Wo Hu Cang Long (2000)

Flinke tegenvaller. Traag, onnodig raar dat vliegen; kom op.. en een warrig verhaal over romances waarin de chemie ontbreekt. Paar mooie scènes hoor (met name de vechtscène tussen Yu en Jen maar veel te weinig om de reputatie van de film te verklaren.

Wat een vreselijke neppe bagger zeg. Dit is nou zo'n titel die ik al tig jaar eens wilde zien, maar wat er nooit van kwam. Was dat maar zo zo gebleven. Het is echt vreselijk saai, van begin tot eind en dat neppe vliegen en vechten zag er echt niet uit. Visueel is dit echt een gigantisch lelijke film. Je mag een film best een beetje onrealistisch maken, maar dit sloeg weer nergens op. Het was een twee uur lange zit die maar niet leek te eindigen. Hoe het zou eindigen, het boeide me werkelijk geen reet meer.

1*

Teleurstellend.

Een klassieker toch wel, maar eentje die mij nooit echt heeft weten triggeren om te kijken. Ik heb er al die jaren kennelijk niets aan gemist. Vliegende zwaardvechters zijn doorgaans al niet echt mijn ding. Af en toe kan dat wel verrassend mooie cinema opleveren, genre House of Flying Daggers, maar Ang Lee werkt het povertjes uit.

Er zit totaal geen schwung in de film. De vechtscènes zijn doorgaans saai, een uitzondering daargelaten. De cast, met toch een aantal bekende namen, bakt er niet echt veel van of krijgt daar de kans niet toe. Ziyi Zhang met de grootste rol is de belabberdste van het stel. Haar rol van puberale trut is enerverend.

Daarenboven maakt Lee het allemaal zo ontzettend gewichtig, zonder dat het überhaupt iets voorstelt. Ik mis epiek, ik mis avontuur en ik mis de emotie van de verschillende zijplots..

1,5

Regisseur Ang Lee heeft enkele behoorlijke films geregisseerd, maar deze veelgeprezen actiedramafilm kon me maar weinig bekoren. Zo opent de film met een werkelijk eindeloos gesprek tussen Chow Yun-fat en Michelle Yeoh die maar van geen ophouden leek, om vervolgens te beginnen (na een kwartier) met een gevecht. De surrealistische trekjes die deze gevechten meekrijgen (de vliegende figuren) werken best aanstekelijk, maar jammerlijk genoeg zit er een oersaai en nodeloos serieus sprookjesverhaal doorheen verworven dat volstrekt oninteressant wegkijkt. Daar komt bij dat de personages zelf ontdaan zijn van enige eigenzinnigheid. Ziyi Zhang en Yun-fat hebben allebei een zeker charisma, maar het wordt nauwelijks benut door de saaie invulling die Ang Lee aan ze meegeeft. Enkele unieke gevechten zorgen voor wat leven in de brouwerij, maar het is me een raadsel hoe men geboeid naar dit plot kan kijken. Met name het volledige stuk in de woestijn is amper doorheen te komen en de voortdurende focus op thematiek zoals romance, schuld en spijt is tenenkrommend. Zonder iemand die maar een beetje interessant is en een schrikbarend lelijke visuele focus op de (normaal gesproken) mooie locaties zorgen ervoor dat het ellendig is om deze film van begin tot eind uit te zitten.

Goeie film waarin een dief het beroemde zwaard van een krijger weet te stelen. De film speelt zich af in het China van de 18de eeuw en de hele aankleding ziet er mooi uit. De balans tussen drama en actie werkt hier prima en zitten elkaar niet in de weg. De kung-fu scenes zijn uniek en spectaculair te noemen met uitstekend stuntwerk. Het verhaal wist me echter niet overal te boeien, en daarom net geen 4.0 sterren.

Annoying tiger, boring dragon.
Is me niet erg bevallen. Mooi geschoten en de actiescènes waren vaak adembenemend, maar slaapverwekkend van zodra de meer romantische stukken erin komen zoals tussen Jen en roversleider Lo. Ook veel leeg gepraat over gevoelens tussendoor waardoor de film maar geen goede afwisseling vindt tussen meer actievolle en meer verhalende stukken. Of korter gezegd : het werkt niet voor mij. Heb er mij al gapend en geeuwend doorgesleept.

En ge kunt er uw haar mee kammen!

Je zou er de muren van oplopen als mensen zich zo zouden bewegen. Het is eerlijk gezegd een trekje in dit soort films dat me weinig aanspreken kan. Laat daarnaast ook het verhaal me weinig boeien, en dan rest een lage score. Gezien de hoge waarderingen her en der heb ik dan duidelijk het één en ander gemist.

Uiteraard zit er veel in het verhaal aan Chinese traditie, zelfs Confucianistische orde (plicht, sociale verwachtingen, eer en respect): ware liefde die wordt onderdrukt vs Taoïstische chaos en natuur (spontaniteit, los van maatschappelijke keurslijven, meebewegen met de stroom): eigen vrijheid ipv gearrangeerd huwelijk door te zetten. Verder thema's als "nooit onderschatten wat er onder de oppervlakte schuil gaat", "er bestaat niet alleen goed en kwaad en het goede brengt niet altijd geluk met zich mee", vrouwen die de plak zwaaien of op z'n minst opkomen voor zichzelf, poëzie & spiritualiteit, roem en overwinningen vs hebzucht, geweld en jaloezie (aan de hand van bezit van het zwaard Green Destiny, dat maar zo sterk is als de persoon die het hanteert).

Ik kan op zich Kung Fu wel waarderen. Maar louter Kung Fu is me al spectaculair genoeg, de soort magie erbij maakt het dan blijkbaar Wuxia, als ik het goed heb? Verder deed het liefdesverhaal me wat 50 Tinten Blauw aan. Mekaar eerst flink wat toetakelen, tot zelfs een (dolk?)steek aan toe. Maar eens te meer zal ik de symboliek niet vatten of zo. Geen probleem, maar gewoon dan niet mijn soort film alleszins. De 2* zijn quasi uitsluitend voor de paar wat meer realistische gevechten, de prachtige kledij en locaties en voor sfeer en gezelligheid.

Misschien moet ik de film ooit nog wel eens proberen zien, maar dit was nu poging twee, ik vrees toch dat er niet snel die liefdesklik komen zal. Maar misschien onderdruk ik deze te zeer vanuit m'n westers juk?

Tot slot misschien nog deze boodschap meegeven:
Je moet een gekregen zwaard niet te hoog in het vaandel dragen.