The Invisible Man Returns (1940)

Vincent Price mocht deze keer degene spelen die onzichtbaar werd. Op deze wat jongere leeftijd wist hij al als geen ander hoe hij een maniak moest neerzetten. Misschien niet zo memorabel als Claude Rains, maar hij doet het niet veel slechter.
Verder is het verhaal wel aangenaam. Door de korte speel duur rollen we al snel in de actie met Geoffrey's ontsnapping. De klopjacht van de politie die daarna volgt is wel vermakelijk, evenals Geoffrey's zoektocht naar de moordenaar van zijn broer. Dit terwijl hij beseft dat het middel om onzichtbaar te worden hem ook krankzinnig kan maken.
De humor werkt voor de verandering wel effectief in deze film. Vooral dat tijdens de laatste achtervolging tussen Geoffrey en Richard was erg leuk om naar te kijken.
Van alle Universal sequels die ik tot op heden gezien heb is dit toch wel een van de betere.

Duidelijk niet zo sterk als het eerste deel, ik als Vincent Price liefhebber had het aan alleen zijn stem in eerste instantie niet gedacht! Wat een onzichtbare acteur niet kan doen.
Het lijkt allemaal wat traag op gang te komen in mijn mening, het origineel begon gelijk al sterk maar deze film wou een groter verhaal vertellen en is daar in mijn optiek niet helemaal in geslaagd.
Na dat Radcliffe grootheidswaan begint te krijgen bereikt de film zijn hoogtepunt en wordt het opeens toch wel weer erg vermakelijk en interessant!
Nan Grey was trouwens ook een leuke toevoeging! Behoorlijk schattig en mooi naturel.

3*

Vincent Price is goed gecast als een man die door middel van een serum dat hem onzichtbaar maakt uit de gevangenis weet te ontsnappen in de hoop zo zijn onschuld te bewijzen. Het verhaal is niet zo heel erg inventief en pogingen tot komedie zijn niet altijd even geslaagd. De special effects zijn echter indrukwekkend en (nog) beter dan in The Invisible Man (1933)! Dat, gekoppeld met de knappe vertolking van Vincent Price in een vroege hoofdrol, maakt dit zeker de moeite waard.

In 1940, zeven jaar na de eerste the Invisible Man kwam er een vervolg. Niet verwonderlijk want Frankenstein had zowel een bruid als een zoon gekregen en Dracula had een dochter, dus het was niet meer dan passend dat The Invisible Man zal terugkeren. Probleem was wel dat deze aan het einde was gestorven. Er moest dus een nieuwe onzichtbare man worden gevonden. Universal koos voor een relatief onbekende acteur met een fantastische stem. En pas in de laatste scène zal zijn gezicht onthullen. Deze acteur werd de jonge Vincent Price en dit was zijn eerste grote rol. Het uitgangspunt van het verhaal is min of meer hetzelfde, race tegen de klok om gekte te voorkomen, alleen deze keer wordt de onzichtbare man wel zichtbaar.

Om de film te maken huurde Universal de Oostenrijkse regisseur Joe May in. Uiteraard was deze gevlucht voor de oorlog en zat om werk verlegen. Hij was één van de pioneers van de Duitse cinema en stond zelfs aan de wieg van de carrière van Fritz Lang, een buitenkansje voor de Universal’s B-movie afdeling.

Al met al is het een waardig vervolg op The Invisible Man. Helaas is het door Hays-code wel een beetje "tammer" en de humor een stuk lichter van toon. De special effects zijn wederom geslaagd al laten ze maar weinig vooruitgang zien ten opzichten van 1933. De film mist daarnaast vooral de donkere, agressievere toon die het origineel wel had en ook de psychologische diepte is verdwenen. De film is niets minder dan een onschuldig Hollywood-vervolg - een vrij goede, maar toch een onschadelijk Hollywood-vervolg.

Spijtig dat men na 7 jaar geen echte vooruitgang had gemaakt op gebied van speciale effecten. Het zag er bijna identiek uit als de eerste film. Alleen had Vincent Price nu de eer om de onzichtbare te spelen. Van komische situaties was er hier niet echt sprake. En raar maar waar. In de eerste film was het monocane dat ervoor zorgde dat je onzichtbaar werd. Hier was het duocane.

3*

"Orders to shoot on sight... I thought he said the bloke was invisible?”

Ik had totaal geen verwachtingen bij deze film, het eerste deel vond ik al niet zo heel bijzonder, dus dat zou deze film dan ook niet worden had ik gedacht. En ik blijk gelijk te hebben, dit is niet wat voor mij. Hoewel ik het concept erg leuk vind, en het verhaal van Wells best leuk is, vind ik de film niet zo heel boeiend. Hoofdreden daarvan is gewoon dat ik vind dat er niet zoveel gebeurt, het is dan een vrij lange zit van bijna anderhalf uur waar, eigenlijk maar weinig te zien valt. De film opent best leuk, en daar kon ik me nog wel mee vermaken maar, na een kleine veertig minuten was ik er ook wel weer klaar mee, en dan wordt dit toch een hele lange zit.

Persoonlijk vond ik Vincent Price erg leuk. Ondanks dat je hem niet ziet werkt zijn stem verdomde goed om The Invisible Man te creëeren. De rest van de kast kon me niet echt boeien ook. Het theatrale wat deze film toch een beetje had stoorde me wederom, ondanks dat het eigenlijk al een heel stuk minder is dan het deel van zeven jaar geleden.

Ik heb deze film dan ook echt puur voor de challenge gezien, ik zou dit uit mezelf niet zo snel opzetten. Ik ben geen fan. Voor de fans van zulke oude films zal dit waarschijnlijk een vrij leuke zit zijn, ik moet me er nog wat vaker in verdiepen in dit soort oudere werkjes, want ik merk dat het me nogal tegen werkt.

Een degelijke sequel op een ultieme klassieker. Hoewel dit vervolg de genialiteit van het origineel evenaart, valt het wel op dat men wat anders probeert te doen. Met Vincent Price als de onzichtbare man zit het ook zeker goed. Al zie je hem niet écht, zijn stem alleen al is voldoende om mijn aandacht te trekken.

Men probeert grootser, moderner en spectaculairder te zijn, zeker naar het einde toe. De trukendoos wordt alweer opengetrokken en men tovert op vernuftige wijze enkele effecten op het scherm. Er wordt jammer genoeg vergeten dat we dit allemaal al eerder hebben gezien bij een film van 7 (!) jaar geleden. Veel vooruitgang is er op dat vlak niet geboekt. Het nieuwe is er wel af.

3*