Me, Myself & Irene (2000)

Nogal een tegenvaller, deze tweede samenwerking tussen Carrey en de broertjes Farrelly. Film kent hier en daar best een paar geinige momenten, maar Dumb en Dumber is het zeer zeker niet. Het moment dat Carrey zichzelf tijdens een ruzie met zichzelf uit de auto gooit was nog wel het leukst. Verder een redelijke komedie, maar jammer genoeg niet meer dan dat.

3 sterren.

Ik was na het erg leuke Kingpin en één van de beter comedie's van de laatste jaren, There's Something About Mary, toch erg benieuwd naar deze wat recentere film van de Farrely broers.

Deze film is wel minder dan de bovenste twee, maar toch is hij erg vermakelijk. Helaas waren de grappen in deze film niet altijd even leuk en naar mijn idee zaten er ook te weinig grappen in, i.t.t. de twee hierboven genoemde films. Ook had ik het idee dat de Farrely broertjes hier op de iets serieuzere toer (qua humor dan) wilden gaan, maar dat pakte voor mij persoonlijk dus niet zo heel goed uit.

Positieve punten aan de film is de toch weer altijd erg grappige Jim Carrey (laat zien dat hij ook nog de brainless rollen kan spelen; ook met erg veel plezier) de mooie Zelwegger die dan ook nog eens erg leuk kan acteren en net als alle andere films van de Farrely broertjes kunnen we hier ook weer rekeken op een bizar verhaaltje en meer bizarre typetjes.

Kortom, de Farrely broers zijn misschien een beetje "the feeling" kwijt; het blijft toch een aangenaam filmpje om naar te kijken... 3*

Iets te lang uitgesponnen komedie met enkele echt hilarische grappen, maar als geheel toch niet altijd even onderhoudend.

Geslaagde rol van Carrey als schizofrene politie-agent. ***

Na gister Eternal Sunshine te hebben gezien deze ook maar weer eens gekeken. En die 2,5* gaat mooi de hoogte in! Ik begin een diep respect te ontwikkelen voor deze man. Wat een mimiek! Wat een gevoel legt hij ook weer in deze rol! Prachtig!

En die broertjes!

Now you can blow your nose and wipe your ass at the sime time!

En wanneer ze duits gaan praten!

1,5* omhoog!

De eerste keer dat ik deze film zag vond ik er niet veel aan. Maar na hem na de 2e keer gezien te hebben vond ik hem best goed.

Jim Carrey speelt voortreffelijk als een gespleten figuur in deze film. Vooral als hij in Hank verandert is de humor dik in orde. Deze humor film verveelde me eigenlijk totaal niet en ik heb er soms hard om moeten lachen. Dit is niet Jim Carrey's best film maar t.o.v. andere recente films van hem zoals Bruce Almighty is dit een absolute verbetering.

Geniale film! Ik vind een Jim Carrey film als hij een beetje op dreef is altijd geweldig. Hij zet echt een fantastische rol neer, eigenlijk 2 zelfs

De 2e persoonlijkheid maakte de film nog grappiger dan ie al was...en dat was ie al. Zeker het verhaal rondon zijn 3 zwarte zoons...hilarisch! Zoals heel veel scene's hilarisch waren.

3,5*

Hoewel de broertjes best gevarieerde verhaaltjes neerzetten is er uiteindelijk weinig kwaliteitsverschil tussen hun films.

Ook deze is weer aardig, bij wijlen grappig, maar niks meer. Duurt ook weer erg lang voor een comedy (deze keer wel nét iets te lang) maar het valt niet echt op.

Carrey doet het erg leuk tot het moment waar hij constant wisselt van persoon en met zichzelf in gevecht gaat. Dat soort spastische humor ligt mij dan weer absoluut niet.

Wel erg geinig die koe (en vooral hoe die later terug in "het verhaal" geschreven wordt) en een hoop andere flauwigheden. Contrast tussen Carrey en z'n kinderen was ook een voltreffer.

Aardig filmpje dus weer, kijkt weer gezellig weg en irriteert enkel sporadisch. Behoort tot het middenmoot werk van de Farrelly broers, al ligt het uiteindelijk allemaal erg dicht bij elkaar.

2.5*

Niet de beste in de reeks komedies van de Farrelly-broers. Toch maakt Carrey een hoop goed, al is zijn rol niet altijd even grappig. Redelijk.

Voor de derde keer deze maand. Lijkt een beetje excessief. - Dat is het ook. Maar man, wat blijft deze film genieten zeg.

Juist ál die andere Carrey films komen maar al te vaak aan bod, en vaak zijn 't juist die films die al na een tweede kijkbeurt meer slaap opwekken dan mij aan 't lachen krijgen.

Ik kan toch wel met enige stelligheid beweren dat dit Carrey's komisch hoogtepunt is. - Wat ook meehelpt is dat 't bizarre verhaal *3 zwarte kinderen, vergevorderde schizofrenie met narcistische trekjes* gelukkig ook eens in 't voordeel van de film werkt.

Maar wat mij nog wel 't meest bevalt is de grofheid die de film niet schuwt. Als je dan zo'n karakter als Hank bedenkt, ga er dan ook volledig voor. En gelukkig doen ze dat ook.

De meeste Jim Carrey films hoeven niet zo voor mij omdat ik vind dat hij zijn typetjes te overdreven neerzet en ik de verhalen ook te flauw vind. Toch heb ik wel gelachen bij deze film. Vooral de scène's waarin hij met zijn zoons speelt en die met dat kleine jongetje springen er voor mij echt uit. Af en toe word het toch weer wat over de top vooral al die gekke bekken die hij trekt en idem dito met het verhaal. Maar over het algemeen heb ik toch om een paar dingen goed kunnen lachen.

3e van de drie films die ik in twee dagen van de Farrelly Brothers zag. Vind deze dan toch echt weer flink beter als There's something about Mary. Komt waarschijnlijk door Carrey. Heb toch wel een soort zwak voor hem al acteur. Komt dan ook door Dumb & Dumber. Jammer alleen dat dit niveau nooit meer word gehaald in hun films. Toch viel hier ook nog flink wat te lachen. De 'zoons van Charlie zijn natuurlijk geweldig. En het spastische wat er kwam toen Charlie Hank ontmoete vind ik ook niet meteen de beste grap. Maar wel als hij vervolgens zijn hotdog tevoorschijn tovert. Vooral de eerste kennismaking met Hank in Rhode Island was echt hilarisch.

Toch weer erg leuke Farrelly, jammer dat ik nu door hun oude werk heen zit. Osmosis Jones en Shallow Hall lijken me nog wel leuk maar Fever Pitch nee. En ook the Heartbreak kid lijkt me minder intressant nadat ik Stiller in TSAM zag.

Een typische Jim-Carrey-film moet ik zeggen.

Je moet dus wel van het soort humor en de acteerstijl houden.

Op zich vond ik zelf de meeste grappennogal flauw, maar sommige dingen waren eerlijk gezegd wél heel goed gevonden.

Het verhaal leent zich echt wel perfect om Jim Carreys sterkste punt te laten zien: gekke gezichten en gekke bewegingen, zoals hij alleen ze kan vertonen! Zoals hieronder gezegd, is het stuk op het einde, waarbij hij 'met zichzelf vecht' echt geweldig (vanaf het moment dat Hank Charlie gaat dragen). Dat heb ik een paar keer teruggespoeld & herbekeken omdat het zo straf is: niemand kan dit ooit nadoen.

Om af te ronden: tussen de algemene komedies is dit wel een originele film, tussen de Jim-Carrey-komedies is het dan weer iets van hetzelfde.

Ik raad hem toch alleen aan als je voordien al met Jim Carrey hebt kunnen lachen.

''Well, f*ck my ozone.''

Wederom een goedgekeurde film met Carrey.

Een geweldige komedie acteur die op alle fronten personages en verhalen je een gegarandeerde lachmarathon aanbiedt.

Het verhaal leek me een grappige roadfilm, waar Carrey last heeft van schizofrenie. Het begint eigenlijk meteen met Charlie's leven, hoe geweldig die het vond om bij de politie te werken, zijn huwelijk en 'kinderen'. Natuurlijk mag zijn hedendaagse levensloop niet ontbreken, waar die op een zacht gedrukte manier wetovertreders aanspreekt, tevergeefs. Totdat Hank in actie komt, waar de echte humor begint.

De personages waren grappig. Ik heb vooral om Charlie's 3 'superkinderen' moeten lachen.
Speciale, maar vooral intelligente kinderen met een normale taal onder de 'brothers'. Daarnaast komen er nog een aantal personages die ook hun moment hebben, zoals Witte... Maar toch blijft Carrey (Hank in dit geval) het leukst. Gewoon een brutale gast die recht door zee is en gewoon doet waar die zin in heeft. Zellweger is ook nog vrij jong hier. Supermooi is ze niet, maar ze heeft iets waar je 'wauw' zegt. Kournikova is ook hier aanwezig, voor een kleine 5 seconde ofzo. Voor de rest vond ik de badguys saai en totaal niet boeiend.

De grappen kon ik waarderen. Vooral al dat slimme gedoe van Charlie's kinderen, ondersteund door wat grof taalgebruik, echt leuk om zo te horen. Daarnaast zorgt Hank's entree telkens voor nieuwe avonturen. Er zitten niet superveel flauwe grappen, de meeste kon ik zelfs waarderen. Zoals het 'doodschieten' van een aangereden koe, Charlie's verandering naar Hank, Hank vs. Charlie en Charlie's neusgefluit.

Hij duurt alleen aan de lange kant. Speelduur is zeker 105 minuten film, de rest aftiteling en wat figurantennamen die je te zien krijgt. De tempo is aan de andere kant wel weer prima, vooral bij het begin, maar af en toe zakt het er weer in elkaar.

Filmkijkers die Carrey irritant vinden moeten dit vermijden. Maar de honderden anderen, die hem wel goed vinden, mag dit zeker niet ontbreken.

Matige voortkabbelende film met iets teveel vulgaire grappen. Daar wordt een komedie zelden beter van. De drie negerkinderen van Carrey zijn de grote (en leukste) attractie van deze film.

Redelijke film, waarin Jim Carrey zich helemaal in mag uitleven.

De film doet in eerste instantie een beetje denken aan “The Mask”, waarin Carrey door het dragen van een masker een andere persoonlijkheid krijgt. In deze film heeft hij dat ook, al heeft hij er deze keer geen masker voor nodig.

Hij speelt een sukkelige politieagent en daarnaast ook zijn brutale alterego. Deze film lijkt iets serieuzer van toon dan bijvoorbeeld Dumb & Dumber en There’s Something about Mary. Die films zijn ook geregisseerd door de Farrely broers en toch heel wat hilarischer dan deze film. De film heeft zo zijn momenten, maar is veelal flauwer en vooral een stuk minder grappig dan de andere films. Carrey doet het zelf best aardig en zet de twee karakters die hij speelt, redelijk goed neer. Zellwegger, die de vrouwelijke hoofdrol speelt, doet het ook wel aardig en geeft Carrey behoorlijk tegengas.

Jammer alleen dat de film nooit echt heel leuk wil worden, want het concept is dat op zich wel.

2,5*

Amusant.

Maar wel maar voor één keer. Het duurt allemaal nogal lang en zeker na het eerste uur dreigt het soms een uitgerokken herhalingsoefening te worden. Het snedige is er tegen dan wat af en dan wordt het onvermijdelijke crisismomentje en wat nog allemaal voorgeschoteld.

Jim Carrey draagt zoals verwacht de film. In een rol als deze kan hij zich ongeremd uitleven, al vind ik Charlie beduidend minder leuk dan Hank.

Renée Zellweger vormt trouwens een meer dan degelijke aanvulling op Carrey en verbaast mij in positieve zin.

Aan te raden komedie, al zijn de gebruikelijke gebreken ook hier aanwezig.

3

Aardige komedie die dankzij Jim Carrey een voldoende bemachtigd, maar verder niet al te speciaal is.

Dit is zo typisch een verhaal voor Carrey, hij krijgt weer volop gelegenheid z'n rare bekken te tonen, hoe gekker hoe beter natuurlijk.

Het verhaal stelt verder niet al te veel voor. Zellweger is bij mij meestal een ergernis maar ik moet eerlijk bekennen dat ik me niet aan haar heb zitten ergeren tijdens het kijken. Ze deed het wel leuk eigenlijk.

De film duurt nogal lang voor een komedie maar om een keer te kijken met vrienden is de film prima geschikt.

Voldoende

Een komedie waarbij ik nooit heb begrepen waarom de film geen boxoffice succes is geworden en waarom en zoveel kritieken op de film zijn.

Ja de film is grof af en toe zelfs ranzig maar er zijn zoveel mensen die van dit soort humor houden en films zoals: American Pie en Scary Movie die ook dat jaar uitkwamen werden met dezelfde soort humor wel hits.

Bovendien Carrey was rond 2000 een wereldster en ik kan me herinneren dat iedereen plat lag in de zaal toen ik hem bekeek maar de film werd helaas geen succes.

Als je dit soort humor kan waarderen dan vind ik deze zeer geslaagd en naar mening doet ie niet veel onder voor Dumb and Dumber en Mary.

Notabene levert Carrey eeen prestatie van jewelste af, naar mijn mening 1 van de beste komische acteerprestaties van de jaren 00.

Me, Myself & Irene

Bah, ik ben overduidelijk GEEN fan van Carrey. Na zijn heerlijk rollen in Dumb & Dumber (1994) en The Truman Show (1998) was ik erg enthousiast geworden omtrent deze man, hier vond ik hem echt heerlijk acteren en het waren zeker GEEN slechte films, maar toch heeft Carrey iets wat mij dus totaal niet kan boeien en daarbij dus ook niet vermaakt. Ook bij deze film heb ik me helemaal niet vermaakt om de man, met zijn af en toe wel eens leuke momenten zijn de rest van zijn streken echt dodelijk, zo heb ik mij er aan geërgerd soms.

Het verhaal was , prima. Politie agent Charlie Baileygates gaat trouwen maar zijn vrouw gaat op de eerste dag al vreemd. Ze krijgen een drieling en zijn vrouw verlaat hem. Zijn leven is toegewijd aan de politie en hij houd van zijn motor. Op een dag is hij het helemaal zat (volgens mij) en er slaat iets om in zijn hoofd waardoor hij veranderd in personage en een soort vna duivels wordt. Dit blijft hij houden tot het eind, en vind zijn nieuwe liefde Irene P. Waters

Het verhaal kon nog wel maar het concept was echt een aftreksel. Ook leek het soms dat ik naar een hele fout maar o zo slechte groep acht school musical zat te kijken, nee ik kon echt niet genieten van deze film. Carrey ligt mij wat dat betreft niet zo goed (Vaak) maar ik ben vaak nog wel benieuwd naar andere films waar hij in speelt, omdat het nogal vaak om kan slaan tussen ons. Jammer, maar helaas. Verkeerde poging aan mijn kant.

2.0*

“He may have advanced delusionary schizophrenia with involuntary narcissistic rage. But he is a very gentle person!”

Absurde film. Het verhaal is origineel en Carrey en Zellweger zijn een leuk duo. Carrey speelt iemand met een gespleten persoonlijkheid en dat is wel aan hem toevertrouwd. Het betere gekke bekken werk is het gevolg. Het verhaal vliegt alle kanten op en er komen een reeks van kleurrijke personages voorbij. Het verveelt geen moment en dat zorgt voor een prima kijkervaring.

Aardige Carey-klucht die gelukkig vermakelijker is dan The Mask. Het begin doet nog wel het ergste vrezen met foeilelijke begintitels, een ongelofelijk zeiknummer en even later tot overmaat van ramp een knauwende voice-over, maar gelukkig is dat geen opmaat tot een verloren avond, al blijft de voice-over gruwelijk irritant en volkomen overbodig.

De zoons hebben eigenlijk een comedy act binnen de film, en dat is best geslaagd, terwijl Carey vooral teert op gekkebekkentrekkerij en acrobatische toeren. Vooral geinig waren de discussies tussen 'Hank' en Charlie en de humor verlaat gelukkig ook geregeld de veilige paadjes. Zellweger doet het ook niet slecht maar goede acteurs als Forster en Cooper lopen er een beetje verloren bij.

Het verhaal dat als kapstok dient is dan ook bijzonder lomp en flauw, bij dergelijke komedies is dat kennelijk een vereiste, soit.

Flauwtjes.

Het is zeker een typische Farrelly's film. De twee broeders die altijd nogal flauwe komedies hebben neergezet. Het is daarnaast logisch dat er maar weinig op kritisch vlak echt indruk hebben gemaakt. Pas helemaal later in 2019 was er opeens een Oscar gewonnen, alles daarvoor zat vooral op het niveau van deze film.

De eerste 10 minuten vond ik dankzij de aparte vertelling best lollig te noemen. Erg onconventioneel en overdreven, maar het slaat wel aan. Daarnaast uitermate bijzonder om Carrey in deze rol te zien. In het begin denk je dat hij er totaal niet inpast. Pas later in de film zie je pas dat het wel echt een rol was die geknipt voor hem is en hij weet die dan ook goed in te vullen.

Het probleem met deze film is dat de kern leuk bedacht is, maar uiteindelijk vooral een Carrey betreft die 2 uur lang bekken trekt die nooit bijzonder grappig zijn. Hij gaat goed op in z'n personage, het kreeg me alleen nooit zo mee. Hij is echter wel stukken interessanter dan Zellweger, die ik vooral saai vond. Verder ook nog een hoop bijrollen met een excentriek karakter, maar wederom niet van het soort dat me blij maakt.

Het was leuk geweest als deze film wat zonniger en vlotter geregisseerd zou zijn. Nu is het vooral een lompe en bombastische komedie die kan scoren op de inhoud. Daar houdt het ook weer bij op, want eenmaal de regisseurs proberen er iets omheen te schrijven faalt het direct. Daardoor wordt de film uiteindelijk uitgerekt tot een lengte van bijna 2 uur, en waarvoor? Het is een film die leuk begint en wat lollige momenten tussendoor kent, maar verder niet bepaald boven het niveau uitstijgt. Het zit er eerder ver onder.

heel erg leuke film

fantastisch gespeeld door Carry en Zellweger

Maandag als weekendafsluiter zoals gewoonlijk iets simpels en luchtigs en dat werd deze Me, myself and Irene. En dat riep toch wel wat herinneringen op aan een tijd dat we serieus naar de bios gingen voor een dergelijke film, en dat we ook alles wilden zien met Carrey in de hoofdrol aangezien hij 'hot and happening' was. En dat terwijl lang niet alles goed was, Ace Ventura en the Mask zijn praktisch benchmark te noemen, The Cable Guy en Dumb and Dumber regelmatig tenenkrommend waar een Liar Liar grappig momenten heeft maar tevens gericht is op een breder publiek.

Dan is Me, myself and Irene wel weer andere koek met scherpe, cynische en zelfs grove humor. Centraal staat karakter Charly Baileygates die na jaren vernedering een alterego ontwikkelt die wel durft uit te delen en voor zichzelf durft op te komen, ondertussen wordt hij ook nog opgezadeld met een escorte taak. De druppel een situatie in een buurtsuper, iets dat ik me maar al te goed kan voorstellen aangezien ik een tering hekel heb aan drukke winkels, de eerste ontmoeting met Hank zet dan ook meteen een tendens in werking die de hele film gehandhaafd blijft, namelijk dat de humor rond Hank keihard en best wel sterk is en de fases met Charly daartegen saai en niet echt grappig zijn. De humor is op zijn best bij de eerste ontmoeting met Hank rond de borstvoeding, het parkeren van de auto, het Vagi-clean moment en het schijten bij de buren.

En zo is Me, myself and Irene toch vooral partijtje turven waar de minpunten zichzelf snel opbouwen. Want is het verder allemaal heel bijzonder? Nee niet echt. Is het echt grappig buiten de Hank momenten? Nee want Charlie is best saai. Zijn er te weinig Hank momenten? Ja, maar wellicht dat een overdaad van Hank averechts had gewerkt. Pluspunten zijn dan wel weer de prachtige Traylor Howard die oh zo lekker is en ik was helemaal vergeten dat Zellweger hier ook best te doen is. Verder heeft Zellweger me nooit heel erg kunnen bekoren. Dan is er nog het Foo Fighters nummer dat ik glad vergeten was. Duidelijk is dat MMAI zich absoluut niet kan meten met het beste van Carrey in de vorm van Ace en The Mask en maar net boven het niveau blijft van The Cable Guy en Dumb and Dumber. Nee helaas, op een paar keer lachen na toch ondermaats wat dat betreft.