The Stuff (1985)

Van de maker van It's Alive. Aardig tussendoortje dat een beetje doet denken aan een combinatie van The Blob en Halloween III. Lekker cheesy met andere woorden en nergens echt groots. Maar dat hoeft natuurlijk niet altijd. The Stuff bevat in het eerste uur enkele sterke scènes die opgebouwd zijn rond een geinig idee (vergelijkbaar met Street Trash), maar verzandt daarna in een té cheesy finale. De kermisachtige soundtrack heeft hier allicht een aandeel in. FX zijn niet altijd overtuigend, maar er zitten toch een paar leuk gevonden kills in en ook de uitbeelding van het goedje is tof gedaan. Van het budget van deze film heb ik geen idee, maar ik had niet bepaald de indruk dat het extreem lowbudget was. Of de makers moeten erg creatief tewerk gegaan zijn...

Geinig filmpje dat vooral in het eerste uur overtuigend overkwam, daarna ging het wat bergafwaarts met als dieptepunt het leger, dat me teveel deed denken aan The A-Team. Sommige effecten waren best geslaagd, andere dan weer wat gedateerd. Moriarty vond ik ook niet al te best in zijn rol zitten, maar dat kan zijn omdat ik niet echt een fan ben van hem. Dus over het algemeen nogal een onevenwichtige film waar ik meer van verwacht had.

Prachtige Horror vermengt met komedie.

Acteurs zijn aardig op dreef.

Effecten zijn zeker goed.

3,5 ster

Toppertje uit de jaren tachtig horror van redelijk bekende cult-regisseur (It's Alive, Q: the Winged Serpent).

Briljant uitgangspunt: killer Mona-toetjes!!!!

Cheesy, maar aantal erg wansmakelijke FX, lekker tempo en zowaar nog wat Romero-achtige maatschappijkritiek.

Voor de genre-liefhebbers een must.

Voor de rest van de mensheid kan het een risico vormen deze toetjes te consumeren, maar het cult-gehalte is bij deze ook in 2012 gebracht.

Sow hé, was me dit ff teleurstellend.

''The Stuff'' kun je het best omschrijven als scheetgeluid makende oversized-softijsje. De effecten zijn 9 van de 10 keer echt belabberd. Zo wordt een potentieel spannende scene zoals bijvoorbeeld de scene waarin dat jongentje vast zit in de vrachtwagen wanneer de stuff naarbinnen wordt gespoten volledig verknalt door de ongelofelijk slechte effecten.

De film wordt niet spannend noch grappig. De film weet vooral heel erg saai te zijn. Na 3 kwartier had ik het allemaal wel gezien. Ook de ontknoping met die legergasten slaat echt nergens op. De andere personages waaronder Mo en dat kind zijn saai en te stereotype. Enkel Chocolate Chip Charlie weet een glimlach te bezorgen.

Toch zitten er ook een aantal ''leuke'' scene's tussen die The Stuff ervan behouden volledig in de afgrond te zakken. Hoogtepunt was duidelijk de scene waar de stuff uit Chocolate Charlie z'n mond komt.

Al met al toch wel een erg slechte film die er vooral voor zorgt dat ik nu heel erg zin heb in een McFlurry.

Poster is beter dan de film zelf.

Geniale Review: YouTube - The Stuff - Shitcase Cinema review

Geinig goedje, die Stuff.

Er gaat niets boven cheesy 80's special effects. Ze mogen dan niet altijd even overtuigend zijn, maar blijven altijd beter dan slechte CG. Deze film heeft niet bizar veel met horror te maken en wordt eigenlijk steeds absurder. De acteurs gaan hier vaak lekker in mee en het is allemaal erg vermakelijk. Ook leuk gedaan, al die commercials met grappige jingles. Gelukkig ben ik daar totaal immuun voor...

...maar ik zou toch wel wat lusten

Erg leuk, totdat Paul Sorvino met zijn leger opduikt. Jammer dat The Stuff, die tot dat moment sfeervolle fun biedt, dan vervalt in humorloze geklungel. Beste scene is die dat het gezin de jongen probeert te verleiden tot The Stuff. Dat had ik vroeger bijzonder eng gevonden, denk ik.

3*

'The Stuff' doet vooral aan veel andere (/betere) titels denken, maar het is van zichzelf nog wel een zeer charmant filmpje. Moriarty is behoorlijk charismatisch als stoïcijnse 'held' en de effecten zijn af en toe (relatief) indrukwekkend. Heb Cohen's oeuvre te weinig aandacht gegeven tot nu toe, zeker gezien zijn sterke blaxploitation achtergrond.

'Hey, er komt een vreemd, wit goedje uit de grond waarvan we totaal niet weten wat het is. Laten we het opeten!' In deze tijd steken alleen kleuters van alles in hun mond, in de jaren '80 deed iedereen het. Een geinig idee dat echter enkele jaren later veel beter werd uitgevoerd in onder andere Street Trash en The Blob.

Het idee dat iedereen wordt gebrainwashed door The Stuff is leuk. Het zorgt voor leuke scenes als die van het gezin die hun zoon wilt verleiden met een bekertje witte pudding. Ook de reclames en de cheesy themesong zijn altijd een plus. De achtervolgingen van het gedrocht zijn vermakelijk, maar er is een hevig gebrek aan goede gore of sterke kills. Het goedje weet op een of andere manier ook maar niet dreigend genoeg over te komen.

Jammer dat ik totaal niks had met hoofdrolspeler Moriarty. De 'Mo' oneliner is inderdaad leuk, maar afgezien daarvan heb ik geen enkele keer moeten lachen. Ook bij de rest van de film niet, en dat had best gemogen met zulke '80s trash. Het einde met het leger was zelfs slaapverwekkend te noemen.

Horror satire met een wit verslavend goedje dat iedereen uitzuigt en een onnozel, lollig sfeertje waarin Michael Moriarty goud waard is. Hij neemt de hele film op z'n schouders met z'n gebazel en kordate houding. Erg vermakelijk figuur. Jammer dat Cohen er af en toe een bende van maakt. Je weet nooit wat er na een knipje staat te gebeuren. Minste onderdeel is inderdaad wanneer Sorvino zich ermee gaat bemoeien. Zelf is hij al niet echt op stoom, met wat hij meeneemt wordt het ook al niet leuker op, al past het allemaal wel binnen het plaatje. Twee scènes die qua horror de moeite waard zijn. Eentje wegens een te grote bek, een andere heeft met Chocolate Chip Charlie te maken. Wat me nog het meest zal bijblijven, zijn de commercials. One lick is never enough.. of The Stuff.

Ik had wel zin in een lekker foute film. Eerst was ik nog even begonnen met TerrorVision, maar dat begon wel een paar graadjes meliger dan waar ik nu op zat te wachten, dus toen maar voor The Stuff gegaan. Het begint wel redelijk, als het nieuwe, hippe en bijzonder smakelijke goedje The Stuff Amerika verovert. Om verschillende redenen gaan een paar mensen op onderzoek uit, een jochie dat het niet vertrouwt als zijn yoghurt beweegt en zijn familie zich vreemd gaat gedragen, en een bedrijfsspion die erachter probeert te komen hoe dat populaire maaltje nou gemaakt wordt. Maar de uitwerking is toch wel een beetje vlakjes. Er zitten wel wat leuke scenes in, maar dan vooral op komedie-gebied, met ook wat leuke reclame-jingles en wat lichte maatschappijkritiek; maar qua spanning en gore is er bijzonder weinig te beleven. En zodra in het laatse half uur het leger erbij komt zakt de film helemaal als een pudding in. Dat deed pak 'm beet The Blob toch een stuk leuker.

“Enough is never enough.”

Schrijver-regisseur Larry Cohen heeft een talent om low-budget films te maken met prima en bizarre ideeën. Om kosten te drukken nam hij menigmaal zijn toevlucht tot niet alledaagse tactieken om zo goedkoop mogelijk zijn films gemaakt te krijgen. In 1985 slaagde Cohen erin om met een vrij laag budget (ongeveer $ 1,7 miljoen) The Stuff te maken. Een soort horror-komedie over een moordend dessert. Ja echt... een toetje! Cohen doet hier dus precies waar hij het beste in is ... een plakkerige substantie loslaten, er absurde verhaallijnen en stereotiepe personages aan toevoegen. Er losjes nog wat invloeden van The Blob, Dawn of the Dead, Invaders from Mars en Invasion of the Bodysnatchers erin stoppen en dat resultaat vermengen met satire en talloze vermakelijke gore scènes. kortom een prima en onderhoudende B-film. Helaas betekent een laag budget ook dat sommige van de effecten beter zijn dan andere, maar een paar scènes zijn zeker niet verkeerd om te zien. Bij één van die scenes zien we Michael Moriarty en Andrea Marcovicci op een bed liggen. Dit is de draaiende set van A Nightmare On Elm Street (met ook dezelfde impact)

The Stuff is inderdaad goedkoop, chaotisch, heeft maffe, leuke personages en is soms onlogisch, niettemin is dit een fijne horror-komedie van één van de leukere exploitation-makers (na Roger Corman) van de jaren 70 en 80 genre-cinema.

Onze mening?

"Je kunt dit beter roken dan kijken"!

Voor het bedenken van het verhaal: 0,5, voor het durven uitbrengen van de film: 0,5

en voor de acteurs/actrices en de regisseur: 0,5

Totaal dus 1,5* van de 5*.

Matige film over een populair toetje dat bij iedereen in de smaak valt. Een lekker onzinnig en origineel verhaaltje dat op sommige vlakken wel vermakelijk is uitgewerkt (zoals de reclames). Spannend wordt het op geen enkel moment. En ook al duurt de film niet te lang, op een gegeven moment heb je het wel gezien.

Erg goed. Je kan niet naast de satire tegen de industriële voeding en junkfood aankijken en daar slaagt de film wonderwel in. "The Stuff" is een lekker product dat mensen verslaafd maakt, maar waarvan niemand weet wat erin zit. Ex-FBI Moe gaat op onderzoek uit en ontdekt dat het spul wel degelijk een gevaar vormt voor de volksgezondheid. Moriarty is cool als de detective en naast voldoende actie en humor, krijg je ook een paar horror-scènes, waarvan die op het einde met Chocolate Charlie de kroon spant. Enorm van genoten maar deze film is in de eerste plaats een satire/komedie en geen horror.

Enorm lollige horrorkomedie, waar de komedie meer uit de absurdistische situaties komen dan dat men koste wat kost lollig wil doen. Sterker nog, de film neemt zichzelf op een goede manier serieus, waardoor de over de top - bijna Troma-achtige - taferelen extra komisch werken. De film voelt qua toon, maar ook qua script, erg aan als Halloween III: Season of the Witch. Maar dan met yoghurt. Het had allemaal iets strakker gekund - 80 minuten blijft toch een perfecte speelduur voor dit soort films - maar gelukkig zijn er genoeg memorabele scènes en groteske visuals die je aandacht erbij houden.

3,5 sterren.

Een satire van de Amerikaanse consumptiemaatschappij. Niets vernieuwends maar kan nog leuk zijn als de uitvoering goed zit. Helaas lag het er hier te dik op en zakt het allemaal snel in elkaar. Mysterie nihil, comedy bijna afwezig en spanning nergens te bespeuren. Dit was een lange zit.

1,5*

Regisseur Larry Cohen roept wellicht bij het grote publiek de meeste bekendheid op als scriptschrijver van enkele Hollywoodwerkjes, maar daarvoor dirigeerde hij ook horrorfilms (al moet The Stuff volgens Cohen niet gezien worden als pure horror). De film was geen hit toen het uitkwam, maar vormt op de dag van vandaag ideaal materiaal om uit te groeien tot cultfilm. De productie kende een budget van 1,7 miljoen waar ik als kijker sterk denk dat elke cent daarvan is opgegaan aan het spul zelf. Want eerlijk is eerlijk, wanneer het aankomt op de praktische effecten komt The Stuff met enkele geweldige scenes voor de dag. Er zitten opvallend veel grootschalige, spectaculaire horrormomenten in de film die goed werken en bovendien worden ze toepasselijk ondersteunt door een komische en satirische ondertoon. Spijtig zijn de behoorlijk slechte acteerprestaties, de uiterst ondermaatse geluidsbewerking en vooral de afgeraffelde montage. Er zitten nogal wat scenes in The Stuff die bot worden afgekapt en daardoor merk je geregeld de gedateerde look, maar uiteindelijk includeert het algemene filmgebeuren genoeg om als cultliefhebber blij van te worden.

Ik heb een enorm zwak voor dit soort films. Een beetje in lijn van Return of the Killer Tomatoes!, Society, The Blob. The Stuff is minder smerig dan Society en The Blob. De plot is the belachelijk voor woorden, het acteerwerk is prima en de karakters zijn leuk geschreven. De gebeurtenissen volgen elkaar snel op en de 80's soundtrack is heerlijk. Helaas gebeurt er te weinig interessants rondom The Stuff om over de gehele speelduur je aandacht er bij te houden. Desondanks een vermakelijke low budget film.

Normaliter kan ik dit soort 'stuff' wel waarderen, maar ik ergerde me aan teveel dingen in deze film. De film begint al zonder enige intro. Ik dacht dat ik de eerste paar minuten had gemist, maar blijkbaar hoort dit zo. Vervolgens vond ik de montage echt belabberd. Scènes te vroeg geknipt, waardoor conversaties of momenten niet "af" leken, alvorens deze naar de volgende scène ging. Maak de film 5 minuten langer, en het kijkt veel lekkerder weg.

En dan heb ik het niet eens over het gebruik van de greenscreen. Bedroevend. Zelfs voor die tijd. Steek iets meer tijd in de afwerking, en je houdt het echt nog wel low budget. Acteerwerk is ook niet best, dus al met al kijk je naar een heel matige low budget-productie, die je naar mijn mening beter kan skippen.