Danza Macabra (1964)

Prachtig gotisch schouwspel waarin de begrippen leven, dood, droom en realiteit mooi in mekaar overlopen. De hele prent is in een briljante zwart-wit fotografie geschoten met uitstekende belichting. Spijtig van de brakke geluidsband die om mij onbekende redenen in twee talen is opgenomen, maar dat kan de pret van dit sfeervol werkje niet drukken. De slotscène is er trouwens eentje om in te lijsten, zo zwartgallig!

De opening credits geven enkel Anthony Dawson (alias van Antonio Margheriti) als regisseur, maar volgens imdb en deze site zou Sergio Corbucci dus mede hebben geregisseerd. Volgens imdb heeft laatstgenoemde ook meegeholpen met het screenplay.
Ik was nog niet heel erg bekend met Margheriti's werk. Daar waar ik van Corbucci al de nodige westerns heb gezien, heb ik nog geen enkele van Margheriti gezien. Enkel zijn Apocalypse Domani (Cannibal Apocalypse) heb ik al eens gezien.
Goed, in deze film neemt Alan Foster (Georges Rivière) een weddenschap aan om de 'nacht van de dood' (nacht van 31 oktober/1 november) door te brengen in het oude kasteel van de Blackwoods. Het belooft een nacht te worden vol met bizarre ontdekkingen en gebeurtenissen.
Barbara Steele schittert in de rol van Elisabeth Blackwood en ook Margrete Robsahm ziet er prachtig uit als Julia Alert. Maar goed, ik vind vrouwen in dergelijke jurken vaak wel mooi. Ik kan de kledingstijl wel waarderen en dat tegen de gotische achtergrond van het kasteel. Geweldig!
Verder weet Arturo Dominici nog voor wat onheilspellends te zorgen in zijn rol als Dr. Carmus.
Helaas ligt het accent heel erg op de relatie tussen Elisabeth en Alan. Mede hierdoor komt de horror minder goed over. Daarnaast werkt de soundtrack van Riz Ortolani niet altijd even effectief. Vooral het deuntje dat te horen is tijdens de scene met het bewegende schilderij of de scene met de rook/mist komt over als zo'n clichématig 'griezelmuziekje'.
Het zwart-wit beeld zorgt wel voor wat extra sfeer en de wisseling tussen scenes in het heden en scenes uit het verleden komt ook wel goed over.
Over het algemeen nog een best aardige gotische (horror)film, maar wat mij betreft had het accent iets minder op de romantiek mogen liggen.

Dit kon me niet bekoren.

Het verhaal sprak me niet aan en sommige scènes duurden echt te lang zonder dat het iets toevoegde aan het verhaal.

Bijvoorbeeld die scène in het begin leek het wel alsof je met de verkoopmakelaar door een huis loopt. "Dit is de schuur. Dit is de ruime hal. Dit is de van alle gemakken voorziene woonkamer met authentieke details".

En de scènes met Carmus, de ghost from Christmas past noem ik het maar, wekten bij mij ook een soort van irritatie op. Het zwart-wit en clichématige soundtrack gaven de film desondanks wel de sfeer maar de conclusie is toch dat ik me stierlijk heb verveeld bij deze film.

“My heart doesn’t beat – it hasn’t for ten years.”
Doordat Corman-Poe films een succes waren, werd dit vermoedelijk ook gepresenteerd als een Edgar Allan Poe-verhaal.. Niet dus...Toch zijn veel dingen in de film, gotische eenzame kasteel, zwarte kat, necrofilie, schatplichtig aan de verhalen van diezelfde Poe. Een film die ten tijde van uitgave zelfs controversieel was door een geïnsinueerd lesbisch verlangen

Tijdens een avond in de kroeg probeert schrijver Alan Foster, de verhalen van Edgar Allan Poe in twijfel te trekken en accepteert daarom een weddenschap van Lord Blackwood om de nacht door te brengen in zijn spookkasteel op All Soul's Eve...het zorgt voor een bovennatuurlijke verassing.

Alhoewel Margheriti's Gothic-film dus meelift met norm van wat toen populair was, heeft het een ongelooflijke sfeer en behoort daarom ook tot één van de betere Italiaanse spookhuisfilms, geholpen natuurlijk door de zwart-wit cinematografie en de vreemd fascinerende schoonheid van Barbara Steele.

De film krijgt een onmiskenbaar ander effect doordat Steele wordt gecast als wat op het eerste gezicht een gewoon meisje lijkt dat gered moet worden. Hm...goed beschouwd zijn het ook necrofilie-implicaties.. Echter is het gevuld met sfeer, mist, stof en spinnenwebben en bouwt het op slimme wijze op tot een grimmig sinister einde. Heerlijke film!