Death Becomes Her (1992)

Na een ontzettend traag begin, volgt er een film die echt te debiel voor woorden is. Ik snap niet dat zulke acteurs in dit soort films terechtkomen... Ik geef 2,5* omdat ik toch wel redelijk wat gelachen heb en de special-ffects er nog aardig uitzien .

Bij vlagen hilarische cartoon in live-action. Een beetje vreemd, maar zeker smakelijk.

Heerlijke satire op Hollywood's wereld der uiterlijke schoonheid. Niet briljant maar wel met bij vlagen briljante grapjes. Het heeft verder weinig om het lijf maar de cast schittert. Leuk en goed.

Geweldige film!, ik kan hem al helemaal meepraten. Hier en daar erg over-act, maar dat maakt de film lekker luchtig. Glodie Hawn op haar best.

"You pushed me down the stairs..."

Heerlijk

Zeer over de top film dat overkomt als een cartoon. Het script valt nog best mee voor het genre, maar alles is er zo hard over dat het gewoon niet meer grappig is. Leuk voor de kids, maar meer ook niet.

For Christ's sake, lie quickly!

- I'm Trying to.

Het enige waar ik om heb kunnen lachen.

Willis moest de rol niet accepteren. Niks voor hem dit. Ik kán zeggen dat de film op zich wel meeviel, maar dat doe ik niet. Veruit een slechte komedie. Behoort in de "slechtste Willis-film die ik heb gezien"-lijst. Dit wordt nummer één. Stupide verhaal, slecht en irritant geacteerd, dus gewoon een stupide film.

7 + 7 is toch echt 14...

"12 years, It's been 12 years!" zegt ze. Super stom. Wat een niveau.

Jammer, maar deze film doet mij helemaal niets. De grappen zijn niet grappig en daardoor is het geheel vooral behoorlijk saai en soms ronduit belachelijk. De personage's worden te plat neergezet als van die overdreven typetjes. Te overdreven zodat het niet leuk meer is.

Een lekkere zwarte komedie!

Meryl Streep speelt een verijdelde actrice die aan het eind van haar carrière komt, Goldie Hawn speelt de jaloerse kattenvrouw en Bruce Willis speelt een geniaal (?) dokter. Allemaal leuke karakters. De effecten zijn echt goed voor die tijd (1992!). Heel goede film, maar toch af en toe wat saai. 3*.

Goeie film waarin twee vrouwen vechten tegen de ouderdom en om een man. Een vermakelijk verhaaltje. Genoeg grappige en verrassende momenten en een vlot tempo maken dit een onderhoudende film. De special effects en make-up zien er 20 jaar na dato nog goed uit. De casting is aan de gewaagde kant, maar de drie hoofdrolspelers weten leuke rollen neer te zetten.

Misschien een hele flauwe film, voor mij de eerste "enge" film die ik ooit gezien had. Althans, ik dacht dat het een enge film was, aangezien een van de weinige dingen die ik me nog kon herinneren was dat Meryl Streep van de trap valt, en dat vervolgens haar hoofd achterstevoren zit. Heb hem na heel veel jaar teruggezien, en hoewel het een hysterische film is die nergens op slaat, vond ik hem eigenlijk heel erg grappig.

Een film die ik in mijn jeugd graag heb gekeken. Zojuist nog een keer gezien. Er blijft een nostalgisch gevoel aan deze film plakken met enkele herkenbare en grappige scènes. Het is geen super goede film en er wordt soms een beetje overdreven geacteerd, maar al met al is dit een film die ik graag kijk (eens in de 15 jaar schijnbaar). Deze film krijgt 3 sterren.

Elke film met Meryl Streep moet een kans krijgen, maar dit was toch duidelijk één van haar minste. Deze zwarte en licht absurde komedie kabbelt doelloos voort als een beekje doorheen een vreemd schilderij. Even vreemd als het personage van Bruce Willis, dat langsheen datzelfde beekje naar het water staat te kijken en zich afvraagt waarom er geen vis in zit.

Robert Zemeckis probeerde hier duidelijk iets uit. Het is dan ook geen toeval dat de film als een soort kantelmoment zit tussen zijn 'Back to the Future' periode en het serieuzere werk als 'Forrest Gump' en 'Cast Away'. Maar het ene genre is het andere niet. En dat geldt evenzeer voor Streep, die die hierin één van haar zeldzame niet-Oscar-genomineerde rollen speelt.

Wat een ongelooflijke slechte film! Ik heb nog nooit zo'n slechte film gezien! Dit is de slechtste film van elke acteur of actrice die hier in heeft gespeeld. Wat een zonde om hier in gespeeld te hebben. Jammer dit is gewoon de bodem van de filmgeschiedenis.

Refereert duidelijk naar Sunset Boulevard (1950) en het steeds terugkerende muziekje deed me aan een Hitchcock thriller denken. Op zichzelf weet de film echter niet te imponeren. De effecten zijn goed, het script matig en de grappen vaak flauw.

Niet echt.

Robert Zemeckis beweegt zich als regisseur naar allerlei uiteindes van de filmwereld. De ene keer is het een dramatische avonturenfilm, de andere keer juist een sciencefictionfilm. Dit keer onderneemt hij een poging om een fantasierijke film neer te zetten met een grote dosis camp. Helaas gaat dat hem minder af.

Bij de naam Zemeckis denk ik vooral Amerika, omdat hij duidelijk tot de bekendere namen behoort vanuit dit filmland. Ondanks dat ik weinig films van hem echt als absolute toppers zie moet ik zeggen dat hij redelijk consistent kwaliteit af heeft geleverd. Daar valt in deze film in mindere maten wat van te merken. Wat wel te merken valt zijn de bekende namen die zichzelf hier sullig presenteren.

Vooral aan Willis moest ik even opwarmen en met opwarmen bedoel ik vooral spotten, want het duurde lang voordat ik hem had herkend. Death Becomes Her is een film die het erg op lompheid heeft gericht, waarmee ik bedoel dat er soms best grappige scenario's inzitten, maar het grootste gedeelte van de film vooral een koude indruk achterlaat. Zeker de inleiding, waarin zelfs helemaal geen plezier zit, gaat veel te lang door.

Eenmaal de film wat wilder van aard begint te worden begint het zichzelf naar boven te trekken, maar tegen die tijd zat de verveling er al te zwaar in. Een film waar audiovisueel weinig aan te beleven is maar in het algemeen ook voor een film die zoveel bijzondere taferelen includeert nogal teleurstelt qua creativiteit. Sommige regisseurs kunnen het beter gewoon veilig zoeken. Zemeckis is daar eentje van. Film die me al bij al niet beviel.

Een absolute cult en camp klassieker met een enorme achterban ondertussen... misschien is dit ook wel de film met de meest verwijderde scenes ooit.

Destijds werd deze film redelijk lauw ontvangen, maar dat is ondertussen gelukkig veranderd. De humor is nog steeds lekker nijdig, scherp en zoveel details die je bij het herkijken pas opvallen. Bruce (Ernest Menville) is geweldig als een twitchy midlife crisis alcoholist, ik denk dat hij de meest hoge gil heeft in de film. Meryl (Madeline Ashton) speelt een hilarisch kreng die wanhopige pogingen doet om jong te blijven zoals de rest van de oudjes in Hollywood. Goldie (Helen Sharp) begint als een neurotische suffe muis, gaat dan van een enorme overetende kattenvrouw naar een sexy moordlustige vamp. Iedereen in de main cast speelt 'against type'.

De film in zijn oorspronkelijke vorm was behoorlijk 'groots'. De film werd uiteindelijk veel korter geknipt om het verhaal een sneller tempo te geven. Wat ik persoonlijk jammer vindt, want de acteurs hebben super chemistry. De film bevatte nog een scene met Madeline's toyboy, een dooie priester in de autopsiekamer in het ziekenhuis en een grappige scene tussen Helen & Ernest in het Beverly Hills hotel. Ook zien we nog een wink wink naar BTTF wanneer Madeline haar auto achter een delorean parkeert.

Zo rond 32 scenes (waarvan 15 volledige en 17 verlengde scenes) werden verwijderd waaronder ook een heel subplot met Tracey Ullman als barvrouw Toni (te zien in de trailer). Ernest faked zijn dood en werd met Toni uiteindelijk een stel. We zien ze dan 27 jaar later als oud stel in Zwitserland, een veels te suffig einde, wat na een paar testscreenings werd verwijderd. Het nieuwe einde werd 3 weken voor release gefilmd en is toch wel 1 van de vele hoogtepunten uit de film. Meryl was superblij met het nieuwe einde, ondanks dat haar beste vriendin Tracey Ullman hierdoor niet meer in de film te zien was. Goldie Hawn was eerst teleurgesteld omdat ze vond dat in het originele einde een goede boodschap zat en haar karakter zich eindelijk realiseerde dat ze een fout gemaakt had door het elixer te nemen.

Een grote dagscene waarbij Ernest Madeline uit een grote vriezer haalt is ook verwijderd. De scene vond plaats voordat Madeline gespraypaint wordt op de pooltafel.

De huishoudster Rose (Nancy Fish) komt s'ochtends de keuken in en vindt overal rekjes en stukken ontdooid vlees. Ze doet de vriezer open en vindt Madeline vastgevroren aan het ijs... Madeline is woest en zegt haar de deur te sluiten. Rose rent naar Ernest die op de bank in slaap gevallen is. Morning Rose... is IT up yet? Yes sirrr.. It's in the fridge! Ernest lult zich eruit en zegt dat Madeline een soort nieuw schoonheidskuurtje uitprobeert, iets wat ze in een magazine gelezen heeft. Hij rent naar de keuken en trekt Madeline eruit die hard op de grond valt (te zien in de trailer). Ze probeert langzaam op te staan krakend en klagend. Ernest zegt dat ze d'r best moet doen om levend over te komen FOR GOD SAKES PUT SOME AVOCADO ON YOUR FACE OR SOMETHING! Ernest rent naar Rose en vertelt haar dat ze besloten hebben om naar Europa te gaan en dat ze ontslagen is. Rose vertrouwt het niet, maar dan komt Madeline stijf en krakend de foyer inlopen en zwaait naar Rose met haar gebroken hand. See? ALL FINE! Ernest werkt Rose de deur uit met een dik gevulde envelop en doet de deur op slot... hij begint Madeline de trap op te trekken (in de trailer) en Madeline is behoorlijk down omdat ze juist net zo mooi was geworden... maar Ernest belooft van haar zijn meesterwerk te maken. I'm sweatyyyyy.... I don't think it's sweat dear, I think you're defrostinggg!

Ik hoop nog altijd op een extended cut van deze film. Misschien dat de film een sequel of remake krijgt in de nabije toekomst, maar of dat nou een goed iets is, is nog maar de vraag.

Film die speelt met het thema van de eeuwige jeugd. Meryl Streep en Goldie Hawn spelen twee vrouwen van middelbare leeftijd die er alles aan doen om hun jeugdige voorkomen in stand te houden. Er is hun niets te gek om er jong en mooi uit te zien. Ze moeten wel. De samenleving is immers slechts geïnteresseerd in jong en mooi. Niet in oud en lelijk. De strijd tegen de tijd levert afschuwelijke innerlijke drama’s op en zaait twijfel, onzekerheid, jaloezie en boosaardigheid.

Genoeg voer voor een maatschappelijk drama, zou je zeggen. Het script voorziet daar echter niet in. Het script zet in op humor. De regisseur die dat allemaal in een komische film mag gieten heet Robert Zemeckis. De uitgelezen persoon als het gaat om het regisseren van een verhaal dat totaal niet subtiel en totaal niet verfijnd is. De regisseur laat zich dan ook lekker gaan en maakt van Death Becomes Her een snibbige en hysterische komedie met veel zwarte humor.

De personages van Streep, Hawn en Bruce Willis, die ook meedoet, zijn karikaturen. Dat is geen negatieve observatie. Karikaturen passen prima in een over the top-komedie zoals deze waarin alles in het absurde en het overtrokkene is gegoten. Zelfs de speciale effecten zijn over the top en beklemtonen daarmee heel fraai de absurde komische verwikkelingen. Death Becomes Her is een vermakelijke komedie, die je met wat goodwill nog kan beschuldigen van satirische intenties richting de waanzin die het verlangen naar jeugdigheid en schoonheid in bepaalde kringen heeft aangenomen. Je kunt het ook niet doen. Hoe dan ook. Death Becomes Her voldoet in ieder geval als leuk vermaak.