Shock Waves (1977)

Niet helemaal wat ik er van gehoopt had

't Gegeven is natuurlijk super cool, maar de uitwerking laat te wensen over. De zombie's zien er als "nieuw" uit en zijn niet erg angstaanjagend en er zit ook geen gore in (iets dat je toch zou verwachten van nazi-zombies). Het blijft bij een paar coole shots van zombies in uniform die uit 't water komen zetten. Wel leuk om Peter Cushing weer even te zien (hier al aardig op leeftijd). Maar zoals 't dvd hoesje al zegt :"The best of the Nazi zombie movies" :d

De zombies zijn hier koorknaapjes in vergelijking met de creaties van George A. Romero, Jordi Grau of zelfs Lucio Fulci. Een eerder ontgoochelende horrorfilm die er nooit in slaagt de toeschouwer de stuipen op het lijf te jagen. Peter Cushing loopt er eigenlijk maar verveeld bij en zijn Duits accent komt erg geforceerd over. Een bloedloze zombie-film, letterlijk en figuurlijk, die maar matig weet te boeien en finaal de verwachtingen niet inlost. Ken Wiederhorn deed het in elk geval enkele jaren later een flink stuk beter met "Eyes of a Stranger".

Wie toch de DVD wil aanschaffen raad ik de regio 1 editie van Blue Underground aan. Daar is de print van uitstekende kwaliteit, wat van de Vipco UK DVD niet kan gezegd worden.

WOW!

Een roedel Nazi zombies waart rond in de wateren van Florida! , gebaseerd op een waargebeurd verhaal???

John Carradine én Peter Cushing zijn meesterlijk in dit sfeervolle zombie-drama! Wat wil je nog meer!!!
Een groepje toeristen zeilen met een chagrijnige ouwe kapitein, gespeeld door met eccentriciteit door de, durrrr, eccentrieke John Carradine door de wateren van Florida. Ze leiden schipbreuk, en belanden op een eilandje, waar ze in een vervallen hotel de oude Nazi wetenschapper Peter Cushing tegenkomen.. Hij legt uit dat dit eilandje een uitvalsbasis voor een groep proefkonijnen is: ondode, 'onoverwinnelijke' Nazi soldaten!

De film moet het idd niet hebben van de snel rondspringende zombies, of het rondspattende bloed. Het is een langzaam opgebouwd spanningveld, rustig zijn weg zoekend tussen de mooi geschoten natuurshots. De strak geüniformeerde nazi zombies zien er perfect creepy uit, marcherend onder water, met hun kaplaarzen bijna nog dik in de glans. Als ze eenmaal uit het water het land opmarcheren hebben ze geen emotie, maar marcheren vastberaden verder, wat ze een éxtra indringende kracht geeft!
De muziek geeft het geheel een zéér spannende onderlaag mee. Géén snoeiharde, bonkende, gillende rocktunes, máár een langzaam aanzwellend rommelend onweer van dreigende tonen, zodat je wéét, níet alleen hóórt dat de nietsvermoedende vreemdelingen 'iets spannends' gaan beleven!

Al met al niet de meest bloederige zombiefilm, hell, de Nazi zombies maken er een sport van om hun slachtoffers onder water te trekken om te verdrinken! Steeds weer huppelt een potentieel lijk blasé langs een stuk water, om gegrepen te worden, én vervolgens verrassend weinig tegenspartelend de laatste adem uit te bubbelen.. . Máár ontzettend sfeervol opgebouwd, prima muziek, én erg mooi gefilmd. Alleen wél jammer van de 16mm naar 35mm transfer, waardoor het geheel erg korrelig wordt, en sommige binnen- en nachtscenes te donker worden! hierdoor wat puntenaftrek. Maar verder, onderwater Nazi Zombies, kom óp nou!! Hiervoor, 4 grijze sssterren!

Echte zombies zijn het natuurlijk niet, eerder een soort supersoldaten die in de meest extreme omstandigheden ingezet kunnen worden. Maar of het nu wel of geen zombies zijn doet verder niet ter zake, want dit is een erg charmant filmpje. De opbouw neemt veel tijd in beslag waardoor de sfeer en setting (een onbewoond eiland met hagelwitte stranden en dicht struikgewas waarin ergens een aftands hotel verscholen ligt) uitstekend uit de verf komen. Voor veel dreiging zorgen de nazi-zombies echter niet. Toch zorgt de cameravoering samen met enge geluidseffecten voor een beklemmend gevoel dat wordt doorgetrokken in het naargeestige einde. Echt een must voor cultliefhebbers!

Hele aangename seventies-horror-verrassing dit.

Hou er wel even rekening mee dat John Carradine en Peter Cushing beiden zeer kort te zien zijn in de film en dat qua wat we tegenwoordig qua gore-heids-gehalte verwachten van een zombiefilm hier nog op een wat beschaafder niveau ligt.

Maar de film heeft spanning, tempo en erg coole nazi-zombies die meestal uit het water tevoorschijn komen en wel wat weg hebben van Heino met een ski-bril!!!

Creepy stuff dus en zowel vermakelijk als spannend.

Ik heb met meerdere cijfers in mijn hoofd gezeten, maar uiteindelijk toch het voordeel van de twijfel gegeven. Als je dit als een rasechte zombiefilm beoordeeld waarin rottende zombies het vlees van hun slachtoffers scheuren scoort dit een onvoldoende. Omdat we hier te maken hebben met een 'veel slimmere vijand' zie ik de paar tekortkomingen door de vingers.

Nazi's zijn evil. Een führerious Nazi death corps is evil-er. Ondanks dat ik de combinatie nazi's & occult niet geloof, is het fabeltje erachter uitermate fascinerend. Het is al vaker gedaan in films en games, maar Wiederhorn is naar mijn weten één van de eerste die er mee kwam; het creëren van een ondood leger van super-nazi's die tegen weer en wind ten strijden kunnen trekken om hun sadistische trekjes te botvieren. Een groepje nietsvermoedende overlevenden van een scheepsramp arriveert op de hagelwitte stranden van een verlaten eiland en stuiten op een verlaten hotel dat wordt bewoond door een oude SS-commander en zijn legertje Super-Mega-Ultra-Vegetarian-Killing-Nazi-Death Corps!

De ene vindt ze indrukwekkend, de andere vindt er totaal geen dreiging vanuit gaan. Ik behoor tot de eerste groep; de eerste beelden van de fascistische soldaten die uit het water rijzen zijn onvergetelijk. Vooral de blonde kapsels en de geblindeerde duikbrillen (ik miste alleen nog de rode armband) geeft ze een unieke look. Daarbij is het idee dat deze creeps zich ophouden onder water om je van onderaf te besluipen beangstigend. Dat deze jongens stealthy te werk gaan is als zombieliefhebber erg teleurstellend, maar maakt ze ook weer extra eng. Desalniettemin is het reichdiculous dat er in een flick over moordlustige nazi-freaks geen spatje bloed vloeit! En dan moet je die vinger tussen de deur niet meetellen, gawd!

Nee, deze film moet het echt hebben van de sfeer en de nazi's. Mochten die laatsten niet in de smaak vallen dan blijft er weinig over. Het witte strand, de jungle en de moerassen die door de zon worden opgewarmd zorgen voor een broeierige, zomerse sfeer. Andere scenes, zoals de iets te lange aanloop naar de herrijzing, zijn soms veel te donker. Nu vond ik de beeldkwaliteit van de Blue Underground DVD-release al niet hoogstaand, maar zwarte beelden zijn doorspekt met ruis, cigarette burns en andere donkere kleuren. Het zorgt wel voor een extra ouderwetse look dat perfect over de film heen valt. Dat het script diverse plotholes bevat ( het 'spookschip' op het begin? Waarom kunnen de Nazi's niet tegen zonlicht?) maakte me dit keer niet zoveel uit. Sfeervol filmpje.

Onderwaternazi's! Geen Befehl ist Befehl voor deze aquatische blondjes. Rang of uniform, het maakt ze niet uit. Ze moorden er simpelweg op los. Spijtig dat de kills wel heel tam zijn. Bovendien zijn de Ariërs wat te glad om het koppie om voor vieze, rottende zombies door te gaan. Wat dat aangaat eigenlijk een flut horror, ware het niet dat Wiederhorn een apart sfeertje weet te creëren met de droge wijze waarop de supersoldaten links en rechts maar blijven opduiken. Ik heb me er eerlijk gezegd niet mee verveeld.

Shock Waves

Misschien dat ik vooraf wat te veel heb verwacht van Shock Waves en daarom de film misschien wat minder uit de strijd kwam dan andere films. In een feit dat het nazi - zombies zijn sta ik altijd graag vooraan in de rij. Ik heb zozeer Zombie Massacre 2: Reich of the Dead (2015) al gezien en dat is voor mij de slechtste zombie films waar Nazi - Soldaten in voor komen die er is. Ik ben meer fan van de Død Snø (2009) serie samen met Død Snø 2 (2014) waar ik groot fan van ben, zulke films daar houd ik erg veel van en dat mocht ook wel baten want slecht waren ze niet. Ik vind dat Shock Waves daar tussen hangt. Goed was de film niet maar, vervelen doe je ook niet snel.

Het is niet zo'n bijzonder geheim dat de Nazi's gek waren op experimenteren. Ik heb wel eens gehoord of gelezen dat het Duitse leger daadwerkelijk bezig was met het creeren van een bepaalde super soldaat, meer weet ik er ook niet van zou eventueel ook valse informatie kunnen zijn dat wil ik niet vast leggen. Ik denk trouwens ook wel dat de mensen die het verhaal van de nazi's zo nu en dan volgen de grote naam Josef Mengele wel kennen. Een van de grootste Duitste doktoren die zwart op het papier stond. Ik weet niet of hij wat met de super soldaat te maken heeft maar, hij was wel gek van tweelingen.

Nu bevat Shock Waves ook niet echt een denderend verhaal waardoor alles een beetje blijft steken soms. Een bepaald groepje zijn op zee aan het varen wanneer ze een aanvaring krijgen. Ze stranden op een eiland waar het niet zo veilig is. Een oude Duitse chef zit daar met zijn speciale SS belegering. Een speciale elite team die tussen leven en dood zitten en gewoon keiharde onderwater-nazi-zombies zijn. Gaaf! Nadat het groepje een waarschuwing kregen om te vertrekken maar toch bleven ging het verkeerd, en een soort super kat en muis spel ontwaakten.

Er is zeker ook wel een deel in de film waar ik toch wel een beetje van genoot. Bij de eerste aanval van de onderwater-nazi-zombies tegen de kok? Ik weet het namelijk niet meer zeker. Afijn, toen hij naar achter begon te lopen aangezien hij de onderwater-nazi-zombie zag en, terwijl hij angstig was vol in een water egel liep, de pijn voelde je een beetje in zijn voet.

Er zit weinig Horror in de film en angstaanjagend is het niet. De zombies zien er te netjes uit en vind ik eigenlijk niet voldoende. Hoe je de onderwater-nazi-zombies kon bestrijden was ook naar bedacht, je trok simpel zijn duikbril af en dat gingen ze dood. Beetje simpel. Film is af en toe erg traag waardoor hij saai werd te volgen. Al om al, leuke tussendoor maar ik heb er persoonlijk teveel van verwacht, dat was zonde.

2.5*

De cover heeft mijn aandacht ook altijd gehad, maar de film had ik nog nooit gezien. Nu eindelijk eens gezien en moet zeggen wat een dikke tegenvaller. Misschien heeft de film inderdaad de tand des tijds niet doorstaan, al maakt de film toch wel een zwakke beurt wat horrorelementen betreft. Het leuke concept is veel te braaf uitgewerkt. Ook de onderwater-nazi-zombies zagen niet echt eng uit en om ze uit te schakelen is het wel heel simplistisch voorgesteld. Je had ook vaak de indruk dat het eiland erg klein was gezien de vaak dezelfde voorkomende ondiepe riviertjes waar die nazi-zombies verbleven. Ook heel wat plotholes en rare scènes die elkaar opvolgen. 4/10

De poster, de titel en de premisse van ondode Nazi supersoldaten uit de zee zijn weliswaar fantastisch, toch stelt Shock Waves als film wat teleur. De cast is leuk, met grote namen als Peter Cushing en John Carradine en sympathieke rollen voor onder andere onweerstaanbare cutie Brooke Adams en een besnorde Luke Halpin, die zich waarschijnlijk wel thuis voelt in het water gezien zijn betrokkenheid bij de serie Flipper. Maar ditmaal geen intelligente dolfijnen uit het water, maar verrimpelde oude nazi-zombies.

Net als de ondode SS'ers komt Shock Waves als film ook behoorlijk traag op gang. Je zou verwachten dat met zo'n eenvoudig uitgangspunt - groepje mensen op een eiland, waar nazi-zombies zijn - de boel vrij makkelijk te introduceren is. Toch duurt het een uur voordat de zombies echt goed in actie komen. Daarvoor zien we vooral shots hoe ze langzaam uit het water opstaan. Dat levert een paar toffe beelden op, maar is niet genoeg om ons een uur te vermaken. Sowieso zijn de zombies een beetje futloos en knullig, met name omdat je sommige af en toe ziet kijken waar ze lopen, om niet te struikelen. Verder doen ze ook niet zoveel; ze trekken en duwen mensen vooral onder water, met een traag tempo. Ze worden gepresenteerd als de ultieme vechtmachines, maar ik heb het idee dat deze waggelende slungels, die verslagen zijn als je hun bril afpakt, nog geen deuk in een pakje boter kunnen slaan.

Shock Waves heeft gelukkig een paar aardige personages rondlopen en Ken Wiederhorn laat hier en daar een paar toffe shots zien van de zombies die langzaam uit het water komen. Maar Shock Waves had meer 'fun' kunnen zijn en veel meer peper in de reet mogen hebben. Een sympathieke horror voor een druilerige zondagmiddag is het zeker wel, maar ik hoopte op meer.

3 sterren.

Matige film over een groepje mensen die schipbreuk leiden en stranden op een klein eiland. Een mager verhaaltje wat op zich geen probleem hoeft te zijn voor een film met onderwater-nazi-zombies (hoe krijg je het verzonnen). Maar vooral de eerste helft is nogal saai. De scenes met de zombies zijn wel aardig en het eiland vormt een prima decor.

Het idee is leuk, maar de uitvoering helaas een stuk minder. Met het gegeven van nazi-zombie-supersoldaten en zeker met de eilandsetting die het heeft had het een kneiter van een culthorror op kunnen leveren, maar hier was toch niet zo veel aan. Het voornamelijkste euvel is eigenlijk dat er niet zoveel gebeurt; de eerste drie kwartier überhaupt niet, en daarna zijn er ook maar mondjesmaat interessantere scenes. En nee, dat is niet omdat er sfeer opgebouwd moet worden of dat het een slowburner of iets dergelijks is. Als de 'zombies' ook langzaamaan ten tonele verschijnen wordt het af en toe nog wel aardig, al komen ze niet heel bedreigend over, is er weinig echte spanning en al helemaal weinig gore of geweld. Nog wel een aantal leuke momenten, hoor, met name als de soldaten uit het water komen ziet het er af en toe best cool uit. En de setting op en rond een klein eilandje is ook leuk gedaan. Maar alles bij elkaar is dit toch een tegenvallend werkje.

Deze cultfavoriet moet het vooral hebben van suspense en een paar behoorlijk effectieve shockmomenten. Van gore of extreem geweld is nauwelijks sprake, maar dat is helemaal geen bezwaar. Het verhaal betreft een groep vrienden die op mysterieuze wijze stranden op een eiland en geterroriseerd worden door Nazi-zombies die uit een scheepswrak - dat pas is boven komen drijven - zijn ontsnapt. John Carradine heeft een klein rolletje aan het begin van de film en Peter Cushing is uitstekend als de enige bewoner van het eiland, een man met een bijzonder twijfelachtig verleden. Het acteerwerk van de mannelijke hoofdrolspelers is niet al te best en de sexy Brooke Adams en D.J. Sidney hebben weinig te doen, maar dit is goed geregisseerd, fraai gefilmd - met onderwaterfotografie van Irving Pare - en voorzien van een sfeervolle muzikale score door Richard Einhorn.

Shock Waves is volgens mij wat ik zo heb gelezen een van de of misschien wel dé grondlegger van de nazi zombie-films. Daar heb je er tegenwoordig talloze van, zoals Dead Snow.

Maar je mag dan wel de grondlegger zijn, je zal toch ook een goede film af moeten leveren en daar ontbreekt het hier wel redelijk aan. Na een aardige aanloop verwacht je vuurwerk, maar dit is allemaal zo netjes en braaf dat dat nauwelijks gebeurt. De nazi's zien er ook enorm netjes opgepoetst uit, alleen met een raar brilletje. Dit is niet eng, niet eens intimiderend.

Toch is het allemaal best wel vermakelijk en kijkt het best goed weg. Het is dan niet eng of vies, maar er zitten genoeg mooie shots in. En je moet de makers gewoon complimenten geven voor het concept.

Vooruit, toch een kleine voldoende nog.

3*

Films die de combinatie horror en nazi's bevatten vind ik normaal gesproken wel leuk om te zien, maar bij "Shock Waves" is de filmposter helaas het beste van de film, want "Shock Waves " is niet meer dan een een een saaie en goedkope Horror / Mystery film. De film staat betiteld als een Horror / Mystery film, maar spannend of eng wordt het nergens en ook zie je geen gore, bloed en naaktheid (hoort normaal gesproken toch thuis in een horrorfilm uit de jaren 70). Kortom, ik vond het allemaal maar slaapverwekkend.

Kort door de bocht draait het in "Shock Waves" om speciale SS-troepen die meer dan dertig jaar na de Tweede Wereldoorlog als zombies onder water hebben gelegen en nu op stap gaan om hun moordlust bot te vieren op een groepje mensen die op zee op mysterieuze wijze schipbreuk lijden en stranden op een schijnbaar verlaten klein eiland.

Het verhaal begint met een kort stukje vertelling en daarbij wordt aangegeven dat In de Tweede Wereldoorlog de Nazi's bezig waren met het ontwikkelen van onoverwinnelijke soldaten uit gesneuvelde soldaten. Deze vechtmachines (die moordden met de blote hand) met bovenmenselijke kracht zouden de sleutel naar de overwinning moeten vormen. Niemand weet wie ze waren of waar ze gebleven zijn en van alle SS-troepen was er maar één waar de geallieerden nooit één enkel lid van konden vangen.

Daarna bevinden we ons in de huidige tijd en zien we hoe de vrouw Rose (Brooke Adams) op zee in een kleine roeiboot wordt gevonden door een paar vissers. Eenmaal aan boord bij de vissers vernemen we dan via een flashback wat haar is overkomen. Ze maakte namelijk deel uit van een kleine groep toeristen op een kleine commerciële boot onder leiding van kapitein Ben Morris (John Carradine). De boot kwam in de problemen toen de motor uitviel en de aangename dag veranderde daarbij naar lelijk, als vreemde oranje wolken de zon bedekken. Nadat er kleine reparaties worden uitgevoerd, kunnen ze weer enigszins varen en worden ze in de nacht geraakt door een mysterieus spookschip, dat uit het niets leek te verschijnen.

In één van de beste momenten van de film schiet kapitein Morris dan een vuurpijl omhoog, om in de verte een enorm, rottend schip te onthullen. De volgende ochtend als ze een klein eiland zien wordt de kapitein vermist en wordt de groep bestaande uit vier toeristen, te weten Rose, Chuck (Fred Buch) en het stel Norman (Jack Davidson en Beverly (D.J. Sidney), en twee bemanningsleden, te weten Dobbs (Don Stout) de kok en stuurman Keith (Luke Halpin), gedwongen in de reddingsboten te stappen. Ze begeven zich naar het nabijgelegen eiland per roeiboot en stuiten dan op de dood aangetroffen kapitein.

Eenmaal op het eiland ontdekken ze een vervallen hotel waar een eenzame man (Peter Cushing
Peter Cushing) in woont. Deze wilt ze niet op het eiland en is zichtbaar geschrokken van hun verhaal over het rottende schip in de zee. Naarmate meer personen van de groep dood beginnen op te duiken, onthult de man dat hij de commandant was van een speciale eenheid nazi-soldaten. Ze werden geëxperimenteerd om ze onoverwinnelijk te maken. Het werkte, maar de eenheid was veel te moeilijk te bedienen. Dus toen de oorlog voor Duitsland verloren was, bracht de commandant het schip tot zinken met de onoverwinnelijke eenheid aan boord.

Dit is dus het schip dat de groep zag en wat betekent dat de speciale SS-troepen, beter gezegd nazi-zombies, naar de oppervlakte zijn teruggekeerd. De nazi-zombies beginnen dan iedereen te vermoorden (Dobbs, de nazi-commandant en Chuck in een waterplas, Norman in een zwembad, Beverly in een aquarium en Keith in de zee) in en nabij water en daarbij verschuilt men zich o.a. in een koelcel (waarbij iemand last krijgt van claustrofobie en doordraait) en een boiler. Uiteindelijk blijft dus alleen Rose over. Zoals we aan het begin van de film zagen, ontsnapte ze via een roeiboot (dezelfde roeiboot waarmee ze op het eiland kwamen) om uiteindelijk in een ziekenhuis voor krankzinnigen te belanden. Daarna is de film ook na 84 minuten afgelopen.

Nazi-zombies klinkt natuurlijk op voorhand vrij cool (ze zijn later o.a. ook te zien in de vermakelijke Horror / Komedie films "Død Snø (2009)" en "Død Snø 2 (2014)"), maar niet in deze film. Want hoewel alles nog enigszins sfeervol in beeld wordt gebracht, is de film gewoon saai. Er valt niets te huiveren, er zijn geen schrikmomenten (ook geen momenten van enige vorm van spanning), er is geen gore of bloed te zien en als Rose op het eiland in een waterplas gaat zwemmen, draagt ze netjes een gele bikini (in die bikini zagen we haar ook al in het begin onder water zwemmen) i.p.v. dat ze dit naakt doet, wat gebruikelijk is in dit soort B-films. Het sloeg sowieso al nergens op dat ze gezien de omstandigheden ging zwemmen. Tijdens het zwemmen stuit ze overigens op het dode lichaam van kok Dobbs, die om het leven is gekomen door een nazi-zombie en zee-egels.

Wat deze film wel heeft te bieden, is een ergerlijk saai verhaaltje over nazi-zombies in uniform (die waren schijnbaar ook waterbestendig en dat meer dan 30 jaar ) en met witte haren en die duikbrillen op hebben (die duidelijk bedoeld zijn voor de onderwater scènes) en een uitgebluste Peter Cushing als slechterik. De eerste nazi-zombie zien we na circa 28 minuten onder water (werd best aardig in beeld gebracht) en boven water komen en bij hen kan je je afvragen waarom ze zoveel tijd onder water doorbrengen (buiten dat ze bedoeld waren voor een duikbootproject?). Ze liggen sluimerend onder water in lagunes, waterplasjes en bij de stranden overal en rond het eiland. Het zijn geen schuifelende zombies maar getrainde zombies en echt als zombies zien ze er ook niet uit en je kunt ze doden door hun duikbril af te trekken.

Peter Cushing verschijnt na circa 34 minuten voor het eerst in beeld en bij hem kan je je afvragen of de voormalige nazi de gestrande mensen zal helpen? Het optreden van Peter Cushing is van relatief korte duur, net zoals dat van van de andere horrorbekende, te weten John Carradine als de scheepskapitein. En hoewel de film zichtbaar met een laag budget is gemaakt, bevat het dus met Peter Cushing (een Engelse acteur die vooral bekend is door zijn optreden in horrorfilms en zijn rol als Grand Moff Tarkin in de Star Wars saga), John Carradine (een Amerikaanse acteur die in meer dan 200 films te zien was) en Brooke Adams (o.a. bekend van de Horror / Sciencefiction film Invasion of the Body Snatchers (1978)) wel een aantal bekende namen. Maar geen van hen weet echt te overtuigen en dat geldt ook voor de overige cast.

Al met met al vond ik "Shock Waves" niet meer dan een saaie en slaapverwekkende Horror / Mystery film.

Een aardige film die het vooral moet hebben van de interactie tussen de personages, bedreigd door een externe vijand. De externe vijand bestaat in dit geval uit een korps nazi zombies die niet zo schrikwekkend overkomen. Dat heeft zeker ook te maken met de talrijke dagscenes wat sowieso minder sfeer geeft voor een horrorfilm. Nachtscenes kosten meer geld en misschien was dat geld niet aanwezig in deze low budget affaire. Toch zijn er ook pluspunten, zoals de mooie locatie en de aanwezigheid van legende Peter Cushing.

Last but not least heb ik genoten van de soundtrack. Een creatie van Richard Einhorn en pioneerend met elektronica. Koude donkere klanken afkomstig van primitieve analoge synths. Eén van de eerste soundtracks van deze soort. Deze heeft recentelijk ook een release op vinyl gekregen wat wijst op het cultgehalte van de film en muziek. Voor mij heeft de muziek weliswaar meer waarde dan de film zelf.