Hong Gao Liang (1987)

Debuut van Zhang Yimou.

Schitterend gebruik van kleuren.

Verschijnt 3 maart op dvd in Nederland (A-film). Los te koop voor €19,99, of samen met Ju Dou in een box voor €29,99!

Mooi filmpje hoor. Inderdaad schitterend gebruik van kleuren; iets waar Zhang Yimou zich later nog meer in zou specialiseren. Zeer behoorlijk debuut. 3,5*

Ik ben halverwege in slaap gevallen. Heel jammer, ik had hem graag afgekeken. Ik ga niet stemmen, maar voor wat ik gezien heb: 3,5*

ps. ik ben in slaap gevallen op het moment dat de huid eraf werd gestroopt . Vreemd moment eigenlijk.

Een erg intrigerende film.

Die Chinese regisseurs zitten toch op een iets ander level, die niet voor alle kijkers zomaar toegankelijk is.

En dan te bedenken dat dit soort films daar gewoon mainstream zijn.

Ondanks dit niet mijn 'genre' is geef ik 'm onder andere voor het camerawerk met de al genoemde prachtige gekleurde shots een score van 3.

Moet wel zeggen dat de karakters erg oppervlakkig waren en de plot erg eenvoudig.

Beetje apart fragmentarisch. Het heeft iets van een lange epische film van 150 minuten waar een uur uitgeknipt is. Voelt als een soort van legende, al speelt het in de 20e eeuw.

Ik vond Raise the Red Lantern een stuk indrukwekkender. Die film was meer verstild, deze is zelfs wat theatraal. Maar ook dit was mooi hoor. En dan met name het kleurgebruik inderdaad.

3.5*

Eens met starbright boy. Mooie beelden en op zich een boeiend verhaal maar wat te fragmentarisch allemaal. Alsof er inderdaad een uur uit geknipt is. Ook dat legendegevoel had ik. Vrij loos bericht eigenlijk dit .

3,5*

Akkoord, Raise... is beter maar dit neemt niet weg dat we hier met mooie cinema te maken hebben, en zelfs voor een Oosterse film humor en wat een samenzang

Verder mooie rol van Li Gong die een film kan dragen.

Met de gekende mooie (rode) beelden en muziek.

Deze film kon mij totaal niet boeien, ondanks dat sommige beelden van het Chinese platteland indrukwekkend om te zien waren vond ik het beeldmateriaal niet echt van goede kwaliteit. Ook de geluidskwaliteit en het acteerwerk hadden beter gemogen. Het verhaal is daarnaast ook niet bijster sterk.

2.5*

De box ligt nu bij van Leest voor E9,99 (3voor25)!

Kun je vertellen welke vanleest, en hoe de box precies heet. Want op de site van vanleest kan ik er niks over vinden. Want 10 euro voor deze film mag ik niet laten schieten

De film, weliswaar mooi geschoten in pracht kleuren, maar inderdaad, wat ik hierboven lees, had ik ook. Mis ik nu een uur film ofzo. En dat duidt op een slechte montage. Bijna altijd heeft Yimou Zhang iets waardoor bij zijn films de perfectie ontbreken.

Goed acteerwerk, intrigerende muziek (van Jiping Zhao), maar een aantal shots, ook qua geluid, deed me aan Idi i Smotri denken, regelrecht gecopieerd, dacht ik soms.

Vette 3 sterretjes.

Aardige film met enkele prachtige beelden, maar helaas kon het verhaal me een stuk minder boeien. Ook de personages waren nou niet al te boeiend.

3*

Erg goed debuut van Yimou Zhang, maar ja, ook ik heb het gevoel dat de film tekort aanvoelt en de film blijft ook niet altijd even interessant.

3 sterren.

Aardig debuut, dat mij vooral naar het einde toe steeds meer kon boeien. De slotscnène(s) vond ik heel knap op filmtechnisch gebied, ondersteund door prachtige muziek. Zhang Yimou heeft later nog beter werk gemaakt (Ju-dou, The road home en House of flying daggers!), maar deze is zeker ook een aanrader: 3,5*

Vond het ook maar enkel een aardig debuut van Zhang. Indrukwekkend was wel de inval van de Japanners tegen het einde. 3 sterren

Beginnende met drama, via muziek en misdaad naar romantiek en een snuifje humor, om ten slotte af te sluiten met oorlog, horror en een einde dat zo weggeplukt kan zijn uit een westernklassieker.

Zhang Yimou draait met zijn prachtige, luisterrijke beelden een eenvoudig verhaal tot wonderbaarlijk melodrama, dat meteen ook een hulde is aan de Chinese plattelandscultuur. Stilistisch een pareltje.

Won verdient de Gouden Beer op het festival van Berlijn in 1988. Een echte aanrader...

Het begin vond ik niet zo sterk, maar zeker naar het einde toe indrukwekkend en hard.

3,5*

mooie film kan het helaas niet zien vanavond

Eindelijk eens een van de betere van Zhang Yimou.

Een redelijke goede film. Goede scenes en acteurs. Er zat af en toe nog wat humor in ook. Ook die stukje met die meedogenloze Jappen was goed en dat stukje dat die koe gevilt word was wel erg schokkend.

En dat jochie huilde ook zo emotieloos.

3,5*

Gefragmenteerd inderdaad, al had ik de indruk dat een uur extra film daar weinig aan zou verhelpen.

Gewoon een beetje Zimou's vertelstijl in deze film. Aparte scenes worden erg lang en uitgebreid uitgewerkt, daarna worden er steeds enorme tijdsprongen gemaakt. Vond het persoonlijk niet zo geslaagd. Zo komt de inval van de Japanners op een nogal onnozel moment en stuurt het de film in een compleet andere richting. Iets waar ik toen jammer genoeg niet al te veel zin meer in had. Vind heel dat Japanse einde dan ook een beetje nutteloos.

Film blinkt vooral visueel uit. Met name de laatste paar scenes zijn grandioos, maar ook in het begin heel wat mooie dingen te zien. Zimou dompelt z'n film onder in rood/oranje/bruine kleuren en weet zich zo met z'n eerste film als regisseur duidelijk een kleur aan te meten (ken Ju Dou niet zo maar met Raise The Red Lantern zou hij dat alleen maar versterken). Een ver bruggetje naar Hero kan betekenen dat hij in die film een beetje met z'n rode imago wou breken.

Wel storend vond ik de liedjes. Dronkemansliederen die gebruld werden en nogal veel aandacht kregen doorheen de film. Niet meteen de meest boeiende scenes.

Verder weer Li Gong, ook iemand die ik de laatste tijd meer en meer zie opduiken. Heeft blijkbaar al in een hoop Chinese klassiekers meegedraaid.

Aardig debuut van Zimou, met een aantal sterke punten, maar mist wat focus en vlotheid. Ook het einde deed de aandacht stevig verslappen. Visueel soms erg sterk maar niet consistent goed genoeg om de film echt helemaal te dragen.

3*

Visueel was dit inderdaad een zeer sterke film. Vooral het kleurgebruik was bij momenten schitterend. De eerste tien en de laatste twintig minuten van de film vond ik zeer goed. Het middenstuk vond ik inderdaad erg fragmentarisch. Af en toe wel erg sterke scènes, maar het vormde jammer genoeg geen echt geheel.

3.5*

Een visueel prachtige film, erg mooi gebruik van kleuren alleen erg jammer dat het verhaal niet zo heel veel voorstelde, er werd naar mijn idee heel erg fragmatisch gewerkt en dat hinderde soms een beetje zodat het verhaal niet echt te volgen was.

Verder een erg mooi begin en erg aangrijpent einde alleen in het midden te oninteressant en zoals al eerder gezecht te fragmatisch om echt je aandacht er bij te houden of om boeiend te blijven.

Het is echter al weer een klein jaartje geleden dat ik hem zag dus ik kan me de film niet helemaal helder meer herinneren, daarom een kleine

3 sterren (als ik hem herzien heb misschien een halfje er boven op)

Vooral montage schort hier heb ik ook de indruk. Visueel heel mooi maar tempo en opbouw zijn heel onwennig.

Zhang Yimou blijft me imponeren! Wat weer een mooie film!

Serieus, als ik de baas van Kodak, Fuji, HP of één of ander wasmiddel (OMO Color of zo), dan gaf ik Zhang Yimou een zak geld om films te maken met als enige tegenprestatie het regeltje:

"Sponsored by ....!"

in de aftiteling.

Of: "these clothes were washed several times with OMO Color!"

Gong Li is ook een plaatje in deze film. Wat een prachtige meid, zeg!

Wen Jiang ziet er trouwens uit als een soort Chinese kruising van Martin Lawrence en Forest Whithaker!!

Voor een debuut is het zeer aardig wat Zhang (ja, wat is nou eigenlijk zijn achternaam? Ik gok toch Zhang!) hier laat zien, ik vergeef hem alle schoonheidsfoutjes.....

Zhang is inderdaad de familie- oftewel achternaam. Het is in Oost-Azië is het gebruikelijk de familienaam eerst te noemen/schrijven (in Hongarije trouwens ook). Dat wordt door sommige Westerse bronnen overgenomen Bijvoorbeeld het IFFR), maar door sommige (imdb en MovieMeter) niet. Verwarring alom dus.

In dat geval: Li is dus de voornaam van mevrouw Gong???

Vroeger had ik Amerikaanse collega's van Aziatische afkomst. Die draaien hun naam dan ook weer om, om zich aan te passen aan onze schrijfwijze. Met als gevolg dat ik er geen eind meer aan vast kon knopen en altijd dan gewoon maar bij het voorstellen vroeg wat iemands voornaam was....

Met Hero en House of Flying Daggers staat Zhang bij mij vooral bekend als uitstekend cinematograaf die van subliem kleurgebruik, sprookjesachtige decors en een verfrissende manier van filmen z’n handelsmerk heeft gemaakt. Helaas valt in Red Sorghum weinig tot niets van deze kwaliteiten te bespeuren. Het gebrek aan script komt desgevallend snel en pijnlijk aan de oppervlakte. Wat overblijft zijn langdradig uitgesponnen scènes die volsteken met hysterisch gewauwel en infantiele dialogen.

Red Sorghum is niet al kommer en kwel, want met de Japanse invasie kent het laatste halfuur van deze prent toch een bescheiden hoogtepunt (al stelt dit verder ook weinig voor). We krijgen een beetje geschiedkundige context en cultuur mee en dit zorgt samen met enkele fraaie shots van het “Rode Korenveld” voor een bijna (!) draaglijke afwisseling. Maar aan het eind van de dag zijn deze schaarse momenten een druppel op een hete plaat, wat maakt dat Red Sorghum een film is om snel te vergeten.

Dit idee had ik ook. Het voelde een beetje aan als een Aziatische Giant, waar flink in geknipt leek.

Het eindresultaat is in ieder geval een grote gemiste kans. Er zitten een aantal prachtscènes tussen. Maar... er is gewoon geen verhaal. Het gaat allemaal helemaal nergens naartoe en de meeste scènes hebben gewoon niets met elkaar te maken. Aanvankelijk was ik nog wel geïnteresseerd in hoe de romance tussen beide personages zich zou ontwikkelen. Maar het leek allemaal niet echt lekker een kant in te gaan. En dan breekt vanuit het niets een oorlog uit en begint er eigenlijk een tweede film, waarin de 2 hoofdpersonen van daarvoor nog nauwelijks een rol spelen. Heel vreemd. De film wordt afgesloten met de dood van Gong Li, maar God mag weten waarom. Verhaaltechnisch voelt het in ieder geval niet lekker aan. Komt nog eens bij dat de personages totaal niet uitgediept worden en aan de oppervlakte blijven hangen. Van sommige bijrollen had ik de indruk dat de rol groter bedoelt was, zoals die broeder Luohan, maar die komt nu nauwelijks uit de verf.

Wat overblijft is een verzameling mooie scènes die echter doordat ze compleet losstaan geen enkele betekenis meer hebben. Emoties bleven hier 100% achterwege. Visueel viel het me ook allemaal een beetje tegen. Zo bijzonder mooi vond ik het nou ook weer niet.
2,5*

Net zoals velen stoorde ik mij ook aan de plotselinge inmenging van de Japanners. Zhang probeerde teveel om het allemaal zo verschrikkelijk mogelijk te maken door de Japanners als gruwelijke mensen neer te zetten, die de Chinese bevolking met zichtbaar plezier teisterden. Dit plotelement was gewoon helemaal niet nodig geweest. Het gevaar kan natuurlijk altijd onverwachts komen, maar dit was natuurlijk geen kleinigheidje. Zhang probeert teveel een statement te maken hoe verschrikkelijk de Chinezen onder de Japanners geleden hebben terwijl zij hen niets misdaan hadden. Zijn statement slaagt niet omdat de verschrkkingen op beeld mij totaal niet raakte en ik mij stoorde aan het onderbreken van een lekker simpel verhaal. Totaal geen gevoel voor ritme.

Anderzijds heb ik wel genoten van de vele fraaie momenten in en rondom het korenveld. De kleur rood neigt voor mij al gauw naar kitsch, maar hier zag de kleur rood er mooi uit. Verder een reeks imposante scenes in het korenveld, met name de overval en wat er zich daarna afspeelt. De zonsinval was oogverblindend mooi en had een deel in het spel dat er tussen Gong Li en een van haar dragers gespeeld werd. De muziek was aardig al hadden die liederen niet gehoeven. 3,5*