Wo Hu Cang Long (2000)

Flinke tegenvaller. Traag, onnodig raar dat vliegen; kom op.. en een warrig verhaal over romances waarin de chemie ontbreekt. Paar mooie scènes hoor (met name de vechtscène tussen Yu en Jen maar veel te weinig om de reputatie van de film te verklaren.

Wat een vreselijke neppe bagger zeg. Dit is nou zo'n titel die ik al tig jaar eens wilde zien, maar wat er nooit van kwam. Was dat maar zo zo gebleven. Het is echt vreselijk saai, van begin tot eind en dat neppe vliegen en vechten zag er echt niet uit. Visueel is dit echt een gigantisch lelijke film. Je mag een film best een beetje onrealistisch maken, maar dit sloeg weer nergens op. Het was een twee uur lange zit die maar niet leek te eindigen. Hoe het zou eindigen, het boeide me werkelijk geen reet meer.

1*

Teleurstellend.

Een klassieker toch wel, maar eentje die mij nooit echt heeft weten triggeren om te kijken. Ik heb er al die jaren kennelijk niets aan gemist. Vliegende zwaardvechters zijn doorgaans al niet echt mijn ding. Af en toe kan dat wel verrassend mooie cinema opleveren, genre House of Flying Daggers, maar Ang Lee werkt het povertjes uit.

Er zit totaal geen schwung in de film. De vechtscènes zijn doorgaans saai, een uitzondering daargelaten. De cast, met toch een aantal bekende namen, bakt er niet echt veel van of krijgt daar de kans niet toe. Ziyi Zhang met de grootste rol is de belabberdste van het stel. Haar rol van puberale trut is enerverend.

Daarenboven maakt Lee het allemaal zo ontzettend gewichtig, zonder dat het überhaupt iets voorstelt. Ik mis epiek, ik mis avontuur en ik mis de emotie van de verschillende zijplots..

1,5

Regisseur Ang Lee heeft enkele behoorlijke films geregisseerd, maar deze veelgeprezen actiedramafilm kon me maar weinig bekoren. Zo opent de film met een werkelijk eindeloos gesprek tussen Chow Yun-fat en Michelle Yeoh die maar van geen ophouden leek, om vervolgens te beginnen (na een kwartier) met een gevecht. De surrealistische trekjes die deze gevechten meekrijgen (de vliegende figuren) werken best aanstekelijk, maar jammerlijk genoeg zit er een oersaai en nodeloos serieus sprookjesverhaal doorheen verworven dat volstrekt oninteressant wegkijkt. Daar komt bij dat de personages zelf ontdaan zijn van enige eigenzinnigheid. Ziyi Zhang en Yun-fat hebben allebei een zeker charisma, maar het wordt nauwelijks benut door de saaie invulling die Ang Lee aan ze meegeeft. Enkele unieke gevechten zorgen voor wat leven in de brouwerij, maar het is me een raadsel hoe men geboeid naar dit plot kan kijken. Met name het volledige stuk in de woestijn is amper doorheen te komen en de voortdurende focus op thematiek zoals romance, schuld en spijt is tenenkrommend. Zonder iemand die maar een beetje interessant is en een schrikbarend lelijke visuele focus op de (normaal gesproken) mooie locaties zorgen ervoor dat het ellendig is om deze film van begin tot eind uit te zitten.