Bitva za Sevastopol (2015)

Na het zeer geslaagde Brestskaya Krepost (2010) verwachtte ik veel van deze film die als onderwerp het beleg van Sebastopol had waar ene scherpschutter Lyudmila Pavlichenko een heldenrol vervulde door 309 Duitsers naar de eeuwige jachtvelden te sturen. Alles dus om over dat onderwerp een mooie en spannende oorlogsfilm te maken, maar helaas waren mijn verwachtingen veel te hoog gespannen. Zelden zo'n saaie oorlogsfilm gezien. Veel overbodige scènes zoals die uitstapjes van madam naar de familie Roosevelt die helemaal niets toevoegden aan deze zogenaamde slag om Sebastopol. En dan hebben we het nog niet gehad over de afschuwelijke score en de slechte special effects. Neen, deze in mijn ogen deels mislukte oorlogsfilm kan geen moment in de schaduw staan van het door mij eerder genoemde Brestskaya Krepost.

Waardering: Nog maar net een 2,0*

Deze Oorlog / Drama film (waarbij het draait om de Oekraïense vrouwelijke sluipschutter Ljoedmila Pavlitsjenko) mag dan wel waargebeurd zijn, maar dit verhaal en de uitvoering ervan maakte totaal geen indruk op mij en is ook nog eens zeer saai en langdradig en zeker wat betreft het eerste uur. Het verhaal springt ook regelmatig in de tijd en dat komt het verhaal en het tempo ook niet ten goede en waardoor deze film zich mede ook niet lekker wegkijkt.

In dit verhaal draait het eigenlijk puur en alleen om studente Lyudmila Pavlichenko (gespeeld door Yuliya Peresild), die tijdens de Tweede Wereldoorlog een vrouwelijke sluipschutter (daar blijkt ze namelijk een natuurtalent in te zijn) is in het Rode Leger en die tijdens de slag om Sevastopol (1941-1942) 309 Duitse personen (fascisten zoals zij ze noemt) weet te doden. Voor de Duitse Nazi top vormt zij een grote bedreiging en wordt er het bevel gegeven om haar zo snel mogelijk te elimineren en daar draait het dan om in dit verhaal.

Het verhaal zit qua uitvoering (o.a. omdat men veel heen en weer springt in de tijd en dat eigenlijk ook maar in een korte tijdsperiode van 1937 - 1942) slecht in elkaar en weet daarom ook nauwelijks te boeien of te vermaken, laat staan dat het ergens spannend werd. Het verhaal is zoals aangegeven ook behoorlijk saai en langdradig en pas vanaf het tweede uur van het verhaal wordt het ook pas een beetje interessant en weet het verhaal nog wat te vermaken. Dat de Duitse Nazi top haar wilt elimineren via hun bekende Duitse sluipschutter Otto von Singer (die alleen in beeld te zien is), komt eigenlijk pas op het einde van het verhaal aan bod en duurt ook maar een paar minuten en is niet bepaald indrukwekkend of spannend. Ik vond het zelfs verwarrend omdat het qua beelden juist lijkt dat de bewust opstaande Ljoedmila Pavlitsjenko wordt geraakt (wat ook het geval is) door Otto von Singer, maar in de volgende opname zie je opeens Otto von Singer dood op de grond liggen.

Omdat ik een groot liefhebber ben van Tweede Wereldoorlog films (daarvan staan er ook de nodige films van in mijn persoonlijke "Top 10"), had ik gehoopt om veel actie (in de vorm van gevechten) te kunnen zien, maar dat is juist niet veel aanwezig (wat dat betreft zijn de filmposter en de trailer eigenlijk best misleidend) en de actie die erin zit maakt ook niet bepaald veel indruk (zeker niet aangrijpend of schokkend) en het ziet er ook vaak te geanimeerd uit (o.a. de actie op het water). De enige actie die me nog wel kon bekoren, was de sluipschutter actie van Lyudmila Pavlichenko, die vooral is te zien in het laatste uur van het verhaal en die ook best fraai in beeld werd gebracht. De slag om slag om Sevastopol zelf, wordt ook maar zeer karig in beeld gebracht en daardoor krijg je er eigenlijk helaas ook maar weinig informatie over te weten. Dat is eigenlijk ook van toepassing op Lyudmila Pavlichenko, want normaal gesproken volgt er na het einde van dit soort films nog wat informatie over de hoofdrolspelers in de vorm van een aantal regels tekst, maar dat is in deze film dus niet gedaan.

Hoewel deze film betiteld staat als een Oorlog / Drama film, vond ik het meer een Drama film omdat het vooral draait om de relaties van Lyudmila Pavlichenko met verschillende mannen in het Rode leger en met Eleanor Roosevelt (gespeeld door Joan Blackham). De laatste is natuurlijk de vrouw is van president Franklin D. Roosevelt, waar Lyudmila Pavlichenko in 1942 een poosje verblijft als ze naar Amerika gaat met een Russische delegatie. Eleanor Roosevelt raakt tijdens de eerste kennismaking (op een conventie in New York) met haar onder de indruk (mede omdat vrouwen normaal gesproken geen mensen doden en zeker niet zoveel) van haar en ze wilt dan ook meer over haar te weten komen en ook hoe ze zo'n dodelijke vrouw is geworden.

De onbekende cast, bestaande uit vooral Oekraïense en Russische acteurs en actrices, weet van deze film eigenlijk ook niets te maken en dat geldt helaas ook voor hoofdrolspeelster Yuliya Peresild (in de rol van de Russische vrouwelijke sluipschutter Ljoedmila Pavlitsjenko), die me totaal niet kon overtuigen en waar ik ook totaal geen band meekrijg. Wat er met haar gebeurd en wat ze allemaal meemaakt (o.a. haar relaties met mannen in het Rode Leger, die ook allemaal doodgaan) in dit verhaal, kon me dan ook eigenlijk weinig interesseren. Wat dat betreft is het eigenlijk wel jammer dat deze rol niet werd gespeeld door de zeer mooie Oekraïense Olga Kurylenko, want dan kon je tenminste nog naar wat moois kijken. Yuliya Peresild mag er in het echt ook wel wezen, maar in deze film valt daarvan maar zeer weinig van te zien. Het enige leuke van Yuliya Peresild in deze film m.b.t. haar rol als Ljoedmila Pavlitsjenko, was het leuke Amerikaanse anti fascistische folkliedje "Miss Pavlichenko" over haar, welke geschreven en uitgevoerd werd door muzikant Woody Guthrie (die op zijn gitaar had geschreven "This machine kills fascists") en welke gaat over de meer dan 300 nazi's die zijn gedood door het geweer van Ljoedmila Pavlitsjenko.

Al met al is dit helaas niet meer dan een zeer matige Oorlog / Drama film, die totaal geen indruk weet te maken en die vooral ook saai en langdradig is. Wat dat betreft verdient Ljoedmila Pavlitsjenko toch zeker een betere verfilming dan deze, want het doden van 309 Duitse personen (vooral officieren) is zeker indrukwekkend en dat mede ook omdat ze vrouw is.

Een prima film, die laat zien hoe "heerlijk" het is om oorlogje te spelen.

De strijd speelt zich af op de Krim, het schiereiland wat Rusland voor de 2e wereldoorlog bezat en nu weer (februari 2014) heeft ingenomen.

Ondanks alle kritiek geuit op deze site, heeft deze film mij geboeid en ben het dus met veel van de kritieken niet eens. De taal wordt er onder anderen bij gehaald om aan te tonen dat de film daardoor een minnetje verdiend. Ik zou zeggen, verbreed uw horizon maar eens.

Verder vind ik het opmerkelijk dat de weinige actie in het begin van de film wordt genoemd.

Tja wat wil je, de oorlog was nog niet begonnen en het verhaal was nog in opbouw. De jongedame zat op de uni en de oorlog was een voor haar storende factor.

Erg vreemd dat de bijna 4000 stemmers op IMDb hier geen last van hadden met een gemiddelde waardering die bijna gelijk is aan die van mij. (7,2/10 - 3.934)

Een mooie 7+ voor deze film!

Film over de oorlogservaringen van een in Rusland blijkbaar zeer beroemde vrouwelijke scherpschutter tijdens de Tweede Wereldoorlog. Zoals wel vaker bij oorlogsfilms over militairen staat ook deze film bol van het patriottisme.

Protagonist Yuliya Peresild heeft bij het uitdelen van acteertalent volgens mij niet vooraan gestaan. Neem daarbij dat de ingelaste scènes in Amerika in feite irrelevant zijn en de film dus geen goed doen en mijn eindconclusie kan niet anders luiden dan matig, tot zeer matig.

Mwah, zeker aardige film....maar echt indruk maken of tot het einde constant weten te boeien...dan is het antwoord neen. De opbouw is degelijk, maar wanneer het tweede gedeelte geleidelijk aan wat voortkabbelt, komt er wat roet in het verhaal. De aandacht verslapt en de muziek is totaal niet passend die in bepaalde scènes dan worden gebruikt. De taal en het acteerwerk vond ik niet storend. Gemiddeld. 6/10

Matige film. Het verhaal is best aardig, alleen de uitwerking is een stuk minder. De regisseur werkt met flash forwards en dat kan door het juist toepassen soms best aardig uitpakken, maar in dit geval is het storend. Iedere keer als je een beetje de film ingetrokken wordt, wordt je weer terug op aarde gezet door een tijdsverschuiving. Erg jammer, want potentie heeft de film wel. De actiescenes vallen wat tegen. Erg spannend, wat je bij een sniperfilm verwacht, wordt het nooit echt. Het acteerwerk is verder degelijke en visueel ziet de film er aardig uit. Minder geslaagd project. 2.0/2.5

Gisteravond er even door gedraaid en de eerste twee opmerkingen die ik gaan maken zijn, het is geen oorlogsfilm, de tweede is dat het me een raadsel is waarom de alternatieve/Russische titel De slag om Sevastopol is.

Wat de film eigenlijk wel is, een behoorlijk accuraat beeld over de Russische sluipschutter Pavlichenko, onlangs een boekje aangeschaft over de tien dodelijkste sluipschutters van de Tweede Wereldoorlog. Onnodig te zeggen komt Pavlichenko ook aan bod waarbij uit verschillende bronnen is getapt en ik moet zeggen dat wat er gebracht wordt best wel klopt en de actrice er ook wel goed bij is gezocht. Vroeger al een 'ace' met een geweer, nog voor de oorlog een schutters opleiding, aan het begin van de oorlog het aanmelden als sluipschutter, de slag om Odessa en Sevastopol en vermeende relatie en zelfs huwelijk met Kitsenko, de ontmoetingen met Lady Roosevelt, zelfs de evacuatie met de onderzeeër klopt. In die zin is Red Sniper zo waarheidsgetrouw als het maar kan, en laat de film zich vooral, met de vrij lange aanloop als student en later de ontmoetingen met Roosevelt, eerder lezen als een biopic of drama dan een oorlogsfilm. Want behalve een veldslag-light bij Odessa gebeurt op wat sluipschuttersduels weinig tot niets op dat vlak. Desondanks is er wel veel oog voor detail, hoewel de Duitsers geen Messerschmitt's gebruikten om schepen te bombarderen, kloppen de meeste dingen. Wat er aan oorlog en verwondingen voorbij komt lijkt rauw en echt, zo ook de druk van de alom aanwezig en gehate politiek commissarissen.

Om nog even op Sevastopol terug te komen, een stad waar geen steen meer op de andere steen stond, een slag, die zijn gelijke wellicht kende in Stalingrad, en waar de gevreesde Karl-Gerat mortier werd ingezet. Een monster dat projectielen van 60 cm afschoot. Een bittere teleurstelling dat een film die de naam van de stad draagt en er komt niet één enkel shot van die stad in voor. Niet onoverkomelijk maar wel een heel erg gemiste kans, had de film een half uur langer gemaakt met nog wat strijd in de stad zelf. Van de andere kant Pavlichenko vocht haar strijd achter de linies in de heuvels dus tja...

Red Sniper kenmerkt zich wat betreft dus als een biopic die behoorlijk dicht bij de feiten blijft. Met fletse kleuren en veel contrast worden er zo nu en dan toch hele mooie plaatjes geschoten en met name het laatste duel met de Duitser is van grote schoonheid met de omgeving en de time-lapse opnames. Dergelijke artistiek werk had er wel wat meer in gemogen. Er is drama, en een aardig stukje over de schade uiterlijk maar vooral ook innerlijk. . Daarnaast moet ik zeggen dat de cultuurclash tussen Pavlichenko en Roosevelt best wel leuk was maar die flash forwards niet bijzonder goed uit de verf kwamen.

Nah goed...Red Sniper, een best wel te pruimen drama als je vooral rekening houdt en op de hoogte bent van bepaalde dingen. Binnenkort nog maar eens proberen.

De titel van deze film is een beetje misleidend omdat het niet specifiek over de strijd bij Sevastopol gaat. Deze film is het biografische verhaal over de Sovjet-Oekraïense Lyudmila Pavlichenko, bijgenaamd 'Lady Death' die een van de dodelijkste sluipschutters in de Tweede Wereldoorlog was.

De film volgt haar net voordat ze naar een sluipschuttersschool wordt gestuurd en je ziet haar vervolgens bij gevechten in de Slag om Odessa, de verdediging van Sevastopol. Dit wordt regelmatig onderbroken door beelden van haar Amerikaanse tournee waarin ze campagne voert voor Amerikaanse steun en vriendschap sluit met Eleanor Roosevelt. Er werd zelfs even stilgestaan bij het liedje wat Woody Guthrie over haar schreef; het nummer "Miss Pavlichenko". De flash-forward vond ik dan weer niet zo geslaagde keuze.

De film is verder over het algemeen redelijk goed gemaakt. Er zijn zelfs een aantal goed uitgevoerde CGI-scènes met luchtgevechten tussen Polikarpov's en Messerschmitts. Al met al best een fatsoenlijke biopic over de Red Sniper, Held van de Sovjet-Unie