Me, Myself & Irene (2000)

Leuke film maar hij was wel grof (bijv. 6 kogels in de kop van een koe en hij leeft of het laatste nog altijd of dat die halfzoons van Carrey een kip in de PIEP (woord dat ik niet zal zeggen)van die agent doen) maar er waren ook grappige momenten zoals de onverwachte momenten dat charlie (Carrey) verandert in Hank (Carrey) ! ****

Erge leuke comedy van de Farrely's.

Carrey is op dreef, net als Zellwegger, en er zitten weer een paar hilarische grappen tussen.

3,5.

wel erg goed verhaal

(en jim carrey natuurlijk )

4.0***

Heel leuke film ik kon weer enorm lachen met Jim Carrey die samen met Renée Zelleweger deze film voor mij vermakelijk maken, maar ik zie Jim Carrey toch nog liever in The Mask maar slecht vond ik hem echt niet!

* * * *

heel leuke film lekker grof daar hou ik van en ook op het laatste met het vliegtui en de kip zon dingen of die worsten zijn zo groot als hun pieps en vet grappig

leuke film maar dit was een film om maar 1 maal te bekijken voor mij wel aardige humor

Weer een leuke film van Jim Carrey, ik vond hem minder als bijvoorbeeld The Mask (1994) maar slecht mag ik van mezelf deze film niet noemen wat hij heeft zonder twijfel goede humor

* * * *

Heel grappig, mooie soundtrack, kortom een geweldige film.

4*

To much cheese on the taco?

Vagi-Clean!!

Hilarische film! Een rol zoals alleen Carrey die kan spelen!

She's bakin' a loaf of bread here folks, and I believe it's sour-dough...

2 persoonlijkheden goed bedacht

Slechste carrey tot nu toe, oh ja en ace ventura 2 ook slecht

We hebben de Film laatst herzien en ik heb weer krom gelegen van het lachen om de grappen van Jim Carrey maar als ik deze Film nou vergelijk met de andere Komediefilms van Jim Carrey vind ik deze toch wel minder en vandaar verandert mijn stem van 4* naar 3* maar nogmaals : Ik vind hem nog altijd Leuk.

i wanna know you better ....

do you swallo

hehehehe

De eerste keer dat ik deze film zag vond ik er niet veel aan. Maar na hem na de 2e keer gezien te hebben vond ik hem best goed.

Jim Carrey speelt voortreffelijk als een gespleten figuur in deze film. Vooral als hij in Hank verandert is de humor dik in orde. Deze humor film verveelde me eigenlijk totaal niet en ik heb er soms hard om moeten lachen. Dit is niet Jim Carrey's best film maar t.o.v. andere recente films van hem zoals Bruce Almighty is dit een absolute verbetering.

was wel een grappige FilM,

Maar misschien wel een beetjeh grof vn die koe enall ...

maar hier speelt jim carrey een uitstekende ROL in !

*3.0*

Geniale film! Ik vind een Jim Carrey film als hij een beetje op dreef is altijd geweldig. Hij zet echt een fantastische rol neer, eigenlijk 2 zelfs

De 2e persoonlijkheid maakte de film nog grappiger dan ie al was...en dat was ie al. Zeker het verhaal rondon zijn 3 zwarte zoons...hilarisch! Zoals heel veel scene's hilarisch waren.

3,5*

die scene met die koe =")

platgaan :d

Jim Carrey doet weer waar hij goed in is; de droogkloot, en de idioot uithangen. Ik vind het jammer voor Carrey, maar Will Ferrel blijft de onbetwiste koning in het genre.

Dit is de leukste film die ik ooit gezien. Toch geef ik niet meer dan een 4,0. De film is grappig, heel grappig, de grappigste, maar niet de beste film. Dat is natuurlijk Once upon a time in the west. (en Splash)

Al diverse malen gezien en hij blijft zooooo leuk ! Ik kan er niets aan doen maar geef hem gewoon de volle mep.

Hoezo? Will Ferrell raakt nog niet aan de hielen van Jim Carrey. Integendeel, wanneer hij eindelijk dat éne typetje van hem (Ancorman, Semi-Pro, Blades of Glory) opzij zet, heeft hij zelfs de neiging zijn collega te gaan immiteren (Bewitched, Elf). Zélfs wanneer het de serieuzere kant opgaat. (Stranger Than Fiction, Winter Passing)

Hoewel de broertjes best gevarieerde verhaaltjes neerzetten is er uiteindelijk weinig kwaliteitsverschil tussen hun films.

Ook deze is weer aardig, bij wijlen grappig, maar niks meer. Duurt ook weer erg lang voor een comedy (deze keer wel nét iets te lang) maar het valt niet echt op.

Carrey doet het erg leuk tot het moment waar hij constant wisselt van persoon en met zichzelf in gevecht gaat. Dat soort spastische humor ligt mij dan weer absoluut niet.

Wel erg geinig die koe (en vooral hoe die later terug in "het verhaal" geschreven wordt) en een hoop andere flauwigheden. Contrast tussen Carrey en z'n kinderen was ook een voltreffer.

Aardig filmpje dus weer, kijkt weer gezellig weg en irriteert enkel sporadisch. Behoort tot het middenmoot werk van de Farrelly broers, al ligt het uiteindelijk allemaal erg dicht bij elkaar.

2.5*

Zoals bijna alle films van Jim Carrey werk hij hier ook op mijn systeem.

Je moet er van houden: 2.50
En weer zo'n als hilarisch bedoelde film waar ik vaak gewoon echt de humor niet van kan inzien. Men bedenkt een zootje grappige taferelen, pakt er een acteur voor die geknipt is voor dit soort rollen, schrijft er een plot omheen en klaar is kees. Ik kan humoristische films vaak genoeg waarderen, maar de veelal flauwe humor zoals die in Me, Myself and Irene word getoont vind ik gewoon totaal onaantrekkelijk. Over enige inhoud van het plot hoef je al helemaal niet na te denken om over een aantal clichematige gebeurtenissen nog maar te zwijgen. De humor beperkt zich voor mij tot enkele grappen die op de vingers van één hand zijn te tellen, en dat is te weinig om voor een voldoende in aanmerking te komen.

Verhaal: 1.50
Inhoud, originaliteit, fouten/blunders, verhaallijnen, diversiteit, etc.
Van een verhaal is eigenlijk uberhaupt geen sprake. Het moge duidelijk zijn dat alles wat met het verhaal te maken heeft totaal ondergeschikt is aan de overdosis humor. Het verhaal is om de hilarische taferelen heen geschreven in plaats van andersom en dat komt vrijwel altijd uitermate geforceerd over. Geen moment zit de film in een lekkere flow, eerder springt men van de ene scene in de andere. Van enige vorm van samenhang is dan ook vrijwel geen sprake. Hoe het zou aflopen is dan ook niet eens het hoofdissue van deze prent, als er maar genoeg humor in zit. En dat was er, al leverden slechts een stuk of vijf scenes bij mij een glimlach op. Maar misschien ligt het wel aan mijn humor, als ik een cabaretvoorstelling zie, liggen bijna alle toeschouwers ook tien keer in de scheur per minuut, terwijl ik alleen de clue zelf vaak geniaal, en om te lachen vind. Dat is ook precies de reden waarom ik dit soort hersenloze, doorgaans flauwe humor gewoon helemaal niks vind. Maar goed, ieder zijn smaak.

Acteerwerk: 3.00
Hoofdrollen, bijrollen, dialogen
Jim Carrey is volgens mij zo'n beetje de enige acteur in Hollywoodland die dit soort rollen kan invullen. Ik zou niet weten wie anders dit soort typetjes kan imiteren, laat staan dat hij met zichzelf in gevecht gaat (ook één van de flauwe, als grappig bedoelde momenten overigens). Maar of je nu van Carrey houd of niet, slecht doet hij het allerminst. Het is een gave om de personages van Hank en Charlie op deze manier te kunnen neerzetten en die gave bezit Carrey als geen ander. Soms is hij behoorlijk irritant, maar daar moet je voor het gemak maar even overheen kijken. Renee Zellweger is een aardige sidekick van Carrey, maar haar acteren voelt tamelijk wat 'vlak' aan. Verder zijn het vooral semi-typetjes in bijrollen, en daar ben ik nooit zo'n fan van. Ze doen het verder ook niet heel slecht ofzo, maar van glansrollen is nooit sprake.

Speelduur: 3.00
Balans in de film, strekking van het verhaal, speelduur, etc.
Zoals het in bepaalde actiefilms nooit te lang duurt voordat er een actiescenes langs komt, zo duurt het in Me, Myself and Irene nooit te lang voordat iemand weer met een als grappig bedoelde one-liner of imitatie op de proppen komt. Zoals gezegd gebeurd dit doorgaans nogal selectief en geforceerd, maar als je daar steeds maar weer om moet lachen zul je hier minder erg in hebben dan als je dat juist niet kan. Ondanks dat ik de grappen vaak niet kon waarderen is het stempel 'saai' een groot woord. Echt verveelt heb ik me nu ook weer niet, maar dat kon ook komen door de verschijning van Zellweger. De balans is dus redelijk in orde, is de angel in de film met Hank en Charlie redelijk gebalanceerd neergezet en houd deze prent je op de één of andere manier toch in de greep met de vraag: wat zal er nu toch weer gaan gebeuren?

Realisme: 1.50
Realisme van gebeurtenissen in de breedste zin van het woord.
Wat moet ik hier nu toch op zeggen. Het is sowieso de grootste onzin wat men in deze film allemaal verkoopt, maar gelukkig word het wel redelijk overtuigend neergezet, iets wat ik in dit soort films heel erg belangrijk vind, zo niet van levensbelang om nog enigszins een voet aan de grond te krijgen bij mij. Maar het blijkt af en toe toch hoe makkelijk men met sommige dingen omgaat. Zo wist Charlie er helemaal niets van dat hij ook Hank is door zijn schizofrenie, maar na verloop van tijd speelt hij voor de grap alsof hij Hank wil neerslaan enzovoort (als hij uit de trein stapt). Hier praat hij opeens ook op de manier van Hank. Toch vreemd, als je je niet eens bewust bent van je andere ik om wel met 'zijn' stem te praten. Leuk hoor, zo'n scene, maar voor het gemak word er wel even aan een aantal gefundeerde zaken voorbij gegaan. Maar ach, komedie staat nu eenmaal voorop, en dat word in zo'n scene nog maar weer eens duidelijk. Verder hebben we nog te maken met het clichematige slotakkoord, de houding van de politie in het geheel (lekker belangrijk in een komedieprent, maar goed) en whitey die uit het niets opeens op de 'plaats delict' is. Maar aan dit alles moet je in een komedie ook niet te zwaar tillen, vandaar alsnog die anderhalve punt op dit onderdeel.

Cinematografie: 3.00
Special Effects, Camerawerk, belichting, montage, stunts, coordinatie, etc.
Zowaar is het allemaal heel redelijk uit de verf gekomen. Het camerawerk is doorgaans erg sterk en geeft het meer dan eens ook echt een lading bij de humoristische scenes en heeft men een aantal locaties bewust heel zorgvuldig uitgekozen om de humor nog meer tot zijn recht te laten komen. Verder is de coordinatie heel behoorlijk en worden de vele 'stunts' eenvoudig, maar doeltreffend uitgevoerd. De montage is soms ietwat slordig, maar is slechts een klein smetje op het grote geheel. Ik had nog nooit eerder van de Farrelly broers gehoord, maar nu snap ik ook wel waarom, ze richten zich enkel en alleen op het komedie-genre, en dat is niet meteen het eerste genre wat ik zal kiezen als ik uit een stapel van tien mocht kiezen. Maar ze leveren al bij al puik werk en weten de komedie doorgaans in het juiste perspectief te plaatsen. Ik denk ook niet dat je beide broers een misdaad, oorlog of science fiction film moet laten regisseren, want ik vrees dat er dan erg weinig van terecht zal komen.

Verdict:
Voor de liefhebbers van dit doorgaans flauwe-grappen-genre is Me, Myself and Irene een meer dan behoorlijke prent, maar als dit soort humor niet in je straatje ligt zal je er erg weinig lol aan beleven. Het verhaal is enkel ter aanvulling op de grappen gebaseerd, neemt men het realisme, zoals gewoonlijk in komediefilms, met een korreltje zout en moet je vooral geen hekel hebben aan Jim Carrey anders kan hij je na verloop van tijd behoorlijk op de zenuwen gaan werken. Pluspunt is onder andere het acteerwerk van Carrey die zich schijnbaar moeiteloos om de seconde een totaal ander personage aanmeet, de meer dan aardige, in het genre passende, cinematografie en het uitgebalanceerde karakter van de vele hilarische momenten (al moet je natuurlijk wel een fan zijn van de overwegend flauwe taferelen om dit op waarde te kunnen schatten). Al bij al zijn enkele grappen goed aangeslagen bij mij en houden de randzaken deze prent weg van een zware onvoldoende, maar blijf ik het jammer vinden dat het gros van de humoristische momenten zo 'goedkoop' aan de man worden gebracht in een flinterdun jasje van iets dat een verhaal schijnt te heten: 2.50 (2.40).

Niet de beste in de reeks komedies van de Farrelly-broers. Toch maakt Carrey een hoop goed, al is zijn rol niet altijd even grappig. Redelijk.

Jou neem ik niet meer serieus, ace ventura is een topfilm van hem! En deze film valt idd zeer tegen.

Deze is juist van eenzaam niveau als je hem tegenover die andere probeersels bekijkt. Vooral die vondst van die zwarte kids is meesterlijk! Heerlijk cliché-bevstigend!

Het is een van de komische klassiekers van Jim Carrey. Na zeven keer gezien te hebben blijft hij geestig. Natuurlijk is ook deze titel niet toegankelijk voor mensen met een allergie voor de man met het plastieken gezicht. Voor mij overigens ook verreweg de leukste van de Farrely broers.

Ik heb hem zitten kijken, maar ik vond 'm niet echt heel pakkend... Na Carrey's komedies van Liar Liar en de Ace Ventura films gezien te hebben vond ik deze toch echt een minpuntje...