Shock Waves (1977)

Shock Waves is volgens mij wat ik zo heb gelezen een van de of misschien wel dé grondlegger van de nazi zombie-films. Daar heb je er tegenwoordig talloze van, zoals Dead Snow.

Maar je mag dan wel de grondlegger zijn, je zal toch ook een goede film af moeten leveren en daar ontbreekt het hier wel redelijk aan. Na een aardige aanloop verwacht je vuurwerk, maar dit is allemaal zo netjes en braaf dat dat nauwelijks gebeurt. De nazi's zien er ook enorm netjes opgepoetst uit, alleen met een raar brilletje. Dit is niet eng, niet eens intimiderend.

Toch is het allemaal best wel vermakelijk en kijkt het best goed weg. Het is dan niet eng of vies, maar er zitten genoeg mooie shots in. En je moet de makers gewoon complimenten geven voor het concept.

Vooruit, toch een kleine voldoende nog.

3*

Films die de combinatie horror en nazi's bevatten vind ik normaal gesproken wel leuk om te zien, maar bij "Shock Waves" is de filmposter helaas het beste van de film, want "Shock Waves " is niet meer dan een een een saaie en goedkope Horror / Mystery film. De film staat betiteld als een Horror / Mystery film, maar spannend of eng wordt het nergens en ook zie je geen gore, bloed en naaktheid (hoort normaal gesproken toch thuis in een horrorfilm uit de jaren 70). Kortom, ik vond het allemaal maar slaapverwekkend.

Kort door de bocht draait het in "Shock Waves" om speciale SS-troepen die meer dan dertig jaar na de Tweede Wereldoorlog als zombies onder water hebben gelegen en nu op stap gaan om hun moordlust bot te vieren op een groepje mensen die op zee op mysterieuze wijze schipbreuk lijden en stranden op een schijnbaar verlaten klein eiland.

Het verhaal begint met een kort stukje vertelling en daarbij wordt aangegeven dat In de Tweede Wereldoorlog de Nazi's bezig waren met het ontwikkelen van onoverwinnelijke soldaten uit gesneuvelde soldaten. Deze vechtmachines (die moordden met de blote hand) met bovenmenselijke kracht zouden de sleutel naar de overwinning moeten vormen. Niemand weet wie ze waren of waar ze gebleven zijn en van alle SS-troepen was er maar één waar de geallieerden nooit één enkel lid van konden vangen.

Daarna bevinden we ons in de huidige tijd en zien we hoe de vrouw Rose (Brooke Adams) op zee in een kleine roeiboot wordt gevonden door een paar vissers. Eenmaal aan boord bij de vissers vernemen we dan via een flashback wat haar is overkomen. Ze maakte namelijk deel uit van een kleine groep toeristen op een kleine commerciële boot onder leiding van kapitein Ben Morris (John Carradine). De boot kwam in de problemen toen de motor uitviel en de aangename dag veranderde daarbij naar lelijk, als vreemde oranje wolken de zon bedekken. Nadat er kleine reparaties worden uitgevoerd, kunnen ze weer enigszins varen en worden ze in de nacht geraakt door een mysterieus spookschip, dat uit het niets leek te verschijnen.

In één van de beste momenten van de film schiet kapitein Morris dan een vuurpijl omhoog, om in de verte een enorm, rottend schip te onthullen. De volgende ochtend als ze een klein eiland zien wordt de kapitein vermist en wordt de groep bestaande uit vier toeristen, te weten Rose, Chuck (Fred Buch) en het stel Norman (Jack Davidson en Beverly (D.J. Sidney), en twee bemanningsleden, te weten Dobbs (Don Stout) de kok en stuurman Keith (Luke Halpin), gedwongen in de reddingsboten te stappen. Ze begeven zich naar het nabijgelegen eiland per roeiboot en stuiten dan op de dood aangetroffen kapitein.

Eenmaal op het eiland ontdekken ze een vervallen hotel waar een eenzame man (Peter Cushing
Peter Cushing) in woont. Deze wilt ze niet op het eiland en is zichtbaar geschrokken van hun verhaal over het rottende schip in de zee. Naarmate meer personen van de groep dood beginnen op te duiken, onthult de man dat hij de commandant was van een speciale eenheid nazi-soldaten. Ze werden geëxperimenteerd om ze onoverwinnelijk te maken. Het werkte, maar de eenheid was veel te moeilijk te bedienen. Dus toen de oorlog voor Duitsland verloren was, bracht de commandant het schip tot zinken met de onoverwinnelijke eenheid aan boord.

Dit is dus het schip dat de groep zag en wat betekent dat de speciale SS-troepen, beter gezegd nazi-zombies, naar de oppervlakte zijn teruggekeerd. De nazi-zombies beginnen dan iedereen te vermoorden (Dobbs, de nazi-commandant en Chuck in een waterplas, Norman in een zwembad, Beverly in een aquarium en Keith in de zee) in en nabij water en daarbij verschuilt men zich o.a. in een koelcel (waarbij iemand last krijgt van claustrofobie en doordraait) en een boiler. Uiteindelijk blijft dus alleen Rose over. Zoals we aan het begin van de film zagen, ontsnapte ze via een roeiboot (dezelfde roeiboot waarmee ze op het eiland kwamen) om uiteindelijk in een ziekenhuis voor krankzinnigen te belanden. Daarna is de film ook na 84 minuten afgelopen.

Nazi-zombies klinkt natuurlijk op voorhand vrij cool (ze zijn later o.a. ook te zien in de vermakelijke Horror / Komedie films "Død Snø (2009)" en "Død Snø 2 (2014)"), maar niet in deze film. Want hoewel alles nog enigszins sfeervol in beeld wordt gebracht, is de film gewoon saai. Er valt niets te huiveren, er zijn geen schrikmomenten (ook geen momenten van enige vorm van spanning), er is geen gore of bloed te zien en als Rose op het eiland in een waterplas gaat zwemmen, draagt ze netjes een gele bikini (in die bikini zagen we haar ook al in het begin onder water zwemmen) i.p.v. dat ze dit naakt doet, wat gebruikelijk is in dit soort B-films. Het sloeg sowieso al nergens op dat ze gezien de omstandigheden ging zwemmen. Tijdens het zwemmen stuit ze overigens op het dode lichaam van kok Dobbs, die om het leven is gekomen door een nazi-zombie en zee-egels.

Wat deze film wel heeft te bieden, is een ergerlijk saai verhaaltje over nazi-zombies in uniform (die waren schijnbaar ook waterbestendig en dat meer dan 30 jaar ) en met witte haren en die duikbrillen op hebben (die duidelijk bedoeld zijn voor de onderwater scènes) en een uitgebluste Peter Cushing als slechterik. De eerste nazi-zombie zien we na circa 28 minuten onder water (werd best aardig in beeld gebracht) en boven water komen en bij hen kan je je afvragen waarom ze zoveel tijd onder water doorbrengen (buiten dat ze bedoeld waren voor een duikbootproject?). Ze liggen sluimerend onder water in lagunes, waterplasjes en bij de stranden overal en rond het eiland. Het zijn geen schuifelende zombies maar getrainde zombies en echt als zombies zien ze er ook niet uit en je kunt ze doden door hun duikbril af te trekken.

Peter Cushing verschijnt na circa 34 minuten voor het eerst in beeld en bij hem kan je je afvragen of de voormalige nazi de gestrande mensen zal helpen? Het optreden van Peter Cushing is van relatief korte duur, net zoals dat van van de andere horrorbekende, te weten John Carradine als de scheepskapitein. En hoewel de film zichtbaar met een laag budget is gemaakt, bevat het dus met Peter Cushing (een Engelse acteur die vooral bekend is door zijn optreden in horrorfilms en zijn rol als Grand Moff Tarkin in de Star Wars saga), John Carradine (een Amerikaanse acteur die in meer dan 200 films te zien was) en Brooke Adams (o.a. bekend van de Horror / Sciencefiction film Invasion of the Body Snatchers (1978)) wel een aantal bekende namen. Maar geen van hen weet echt te overtuigen en dat geldt ook voor de overige cast.

Al met met al vond ik "Shock Waves" niet meer dan een saaie en slaapverwekkende Horror / Mystery film.

Een aardige film die het vooral moet hebben van de interactie tussen de personages, bedreigd door een externe vijand. De externe vijand bestaat in dit geval uit een korps nazi zombies die niet zo schrikwekkend overkomen. Dat heeft zeker ook te maken met de talrijke dagscenes wat sowieso minder sfeer geeft voor een horrorfilm. Nachtscenes kosten meer geld en misschien was dat geld niet aanwezig in deze low budget affaire. Toch zijn er ook pluspunten, zoals de mooie locatie en de aanwezigheid van legende Peter Cushing.

Last but not least heb ik genoten van de soundtrack. Een creatie van Richard Einhorn en pioneerend met elektronica. Koude donkere klanken afkomstig van primitieve analoge synths. Eén van de eerste soundtracks van deze soort. Deze heeft recentelijk ook een release op vinyl gekregen wat wijst op het cultgehalte van de film en muziek. Voor mij heeft de muziek weliswaar meer waarde dan de film zelf.

Niet onaardig, maar ik had wat meer horror en iets gevaarlijkere zombies verwacht. Al gaat er van deze stealthy nazi’s ook wel een cool soort dreiging uit. Leuke rol van Cushing.

3,1*

Na jaren nog eens herbekeken en toch wat meer van genoten. Vooruit, toch een nipte voldoende.