Hong Gao Liang (1987)

Beetje apart fragmentarisch. Het heeft iets van een lange epische film van 150 minuten waar een uur uitgeknipt is. Voelt als een soort van legende, al speelt het in de 20e eeuw.

Ik vond Raise the Red Lantern een stuk indrukwekkender. Die film was meer verstild, deze is zelfs wat theatraal. Maar ook dit was mooi hoor. En dan met name het kleurgebruik inderdaad.

3.5*

Beginnende met drama, via muziek en misdaad naar romantiek en een snuifje humor, om ten slotte af te sluiten met oorlog, horror en een einde dat zo weggeplukt kan zijn uit een westernklassieker.

Zhang Yimou draait met zijn prachtige, luisterrijke beelden een eenvoudig verhaal tot wonderbaarlijk melodrama, dat meteen ook een hulde is aan de Chinese plattelandscultuur. Stilistisch een pareltje.

Won verdient de Gouden Beer op het festival van Berlijn in 1988. Een echte aanrader...

Eindelijk eens een van de betere van Zhang Yimou.

Een redelijke goede film. Goede scenes en acteurs. Er zat af en toe nog wat humor in ook. Ook die stukje met die meedogenloze Jappen was goed en dat stukje dat die koe gevilt word was wel erg schokkend.

En dat jochie huilde ook zo emotieloos.

3,5*

Gefragmenteerd inderdaad, al had ik de indruk dat een uur extra film daar weinig aan zou verhelpen.

Gewoon een beetje Zimou's vertelstijl in deze film. Aparte scenes worden erg lang en uitgebreid uitgewerkt, daarna worden er steeds enorme tijdsprongen gemaakt. Vond het persoonlijk niet zo geslaagd. Zo komt de inval van de Japanners op een nogal onnozel moment en stuurt het de film in een compleet andere richting. Iets waar ik toen jammer genoeg niet al te veel zin meer in had. Vind heel dat Japanse einde dan ook een beetje nutteloos.

Film blinkt vooral visueel uit. Met name de laatste paar scenes zijn grandioos, maar ook in het begin heel wat mooie dingen te zien. Zimou dompelt z'n film onder in rood/oranje/bruine kleuren en weet zich zo met z'n eerste film als regisseur duidelijk een kleur aan te meten (ken Ju Dou niet zo maar met Raise The Red Lantern zou hij dat alleen maar versterken). Een ver bruggetje naar Hero kan betekenen dat hij in die film een beetje met z'n rode imago wou breken.

Wel storend vond ik de liedjes. Dronkemansliederen die gebruld werden en nogal veel aandacht kregen doorheen de film. Niet meteen de meest boeiende scenes.

Verder weer Li Gong, ook iemand die ik de laatste tijd meer en meer zie opduiken. Heeft blijkbaar al in een hoop Chinese klassiekers meegedraaid.

Aardig debuut van Zimou, met een aantal sterke punten, maar mist wat focus en vlotheid. Ook het einde deed de aandacht stevig verslappen. Visueel soms erg sterk maar niet consistent goed genoeg om de film echt helemaal te dragen.

3*

Zhang Yimou blijft me imponeren! Wat weer een mooie film!

Serieus, als ik de baas van Kodak, Fuji, HP of één of ander wasmiddel (OMO Color of zo), dan gaf ik Zhang Yimou een zak geld om films te maken met als enige tegenprestatie het regeltje:

"Sponsored by ....!"

in de aftiteling.

Of: "these clothes were washed several times with OMO Color!"

Gong Li is ook een plaatje in deze film. Wat een prachtige meid, zeg!

Wen Jiang ziet er trouwens uit als een soort Chinese kruising van Martin Lawrence en Forest Whithaker!!

Voor een debuut is het zeer aardig wat Zhang (ja, wat is nou eigenlijk zijn achternaam? Ik gok toch Zhang!) hier laat zien, ik vergeef hem alle schoonheidsfoutjes.....

Met Hero en House of Flying Daggers staat Zhang bij mij vooral bekend als uitstekend cinematograaf die van subliem kleurgebruik, sprookjesachtige decors en een verfrissende manier van filmen z’n handelsmerk heeft gemaakt. Helaas valt in Red Sorghum weinig tot niets van deze kwaliteiten te bespeuren. Het gebrek aan script komt desgevallend snel en pijnlijk aan de oppervlakte. Wat overblijft zijn langdradig uitgesponnen scènes die volsteken met hysterisch gewauwel en infantiele dialogen.

Red Sorghum is niet al kommer en kwel, want met de Japanse invasie kent het laatste halfuur van deze prent toch een bescheiden hoogtepunt (al stelt dit verder ook weinig voor). We krijgen een beetje geschiedkundige context en cultuur mee en dit zorgt samen met enkele fraaie shots van het “Rode Korenveld” voor een bijna (!) draaglijke afwisseling. Maar aan het eind van de dag zijn deze schaarse momenten een druppel op een hete plaat, wat maakt dat Red Sorghum een film is om snel te vergeten.

Net zoals velen stoorde ik mij ook aan de plotselinge inmenging van de Japanners. Zhang probeerde teveel om het allemaal zo verschrikkelijk mogelijk te maken door de Japanners als gruwelijke mensen neer te zetten, die de Chinese bevolking met zichtbaar plezier teisterden. Dit plotelement was gewoon helemaal niet nodig geweest. Het gevaar kan natuurlijk altijd onverwachts komen, maar dit was natuurlijk geen kleinigheidje. Zhang probeert teveel een statement te maken hoe verschrikkelijk de Chinezen onder de Japanners geleden hebben terwijl zij hen niets misdaan hadden. Zijn statement slaagt niet omdat de verschrkkingen op beeld mij totaal niet raakte en ik mij stoorde aan het onderbreken van een lekker simpel verhaal. Totaal geen gevoel voor ritme.

Anderzijds heb ik wel genoten van de vele fraaie momenten in en rondom het korenveld. De kleur rood neigt voor mij al gauw naar kitsch, maar hier zag de kleur rood er mooi uit. Verder een reeks imposante scenes in het korenveld, met name de overval en wat er zich daarna afspeelt. De zonsinval was oogverblindend mooi en had een deel in het spel dat er tussen Gong Li en een van haar dragers gespeeld werd. De muziek was aardig al hadden die liederen niet gehoeven. 3,5*

Mooie film over liefde en mooie film over historie. Zhang weet het alleen net niet helemaal te vermengen. De scenes waren te individueel en het geheel te fragmentarisch [edit] (zie nu na het doorlezen van de berichten, dat de helft van de gebuikers dezelfde mening heeft, over wat ik een scherpzinnige analyse van mezelf vond )[/edit]. Verder geen negatieve punten te ontdekken. Het bijna uitzinnige begin vond ik fantastisch. Sowieso alle momenten van zang en dans vond ik geweldig. Paste goed in het verhaal en hadden (naast de goede uitvoering) dus ook echt toegevoegde waarde. Geweldig.

De momenten in het korenveld waren met name geweldig. De wijnoogst met plas was een sterke scene, het gewelddadige eind erg sterk en het laatste shot verbluffend. Cinematografie was sowieso geweldig. Uiteraard mooi met de kleur rood gewerkt, maar de film zag er ook uit alsof ie dit jaar is opgenomen. Geweldig debuut van een voortreffelijk regisseur. 4 dikke sterren.

Een film met regelmatig mooie beelden en een sterke cinematografie, waarbij vaak de rode kleur goed geaccentueerd wordt, zoals je misschien al door de titel kunt verwachten. Helaas maken mooie beelden en shots nog geen goede film. De film lijkt vooral te bestaan uit losstaande scènes, die vaak niet of nauwelijks goed op elkaar overlopen. Ook qua personages houdt het niet over. Het blijft allemaal erg oppervlakkig en afstandelijk en hierdoor krijg je als kijker nooit enige feeling met ze. Wat rest zijn een aantal sterke scènes door met name de prima cinematografie. Verder is het einde best goed, maar daartussenin is het allemaal net wat te pover en afstandelijk om de gehele film te boeien.

2,5*

Bijna een maand geleden gezien, maakte ontzettend weinig indruk. Eerste helft is nogal standaard familie-blabla en de tweede helft moet dan voor impact zorgen, hoewel helft.. de familie-blabla duurt echt veel te lang, impact blijft uit en Li Gong acteert afschuwelijk.

2* zijn redelijk mild.

Toch een behoorlijk sterk debuut hoor van Yimou Zhang.

Vooral in visueel opzicht opvallend sterk in verhalend opzicht duidelijk wat minder maar wel met een mooie en nog piepjonge Li Gong.
Geheel is fragmentarisch en niet lekker in evenwicht op de een of ander manier. Bepaalde scenes zijn erg traag en lang uitgesponnen en het volgende moment vliegt de film weer jaren vooruit. Het middenstuk is overigens tergend langzaam op sommige punten en ik had eerlijk gezegd wat moeite de ogen open te houden hier. Echter de confrontatie met de Japanse bezetter tegen het einde zorgde dat ik weer volledig bij de les was.

Verder moest ik vaak aan een andere Aziatische grootmeester denken Akira Kurosawa (niet de minste gelukkig). Het theatrale spel van met name Wen Jiang deed me daarnaast erg denken aan dat van Mifune.
De film ademt, zeker visueel, een Kurosawa bijna western-achtig sfeertje uit wat hem vooral zit in de stoffige landschappen, het wuivende gierst, bezwete lichamen, de positionering van de personen in het landschap, het plotselinge en scherpe geweld... Erg goed gedaan, sterkste troef van deze Red Sorghum.

3.5*

Deze ietwat onevenwichtige debuutfilm van Yimou Zhang is minder gestyleerd dan zijn latere werken, maar laat niettemin ook al fraaie beelden zien, a.h.w. een voorbode van de prachtige films die Zhang later nog zou maken. Film betekende tevens het debuut van Zhang's toenmalige partner, de zeer bevallige Gong Li, een van mijn lievelingsactrices. Dus al met al heb ik best genoten van deze film, al hadden de gruwelscènes met de Japanners van mij niet gehoeven.

Yimou Zhang is een schitterende regisseur, dus visueel is deze film dik in orde. Ook Gong Li toont weer het beste van zichzelf. Waarom is deze film dan toch niet zo beklijvend als Raise the Red Lantern? Het rode korenveld is rommeliger, onevenwichtiger, mist gewoon de cohesie en de spanning, het kloppende hart van Raise the Red Lantern.

Een debuut kan slechter beginnen dan met dit cinematografische meesterwerk. Yimou Zhang zet even een zelfverzekerd epos neer dat van begin tot eind overtuigt met geniale visuele vondsten en een beeldschone beeldtaal. De film is een bewerking van twee korte verhalen van schrijver Mo Yan (trouwens ook zeer de moeite waard om eens te proberen!). Het effect daarvan is dat de film ook een beetje onevenwichtig en incoherent aanvoelt. Volgens mij een bewuste stijlkeuze om trouw te blijven aan het oorspronkelijke materiaal, maar het levert een wat afstandelijke geheel op dat net niet tot leven wil komen.

Letterlijk vertaald is de titel Kafferkoren. Dit gewas heeft inderdaad een rode kleur. Wanneer ze er wijn van stoken, zie je het volkse bijgeloof en het Chinese polytheïsme. Ze offeren een kelk aan de wijngod en ze geloven dat het een soort wonderdrank is.

Gong Li speelt een vrouw die in opstand komt tegen de feodale en patriarchale maatschappij. Ze wordt uitgehuwelijkt, geruild voor een geit en bijna verkracht. Na de dood van haar echtgenoot stelt ze voor om de grond collectief te bewerken, wat overeenstemt met de idealen van de Culturele Revolutie. Na de abrupte inval door de Japanners komen deze hervormingen op de helling te staan.

Haar minnaar heeft een mengeling van goed en slechte eigenschappen. Hij redt haar, maar blijkt ook een dronkenlap. Zijn urine is het geheime ingrediënt van de wijn - wellicht is de smaak vergelijkbaar met Heineken.

De kleur rood heeft een positieve connotatie. Het is de kleur van de jurk en de tent, en van het kafferkorenveld waarin de vader van de verteller verwerkt is. Een rode kleurfilter creëert een warme sfeer, al staat daar een blauwe filter tegenover voor de donkere avondscènes. Het is een scherpe blik op het bewogen leven van een vrouw en op een stukje Chinese geschiedenis.

Weer een bijzondere film van Zhang. Wat begint als een doodgewoon plattelandsverhaal rond een gierstwijnstokerij, krijgt in het laatste halfuur een onverwachte en wrange wending. Eeuwenoude tradities worden brutaal door de oorlog weggevaagd, en het dorpje krijgt er onmiddellijk haar martelaars bij. In mijn ogen vond ik dit een anti-oorlogsfilm, die aanklaagt dat geweld het einde betekent van cultuur en tradities (bvb het platwalsen van de gierstvelden), en in het bloed blijft hangen van de nabestaanden... de verteller is immers de kleinzoon die herinneringen ophaalt. De beelden zijn van een overweldigende schoonheid zoals altijd bij Zhang. Die liederen vielen me tegen en rekken nodeloos de film. De film ziet er tijdloos uit; zou evengoed enkele jaren geleden gemaakt kunnen zijn.