Island of Terror (1966)

Een zeer genietbaar mengsel van SF en horror. Misschien vandaag de dag voor sommigen wat gedateerd, maar voor mij erg vermakelijk. En de vertolkingen zijn beter dan in de meeste hedendaagse SF-horrorfilms...

Voor een 45 jaar oude film is het natuurlijk dat het enigszins gedateerd is, zoals bijvoorbeeld de computers en de monsters, maar ik had dat gevoel totaal niet. Weer heerlijk sfeervol, aardige decors en een goede cast, met een genietbare Cushing. Island of Terror is lekker vlotjes en efficiënt gefilmd zonder allerlei onnodige onzin of subplotjes. De monsters zijn vermakelijk en de spanning is ook goed. Fisher levert met een klein budget weer goed en vermakelijk werk af zoals hij meestal doet.

Wetenschapper maakt er weer eens een puinhoop van.

Resultaat een kruising tussen schildpadden, kwallen en de triffids.

Peter Cushing to rescue!!!!

Absoluut één van de betere jaren zestig UK-horrors.

Ademt haast een Dr Who-sfeertje uit inclusief fijne electronica-geluiden voortgebracht door de monsters.

Fijn ook om te weten dat een regenpak afdoende is tegen radio-activiteit

Vermakelijke film met een fijn sfeertje. Nergens bijzonder, maar gewoon erg genietbaar door het aardige acteren, de soundtrack en de leuke monsters.

De tandem Fisher/Cushing ditmaal niet in een Hammer (Horror) film, maar een gemuteerde / monster sci-fi die meer herinnert aan de 50-ies films uit de VS van Bert I. Gordon en Gordon Douglas. Op zicht dus heel vermakelijk, vooral de bliepende kwal/krab die eerste scène dat men er de bijl inzet!! , maar nogal rechttoe-rechtaan met de bijbehorende onlogica. Wat ik vooral miste was de meer Engelse Hammer-stijl waar hoekige persoonlijkheden, verdachtmakingen en folklore toch meer op de voorgrond kwamen (dit ging meer uit van analyse en reden), terwijl het verhaal er genoeg aanknopingspunten voor heeft.

De wetenschapper die de kettingreactie met de verschrikkelijke monsters veroorzaakt, werkte overigens aan een verdraaid hedendaagse uitvinding (een geneesmiddel voor kanker). De uitwerking is echter heerlijk ouderwets en doet voor tegenwoordige begrippen natuurlijk wat gedateerd aan, maar dat geeft een film als deze naar mijn mening juist zijn charme.

De monsters zien er wel leuk uit en doen direct denken aan de Amerikaanse SF films uit de jaren '50. Verder hebben we een sterk acterende cast met een heerlijk solide Cushing. De uitwerking doet dan ook weer lekker Brits aan, waardoor ik de eerder genoemde vergelijking met Dr. Who me wel kan voorstellen.

Deze film voelt eerder aan als een productie uit de jaren 50. Voor een film midden jaren 60 had ik toch al iets beters verwacht. Een vergelijkbare film vond ik bijvoorbeeld Fiend without a Face. Toegegeven de monsters zien er hier beter en gevaarlijker uit, maar erg dreigend waren ze nu ook weer niet in tegenstelling tot de wezens uit Fiend. Niet dat de film saai is, want de scènes met de wezens zijn wel goed uitgevoerd. De karakters zijn vrij flauw en echt spannend wordt het nooit. Ik miste daarvoor vooral de grote paniek die een overrompeling van zulke monsters teweeg zou moeten brengen.

Hopeloos gedateerd, maar toch leuk om een keer te zien. Al is het maar om het besef dat het toch bizar is dat men ruim vijftig jaar geleden voor dit soort middelmatigheid naar de bioscoop ging. Slechter vorm gegeven wezens from outer space dan in deze film heeft u waarschijnlijk nog nooit eerder gezien, en het is nog serieus bedoeld ook. Voor het overige een vrij standaard verhaal, met een voorspelbaar verloop en einde. Gekeken omdat icoon Peter Cushing meedoet, en ook hij kreeg precies die rol die je hem op basis van zijn status zou toebedelen. Veelbelovende filmtitel, mager resultaat, de jaren zestig hebben veel moois voortgebracht, maar dit hoort hier niet echt bij.

Hammer Film Productions had veel succes en daardoor verschenen er meer studio's zoals; Amicus (The Skull) en Tigon (Witchfinder General) Een van de meer vergeten studio's is Planet Film Productions. Deze studio was verantwoordelijk voor de Island of Terror / Night of the Silicates. Het verbazingwekkende van de kleine studio was dat ze net als hun rijkere concurrenten gebruik maakte van Hammer-talenten. Zo is het dat Terence Fisher (bekend van veel Hammer-klassiekers) hier de regisseur is en is Peter Cushing te zien in een rol. Echter het meest onderscheidende was dat ze met deze slimme kleine Sci-Fi films wisten te komen die meer lijkt op de films van halverwege de jaren vijftig.

Het onheil wordt dan ook veroorzaakt door een uit de hand gelopen mislukt medisch experiment. Beestjes met de naam Silicates en die zich voeden met de botten van hun slachtoffers. Hierbij valt vooral de een ingehouden aanpak op. Ze komen zelf pas laat in beeld en horen we eerst alleen hun geluiden. Samen met de pseudo-wetenschappelijk uitleg en de locatie van een buitenwereld afgesloten eiland geef dat een heerlijke beklemmende sfeer.

Ook als de soort traag voortbewegende schildpadden wel in beeld komen is er gekozen voor een niet al te uitbundige dreiging. Maar dat niet bijster angstaanjagend uiterlijk krijgt algauw een des te afschrikwekkender realistische vorm. Ze blijken bijna niet te vernietigen. Ondanks dat de film ook wel een paar kleine tekortkomingen bezit, levert regisseur Terence Fisher met deze film dus een zeer goede en sfeervolle SF-horrorfilm af met voldoende effectieve spanning.

Dit werkje noemt men gedateerd. En toch weet het op de één of andere manier wel nog te vermaken. Het idee rond de uitwerking van de monstertjes genaamd Silicates is redelijk absurd en belachelijk te noemen, maar anderzijds ook wel leuk. Het zijn een soort zeer traag bewegende creaturen die ontstaan zijn uit mislukte wetenschappelijke experimenten en die lijken op een combinatie van schildpadden, kwallen en de triffids. Ondanks het luguber gegeven dat zij zich voeden met de botten van hun slachtoffers weet deze film nergens eng of spannend te worden. Het komt allemaal wat gedateerd over, want het gevoel van een film uit de jaren 50 ipv een film uit de jaren 60 is zelfs aanwezig. De cast vond ik niet zo prominent aanwezig en deed gewoon hun job. De rol van Peter Cushing was in sommige scènes iets te nadrukkelijk komisch wat dan ook niet werkte. 5/10

De Britse horrorfilms uit de jaren 60 werden voornamelijk geproduceerd door Hammer en in hun schaduw door Amicus. De namen Terence Fisher, Peter Cushing en Cristopher Lee zullen de meeste horrorliefhebbers wel iets zeggen. Hier en daar verschenen andere maatschappijtjes die een poging waagden op het B-horrorvlak. Planet Film bijvoorbeeld maakte een aantal films met nog geringere middelen als de eerder genoemde grotere filmstudio’s. En die waren financieel al niet rijkelijk bedeeld en moesten inventief met de middelen omgaan. Dat gold dus nog meer voor Planet Film.

Island of Terror is een film van Planet Film. Opvallend is de aanwezigheid van regisseur Terence Fisher en van acteur Peter Cushing. Fisher weet in de eerste helft van de low-budget film een prima spanningsveld neer te zetten. Een staaltje klassieke Britse horror die op een fijne portie suspense drijft. De inwoners van een afgelegen eiland worden opgeschrikt door merkwaardige overlijdensgevallen. De oorzaak van het overlijden is overduidelijk niet van natuurlijke oorsprong. Een stel wetenschappers onder wie Cushing onderzoekt de boel. Best leuk om het stel te volgen in hun zoektocht naar de oorzaak.

Als zo halverwege de film de oorzaak vaststaat en de verantwoordelijke creaturen zich in vol ornaat tonen, is het een beetje gedaan met de suspensevolle sfeer. De speciale effecten blijken dan toch erg verouderd te zijn. De monsters zorgen voor weinig gevoel van onbehagen. Een schildpadschil met een uitstekende tuinslang die zich in tergend langzaam tempo voortbeweegt, krijgt dat niet voor elkaar. Er gaat weinig of geen dreiging van uit.

Door de focus minder op de monsters en meer op de crisissituatie te leggen, zakt de film niet echt in. De solide regie van Fisher registreert angst, paniek en vernuft en dat vermaakt redelijk. Ook het gevoel voor understatement dat af en toe oprispt bij de personages is vermakelijk. Island of Terror is niet bijzonder maar redelijk ok.