes alive in skilled hands

Ik had de film vroeger blijkbaar eens gratis bij het magazine Humo gekregen. Het was een versie die qua grootte de helft is van een echte dvd maar er zat een boekje en soundtrack bij. Maar juist omdat het zo'n raar formaat is was ik de film compleet vergeten en vond ik hem pas gisteravond terug ergens opzij in mijn dvd-kast.

Visueel is Crouching Tiger, Hidden Dragon een waar spektakel. De gevechten zijn ontzettend goed ingestudeerd en vormen dan ook zonder twijfel de hoogtepunten van de film. Het is alleen zo verschrikkelijk jammer dat er weer gebruik gemaakt moet worden van vliegende mensen die zomaar opeens een halve kilometer in de lucht vliegen zonder aanloop of iets dergelijks. Ik weet het, dat vliegen was deel van de Wudang stijl (want Lo kon het niet) maar dan zie ik toch veel liever gewone martial arts gevechten à la The Heroic Ones of Five Venoms. Vooral ook omdat het hier zo verschrikkelijk duidelijk was dat ze aan touwen werden voortgetrokken.

Het verhaal is niet meer een standaard, wat in het episch getrokken, wraak verhaaltje maar het is niet omdat het zo gewoon is dat het niet boeit. Ik had soms wel vrij veel last om de namen te onthouden en er vooral een juist gezicht aan te plakken. Het beste deel van de film was eigenlijk vooral nog de flashback die ongeveer een twintig minuten duurt. Het is alleen spijtig dat de climax zo kort is. Je zit eigenlijk bijna twee uur te wachten maar uiteindelijk is het op een paar minuten echt gedaan. Het was me trouwens ook wat te dramatisch met Li Mu Bai die sterft en nog zijn laatste liefde aan Yu Shu Lien wilt tonen.

Chow Yun Fat kan ik me eigenlijk alleen maar in twee films herinneren. Deze Crouching Tiger, Hidden Dragon en Pirates of the Caribbean: At World's End waarin hij er in slaagt om twee totaal verschillende rollen zeer sterk tot goed weet neer te zetten. De twee vrouwen van dienst, Michelle Yeoh en Ziyi Zhang acteren beide ook vrij goed al werd er hier ook soms wat teveel nadruk gelegd op de dramatische kant van hun personage, vooral bij Zhang. Chen Chang moet eigenlijk toch ook nog een vermelding krijgen, hij komt er niet echt lang in (ergens in het begin en de flashback) maar zet zijn rol als 'Dark Cloud' uitstekend neer.

Crouching Tiger, Hidden Dragon staat ook bekend om zijn geweldige soundtrack maar daar heb ik nu niet echt veel van gemerkt. Oké, er zitten aan aantal leuke deuntjes in maar om er nu een hele cd van te maken gaat mij toch wat te ver maar ik kan me wel voorstellen dat hier liefhebbers van zullen zijn.

Vermakelijk standaard sprookje met uitstekende gevechten.

3.5*

deze film is geweldig!!!!

De beelden waren gewoon adembenemend ik keek en betrapte me er meerdere malen op met open mond te kijken. De vechtscenes zijn erg lang maar vervelen niet door de grote variatie in de gevechten. Het vliegen vond ik eerst wel vreemd maar kon er snel aan wennen. Het verhaal was niet echt bijzonder maar opzich gewoon goed.

Ik vind deze film wel een must see

Mooie film met prachtige beelden en goede actie, het verhaal vond ik wat minder. Als ze het verhaal hadden verteld in 90 minuten in plaats van de huidige 120 minuten was het voor mij een top film geworden. Nu was het op sommige punten zoet en langdradig.

Dit trok me niet zo. Was volgens mij een grote hype negen jaar geleden door die Chinese coole vechtscenes. Toegegeven, dat ziet er ook hip en mooi uit, maar dat was het dan ook wel.

Vond het de eerste drie kwartier nog enigszins meevallen. Ergerde me weliswaar aan de idioot saai in beeld gebrachte dialogen, maar een beetje geduld kan ik best opbrengen. Daarna, met de komst van het vriendje van Yu, gaan de personages een grotere rol spelen en kon het me allemaal niks meer schelen. Dat de gevechten, met het te trieste gevlieg, dan ook de sporadische hoogtepunten vormen zegt volgens mij wel genoeg. Vreselijke film.

De afgelopen periode heb ik flink wat martial arts films gezien, maar een van de bekendste films onder hen, daar was ik nog niet aan toegekomen, wel nu:

Wat een portie melodrama! Zelfs Almodovar zou zich nog uit de voeten maken, als hij met zo `n valse opstapeling van drama geconfronteerd zou worden.

Ang Lee had zich voorgenomen om een van de beste martial arts films te maken, maar veel verder dan vliegende personages die via een tokkelbaan naar beneden suizen komt hij niet!

Het gevecht in het restaurant en het gevecht in de boomtoppen torenen nipt uit boven de andere duffe gevechten, die ofwel onderbelicht zijn, danwel een gebrek aan personages bevatten met een soepele gevechtstechniek. Het ziet er bijna allemaal zó nep uit!

Dat is te danken aan Ang Lee, die voor ogen had om personages te casten die kunnen vechten èn kunnen acteren, zodat 2 uur droog Chinees melodrama wat gemakkelijker te behappen is, maar wij geen specialisten op martial arts vlak aan het werk zien, waarvan acte.

Ik heb mij echt stierloos lopen ergeren aan het saaiige maar pompeuze drama tussendoor. De hele film is in de ban van een ongelofelijke grafstemming die Ang Lee zorgvuldig creëert. Een van de vervelendste scenes is nog wel de uitgebreide(!) scene in de woestijn waar 2 krijgers langzaam naar elkaar toe groeien, hoezo langzaam?, zeg maar gerust: liefde op het 4de gezicht......En dat in een film die martial arts een warm hart toe zou moeten dragen.....Flauw, voorspelbaar, tijdrovend......Braak!

Ang Lee preekt voor zijn eigen parochie door er een goedkoop liefdesverhaal door te gooien en tè rekken. Ik heb sterk het gevoel na het zien van 2 films van deze man, dat hij totaal onbeholpen is op het gebied van: een integere relatie tussen 2 mensen schetsen.

Rest mij nog om te melden hoe belachelijk die Indianennamen waren die iedere strijder met zich meedroeg, het maakte de boel alleen maar serieuzer en de film was al zo `n opgeklopte saaie meuk. Maar goed, de zelfrelativerende noot in deze film was gelukkig wel aanwezig, aangezien de personages in het script soms ook raar opkeken van al die lange, belachelijke bijnamen van hun tegenspelers, daartegenover stond dat anderen sidderden bij de naam van die oude mevrouw Vos.

Deze film is een van de bekendere martial arts films, maar gelukkig weten de intimici, dat er op het vlak van martial arts tighonderd betere producties voorhanden zijn. Een 1*!

Deze eindelijk ook eens een kans gegeven en wat een film is dit.

Opwindende gevechtsscènes die er letterlijk en figuurlijk echt uitspringen. Het bosgevecht was zeker een van de verrassendste die 'k al heb gezien.

Meestal heb 'k het niet zo voor vechtfilms, maar deze had toch wel wat meer te bieden. Zo was het verhaal en de muziek ook erg de moeite en ook de acteerprestaties waren overtuigend. Ook het einde was mooi, net als de beelden van China met z'n landschappen.

Erg aangenaam verrast door deze film.

Redelijke film, maar indrukwekkend wordt het nooit.

De film is natuurlijk in vele opzichten vergelijkbaar met House of Flying Daggers en Hero, die ik allebei net wat beter vind dan deze film.

De combinatie van overdreven gevechten en serieus drama werkt voor mij niet helemaal. Het dramagedeelte wist mij niet altijd te overtuigen en leidde soms wat af van de eigenlijk wel aardige actie. Dat zweefgebeuren is ook niet altijd even geweldig, maar ergens heeft het wel iets kunstzinnigs.

Toch blijf ik het jammer vinden dat een film als deze zo serieus wordt gebracht. Ik het liever allemaal over de top zoals bij “Kung Fu”. Ondanks de degelijke acteurs werkt het drama niet voor mij in deze film. Door de prima actie is het allemaal nog goed uit te kijken gelukkig.

2,5*

Ik ben niet zo'n liefhebber van martial art-films. Regisseur Ang Lee en de actrice Ziyi Zhang (Memoirs of a Geisha) waren echter voldoende reden voor mij om deze film toch te bekijken. Ik heb daar absoluut geen spijt van. Vooral de balletachtige vechtscènes en achtervolgingen vond ik mooi in beeld gebracht, zoals trouwens de hele cinematografie én het verhaal van deze film mij wel aanspraken.

Deze vond ik vooral saai en dat magisch-realisme trok ik ook niet. Ondanks soms mooie beelden maar 1,0*.

Crouching Tiger, Hidden Dragen is zo'n film waarvan ik me herinnerde dat ik hem goed vond, maar waar me verder weinig van bijstond, behalve een gevecht in bomen. Een herziening stond allang in de planning. Ik kom op het oude eindcijfer uit, maar om andere redenen. Ik las net mij oude recensie en net als zo'n beetje al mijn berichten uit 2005 was het weer pijnlijk om terug te lezen.

Nu vond ik vooral de gevechten boeiend en het verhaal maar matig interessant. De manier waarop Lee probeert het gevoel van een oude mythe te benaderen en er een hoop mystiek in probeert te stoppen is maar half geslaagd. De vertelling zelf vond ik te weinig speciaal en de personages slap, waardoor de film nooit de mysterieuze kracht krijgt waar Lee naar mijn gevoel op richt. Voor Zhangs personage komt nooit helemaal uit de verf. Bijna alles moet voor mij van Yeohs personage afkomen om te overtuigen op narratief gebied.

Gelukkig weet Lee meer te doen met sfeer, waarin hij een knappe balans vindt tussen pure fantasie en toch iets ruws in de afwerking dat prima op zijn plaats is. Écht speciaal werd het voor mij alleen in de gevechten en het is wat jammer dat er zo relatief weinig zijn. Dat gevecht in die boomtoppen vond ik eerder kennelijk verschrikkelijk, maar is eigenlijk een prachtige scène, met fijn camerawerk en vooral goede muziek. Maar alle gevechten mogen er zijn.

Het maakt me ook vooral nieuwsgierig naar het werk van King Hu, waar ik al wat van zag in The Story of Film en wat er erg mooi uitzag.
3,5* blijven staan.

Prachtige gevechten, leuke rol van Zhang, prima Yeoh, en een veel kleinere rol van Chow-Yun Fat dan ik me herinnerde, en verder een eenvoudig verhaal met een erg lang, en soms nogal saai beginstuk in en rond het paleis, en ook een niet helemaal bevredigend eindgevecht.

Het vliegen/vechten maakte vroeger meer indruk maar de choreografie blijft prachtig om te zien en tilt de film naar een hoger niveau. Mooie fotografie ook, al vind ik de locaties iets te beperkt, en passende soundtrack.

Niet zo legendarisch als ik dacht- maar goede film.

Een hernieuwde kennismaking. Jaren terug al eens gezien, toen kon ik weinig met het verhaal, en al helemaal niets met de zwevende mensen.

Inmiddels veel meer wuxia-films achter de rug waarbij het apart is dat Ziyi Zhang in al die films lijkt op te duiken. Eén van de absolute hoogtepunten was in ieder geval Hero, die slechts twee jaar jonger is dan deze film. De vergelijking met die film dringt zich dan ook op. Die film heeft een flinterdun verhaaltje, dat is hier niet veel beter. Wat die film wel heeft is een gevoel voor afwerking. De gevechten zijn prachtig gestileerd, en een aantal prachtige slow motion beelden maken het helemaal een visueel feestje.

Die aandacht voor details mis ik hier een beetje. In de gevechten wordt vaak geknipt, en ook vaak dusdanig veel ingezoomd of juist uitgezoomd dat de actie niet helemaal uit de verf komt. Het enige gevecht wat ik echt gaaf vond was tussen de dames met steeds verschillende wapens. Chow was op zich ook nog wel aardig, maar verder hield het een beetje op. En wat het zweven betreft, ik kan er een stuk beter tegen, maar hier wordt het wel erg overdreven.

Verder veel drama, waarbij de soundtrack vaak aanwezig blijft, waardoor het allemaal een beetje dreinerig wordt. En bij dit soort gedeelten helpt het ook niet dat er hier minder aandacht voor visuele details is.

Na herziening kan ik niet anders dan concluderen dat de mindere eerste kijkervaring niet helemaal toevallig was. Deze film is het gewoon niet helemaal voor mij. 2,5*.

Uitstekende martial arts-film die er prachtig uitziet!

De fotografie is subliem en brengt alles uitstekend in beeld. De decors zijn prachtig, evenals de kostuums. De actie in de film komt goed tot zijn recht dankzij de onnavolgbare choreografie van Yuen Wo Ping (die ook de choreografie van The Matrix verzorgde).

Het verhaal is af en toe wat warrig, maar dat is de film vergeven. De film ziet er af en toe uit als een waar kunstwerk en werd voor een relatief goedkoop budget van 17 miljoen dollar geproduceerd. Chow Yun Fat en Michelle Yeoh spelen verdienstelijk, maar de destijds 20-jarige Zhang Ziyi is een ware ontdekking en brak met deze film dan ook internationaal door. Eén van de beste films van het jaar 2000.

Leuk dat een martial arts film genomineerd wordt voor Academy Award Best Picture, maar het had deze film niet echt moeten zijn. Het is ook niet echt een actiefilm, maar een Chinees sprookje. De film mikt vooral op een verhaal, en alhoewel ik daar wel van hou, mis ik net de epische gevechten of mooie beelden. Als één genre het niet per se moet hebben van een goed verhaal is het dit wel.

De figuren zijn niet echt memorabel, Ang Lee slaagt er niet in om het beste te halen uit zijn acteurs. Waar hij anders toch veel beter in is. Mooie muziek wel die bij dit dromerige verhaal past. De scène in de woestijn is niet echt boeiend, de vechtscènes vallen wel mee. daar schiet het gevecht tussen Michelle Yeoh en Ziyi Zhang bovenuit.

De film is zeker geen topfilm en Ang Lee is dit genre duidelijk niet meester. Tenzij hij er echt een dromerige film van wil maken, maar dan zet hij liefhebbers van martial arts alvast op een verkeerd been. Maar slecht is het ook weer niet.

Sterke martial-arts film. Nog steeds leuk, ondanks meerdere herzieningen. Visueel sterk, mooi in beeld gebrachte goede actiescènes en goed acteerwerk.

Bij vlagen mooie beelden, maar hoofdzakelijk toch erg saai. Een vlak en oninteressant verhaal en actiescènes met door de lucht vliegende mensen. Vooral met dat laatste kon ik echt helemaal niets. Het verhaal wordt bovendien in een veel te traag tempo verteld, terwijl het plot ook nog eens niet al te boeiend is. Niet best.

Zo bedenkelijk ik het gedans over de daken in eerste instantie vond, zo indrukwekkend was de wijze waarop Lee dat handelsmerk in het laatste halfuur inzet. Het verhaal had toen ook pas mijn volledige interesse, wellicht omdat het scenario van een redelijk oppervlakkige aard is. Deze ma-klassieker krijgt mijn waardering uiteindelijk vooral door de prachtige cinematografie. Ook in het wat matige middenstuk houden de beelden de film moeiteloos overeind. Het acteerwerk liet wat te wensen over, maar ik kon me wel vinden in de richtingen die Lee tijdens de slotakte met de personages inslaat. 3.5*

Wegens de vrij hoge quoteringen heb ik ook eens aan Crouching tiger, hidden dragon gewaagd. Waar ik al voor vreesde was een vrij inhoudsloos oppervlakkig verhaal doorspekt met wat Kung Fu. Nu moet ik wel zeggen dat het er visueel allemaal zeer goed uit zag. Dat vliegen begon me op den duur te vervelen, maar al bij al cinematografisch erg sterk, hoewel hier en daar de gevechten erg warrig (snel) zijn.

Mooie sfeerschepping via mooie beelden, prachtige kostuums en sterke muzikale ondersteuning.

De film ademt zeker een bepaalde sfeer uit en de vechtscenes zijn van grote schoonheid. Het verhaal is erg uitgebreid, beter in die zin dan House of the flying daggers die ik zaterdag gezien heb, maar toch vind ik de laatste beter. Puur omdat het visueel wat meer bied. Ik denk dat CTHD beter is dan HTFD maar ik zie het eerst nog even niet en dat is gewoon omdat het verhaal wat aan me voorbij gaat. Kon mijn hoofd er niet helemaal bij houden. Later nog maar eens proberen.

Heb hem nog eens opnieuw bekeken, maar blijf bij mijn eerste mening.

Niets voor mij...